Blog > Komentarze do wpisu
San Marino – rywal reprezentacji Polski

Po bolesnej porażce z Ukrainą reprezentacja Polskich piłkarzy zmierzy z reprezentacją San Marino, z którą nie ma prawa stracić punktów. San Marino w całej swojej historii wygrało tylko jeden mecz…

Kilka słów o San Marino

San Marino jest uważane za najstarszą republikę świata. Została utworzona w 301 r. przez Świętego Marinusa, który uciekając przed prześladowcą chrześcijan – cesarzem rzymskim Dioklecjanem ukrył się na szczycie Monte Titano (najwyższe z siedmiu wzgórz San Marino – 749 m n.p.m.), gdzie założył wspólnotę chrześcijańską. Do 1463 r. obszar San Marino składał się jedynie z Monte Titano. Niedługo później został rozszerzony i od tamtej pory pozostaje bez zmian. W 1600 r. San Marino przyjęło pisaną konstytucję. W trakcie II wojny światowej pozostało neutralne nawiązując do historycznej gościnności i gotowości do udzielania prawa do azylu i pomocy osobom prześladowanym.

San Marino jest włoską enklawą – jedynym państwem w Europie, którego terytorium jest całkowicie otoczone przez jedno, obce państwo. Z włoskimi regionami Emilia-Romania i Marche graniczy na odcinku 39 km. Powierzchnia San Marino (61,6 km2) czyni je jednym z najmniejszych państw Europy. Mniejsze są tylko Watykan i Monako. Obecnie San Marino zamieszkuje prawie 32 tys. osób.

Historia

Sanmaryński Związek Piłki Nożnej (Federazione Sammarinese Gioco) powstał już 1931 r., ale utworzenie reprezentacji zajęło ponad pięćdziesiąt lat. W tym czasie San Marino było reprezentowane w rozgrywkach ligi włoskiej przez kluby, o czym mowa poniżej. Reprezentacja zadebiutowała w nieoficjalnym meczu z reprezentacją olimpijską Kanady, przegranym 0:1 w Serravalle, 23 sierpnia 1986 r. Następnie, we wrześniu 1987 r. wzięła udział w Igrzyskach Śródziemnomorskich w Aleppo w Syrii, gdzie bezbramkowo zremisowała z Libanem i przegrała z Syrią 0:3 oraz z Turcją 0:4. Pierwszy oficjalny mecz zagrała dopiero cztery lata później. 14 listopada 1990 r. San Marino przegrała w Serravalle ze Szwajcarią 0:4. Pierwsze i jak do tej pory jedyne (!!!) zwycięstwo San Marino odniosło w 65. oficjalnym meczu, gdy 28 kwietnia 2004 r. pokonało Liechtenstein 1:0. Najwyższą porażkę San Marino zanotowało 6 września 2006 r. przegrywając w Serravalle z Niemcami 0:13. Poza tym jeszcze czterokrotnie w historii przegrywało wynikiem dwucyfrowym. Były to porażki: z Norwegią 0:10 (Oslo, 1992, el. MŚ), Belgią 1:10 (Bruksela, 2001, el. MŚ), Polską 0:10 (Kielce, 2009, el. MŚ) i Holandią 0:11 (Eindhoven, 2011, el. UEFA EURO 2012).

San_Marino_-_rywal_reprezentacji_Polski_(1)

Logo Sanmaryńskiego Związku Piłki Nożnej.

Źródło: gmkfreelogos.com.

W 116 meczach reprezentacja San Marino odniosła jedno zwycięstwo, 3 remisy i 112 porażek, przy bilansie bramkowym 19-490 (-471). Reprezentacja San Marino najczęściej (po 6 meczy) grała z Belgią (6 porażek, bramki 3:30), Holandią (6 porażek, bramki 0:39). Polską (6 porażek, bramki 0:19) i Szkocją (6 porażek, bramki 0:19). Po dzisiejszym meczu okaże się, że reprezentacja San Marino najczęściej grała z Polską.

San Marino nigdy nie wygrało w meczu eliminacji Mistrzostw Świata bądź Europy. Poza tym, pobiło europejski rekord 20 meczów bez strzelonego gola (między październikiem 2008 r. a sierpniem 2012 r.).

Ranking

W rankingu FIFA San Marino zajmuje ostatnie – 207. miejsce razem z reprezentacjami Bhutanu oraz Wysp Turks i Caicos. Najwyższe miejsce San Marino zajmowało we wrześniu 1993 r. – 118.

Sukcesy

Każdy mecz, w którym San Marino nie przegrywa jest sukcesem. Największym pozostaje jedyne zwycięstwo – z Liechtenstein 1:0 (Serravalle, 2004). Sukcesem są także trzy remisy – z Turcją 0:0 (Serravalle, 1993, el. MŚ), Łotwą 1:1 (Ryga, 2001, el. MŚ) i Liechtensteinem 2:2 (Vaduz, 2003). Poza tym, San Marino bezbramkowo zremisowało w nieoficjalnych meczach z Libanem (Aleppo, 1987) i Watykanem (2006).

Rekordy piłkarzy

Najwięcej meczów w kadrze San Marino rozegrał Damiano Vannuci – 68 (od 1996 r.), Simone Bacciocchi – 58 (od 1998 r.) i Andy Selva – 57 (od 1998 r.). Najwięcej bramek zdobył Andy Selva – 8. Pozostałe 11 goli, które zdobyła reprezentacja San Marino zostało strzelonych przez Manuela Maraniego (2) i dziewięciu innych piłkarzy, którzy zanotowali po jednym golu.

Campionato Sammarinese di Calcio

Amatorska liga San Marino została utworzona 2 października 1985 r. a pierwszym historycznym mistrzem w sezonie 1985/1986 została drużyna S.C. Faetano. Początkowo drużyny grały na dwóch szczeblach rozgrywek (Serie A1, Serie A2). Od 1996 r. ligę podzielono na dwie grupy nazywane Girone A i Girone B. Pierwsze trzy drużyny z obu grup awansują do fazy play-off, w której rywalizują o mistrzostwo dające prawo gry w eliminacjach Ligi Mistrzów. Najwięcej tytułów mistrzowskich wywalczyła drużyna S.P. Tre Fiori – 7. F.C. Domagnano wygrało ligę 4 razy, zaś trzy inne drużyny (S.C. Faetano, S.S. Folgore Falciano Calcio i S.S. Murata) po 3 trzy razy. Liga San Marino w rankingu UEFA zajmuje 52. (przedostatnie) miejsce, na zmianę z (ostatnią obecnie) ligą Andory.

Coppa Titano

Puchar San Marino po raz pierwszy został rozegrany w 1937 r., ale do 1965 r. rozegrano tylko sześć edycji. Od 1965 r. jest już rozgrywany corocznie. Najczęściej Puchar San Marino wywalczyła drużyna A.C. Libertas – 10 razy. F.C. Domagnano wywalczyło Puchar ośmiokrotnie, zaś S.P. Tre Fiori sześciokrotnie.

Trofeo Federale

Superpuchar San Marino rozgrywany jest od 1986 r. Najczęściej były wygrywany przez S.P. Tre Fiori – 4 razy. Trzykrotnie wygrywało go pięć innych drużyn (S.P. La Fiorita, A.C. Libertas, F.C. Domagnano, S.S. Cosmos i S.S. Murata).

San Marino Calcio

W 1960 r. FSGC założyła klub S.S Serenissima (Societa Sportiva Serenissima) w celu reprezentowania San Marino w lidze włoskiej. W drużynie grali zarówno piłkarze z Włoch, jak i z San Marino. W 1973 r. połączył się z S.S. Juvenes i tak powstała drużyna A.C. San Marino, która w sezonie 1988/1989 przyjęła nazwę San Marino Calcio. Największym sukcesem pozostaje awans w sezonach 2004/2005 i 2011/2012 do Lega Pro Prima Divicione (dawna Serie C1). W tym sezonie San Marino Calcio rywalizuje m.in. z Lecce i nie straciło jeszcze szans na grę w play-off umożliwiającym awans do Serie B!

W 1959 r. powstał inny klub, którego celem było występowanie we włoskiej lidze – Libertas-Tre Penne (obecne A.C. Libertas). Klub także był sponsorowany przez FSGC, ale federacja nie była jego właścicielem. Obecnie San Marino Calcio jest jedynym profesjonalnym klubem Republiki San Marino. Warto dodać, że w 2000 r. powstał klub A.C. Juvenes/Dogana, który do sezonu 2006/2007 łączył występy w lidze San Marino i niskich ligach włoskich.

Stadio Olipico i inne stadiony

Reprezentacja San Marino rozgrywa swoje mecze na Stadio Olimpico w Serravelle. Stadion został otwarty w 1969 r., ma miejsce dla 7 tys. widzów i boisko w wymiarach 105 X75 m. Swoje mecze rozgrywa na nim także drużyna San Marino Calcio.

San Marino rozegrało także dwa mecze na stadionie poza granicami kraju. W 1993 r. w eliminacjach do Mistrzostw Świata 1994 podjęła Holandię (0:7) i Anglię (1:7) na Stadio Renato Dall’Ara w Bolonii. W tym drugim meczu David Gualteri został najszybszym strzelcem oficjalnego meczu pod egidą FIFA, bowiem pokonał angielskiego bramkarza już w dziewiątej sekundzie!

Kluby piłkarskie San Marino nie są właścicielami stadionów piłkarskich, dlatego pięć stadionów stanowi na zmianę miejsce rozgrywania meczy poszczególnych drużyn. Należą do nich stadiony w następujących miastach: Domagnano (dwa stadiony – miejski i Fonte dello’Ovo), Fiorentino, Serravalle i Dogana (w obszarze prowinicji Serravalle). Niektóre mecze rozgrywane są także na Stadio Olimpico w Serravelle, a już obligatoryjnie mecze finałowe play-off i mecze w europejskich pucharach.

Piłkarze

Piłkarze reprezentujący San Marino grają przede wszystkim w rodzimej lidze. W obecnej kadrze znajduje się zaledwie trzech piłkarzy, którzy występują poza granicami kraju – w niższych ligach włoskich. Nalezą do nich pomocnicy Mirko Palazzi (Rimini) i Matteo Coppini (Campitello) i napastnik Andy Selva (Fidene), który grał w trzeciej lidze włoskiej w takich klubach jak Padova i Hellas Verona. Selva dwukrotnie awansował do Serie B (z Sassuolo i Hellas Veroną), ale po awansie zmieniał klub.

W styczniu 2006 r. Piłkarska Federacja San Marino uznała Massimo Boniniego najlepszym piłkarzem w historii San Marino. Bonini jest jedynym piłkarzem z tego kraju, który zagrał w meczu finałowym w europejskich pucharach. We wczesnych latach 80-tych reprezentował Włochy, a w latach 1981-1988 grał dla Juventusu Turyn. Między1990 a 1995 r. wystąpił 19 razy w kadrze San Marino.

W sierpniu 2011 r. „Przegląd Sportowy” uznał, że największą gwiazdą reprezentacji San Marino jest bramkarz – Aldo Simoncini, który znajdował się w szerokiej kadrze klubu Serie A – Cesenie. Był też w składzie Modeny, ale w obu klubach nie zagrał w oficjalnym meczu. Wtedy wyceniany był na 100 tys. euro. Obecnie transfermarkt.de wycenia go na 25 tys. euro. Najlepszy strzelec reprezentacji – Andy Selva według tego portalu jest warty 50 tys. euro, a w 2006 r., gdy reprezentował Padovę jego wartość wynosiła 300 tys. euro.

Trener

Giampaolo Mazza prowadzi reprezentację San Marino od… 1998 r.! Jest najdłużej pracującym trenerem w Europie. Mazza (prywatnie nauczyciel WF) podkreśla, że ranking nie jest ważny dla jego piłkarzy, a wyniki i statystyki są tak złe, że nie martwią się nimi. W jego opinii awans do turnieju mistrzowskiego jest niemożliwy i jego piłkarze o tym wiedzą, dlatego ich nadzieją pozostaje osiągnięcie jednego albo dwóch dobrych rezultatów na wyjeździe a głównym celem pozostaje wygranie oficjalnego meczu.

Mecze z Polską

Reprezentacja San Marino do tej pory rozegrała z Polską sześć meczy i wszystkie przegrała (bilans bramkowy: 0:23). Bramki dla reprezentacji Polski zdobyło piętnastu piłkarzy. Najwięcej bramek w meczach Polski z San Marino zdobył Euzebiusz Smolarek – 5.

28.04.1993, Łódź: Polska – San Marino 1:0 (Bramka: Furtok) – el. MŚ.

19.05.1993, Serravalle: San Marino – Polska 0:3 (Leśniak 2, K.Warzycha) – el. MŚ.

07.09.2002, Serravalle: San Marino – Polska 0:2 (P.Kaczorowski, Kukiełka) – el. Euro.

02.04.2003, Ostrowiec Świętokrzyski: Polska – San Marino 5:0 (Kuźba 2, Szymkowiak, Kosowski, Karwan) – el. Euro.

10.09.2008, Serravalle: San Marino – Polska 0:2 (Smolarek, R.Lewandowski) – el. MŚ.

01.04.2009, Kielce: Polska – San Marino 10:0 (Smolarek 4, Boguski 2, R. Lewandowski, Jeleń, M. Lewandowski, Saganowski) – el. MŚ.

Trzy z tych meczów miały szczególne znaczenie. W pierwszym, historycznym meczu między obydwiema reprezentacjami, Polacy wygrali na stadionie Widzewa, po golu, który w 70. minucie zdobył Jan Furtok. Poza minimalnym zwycięstwem nie byłoby nic ciekawego w tej informacji, gdyby nie fakt, że po dośrodkowaniu Romana Koseckiego, Furtok zagrał piłkę ręką! Powtórki telewizyjne nie pozostawiały żadnych wątpliwości, że Furtok zdobył gola ręką.

San_Marino_-_rywal_reprezentacji_Polski_(2)

Kwiecień 1993 r. – Jan Furtok strzela San Marino bramkę za pomocą… ręki!

Źródło: sport.tvp.pl.

W mecz rozegranym w 2008 r. już w 4. minucie przy wyniku 0:0 goście wykonywali rzut karny, ale strzał Andy Selvy obronił Łukasz Fabiański, a później Polacy strzelili dwa gole.

San_Marino_-_rywal_reprezentacji_Polski_(3)

Wrzesień 2008 r. – Łukasz Fabiański broni rzut karny wykonywany przez Andy Selvę.

Źródło: 80sec.info.

W ostatnim meczu obu reprezentacji rozegranym na Prima Aprilis 2009 r. Polacy pokonali San Marino aż 10:0, tyle tylko, że strzelenie tylu goli, po porażce z Irlandią Północną 2:3 nie miało żadnego znaczenia.

San_Marino_-_rywal_reprezentacji_Polski_(4)

Kwiecień 2009 r. – Tablica wyników na stadionie w Kielcach.

Źródło: chomikuj.pl.

Podsumowanie

Opisując reprezentację Andory przed meczem z Polską (tutaj), zwracałem uwagę, że Andorczycy grają mało meczów sparingowych, praktycznie same eliminacyjne i dodatkowo nie mierzą się z reprezentacjami o podobnym poziomie. W przypadku reprezentacji San Marino jest podobnie, ale tylko w pierwszym aspekcie. Spośród 116 meczów oficjalnych aż 98 to były mecze rozgrywane w eliminacjach do mistrzostw. Dziewięć meczów sparingowych rozegrano z następującymi drużynami – Włochy (0:4, Cesena), Mołdawia (0:1), Estonia (0:1), Liechtenstein (2:2, Vaduz), Liechtenstein (1:0), Albania (0:3), Liechtenstein (0:1) i Malta (2:3). Jak widać federacja San Marino stara się umożliwić swoim piłkarzom grę z rywalami, którzy są w zasięgu San Marińczyków. Stąd też aż sześć meczy rozegrano u siebie.

Co ciekawe, z San Marino już dwa gole (a w tym w debiucie) zdobył Robert Lewandowski, który od meczu otwarcia UEFA EURO 2012 nie może zdobyć gola w dziewięciu kolejnych meczach. Może mecz z San Marino jest szansą na przełamanie?

 

Źródła: własne, fifa.com, uefa.com, rssf.com, 90minut.pl, gmkfreelogos.com, fsgc.sm, transfermarkt.de en.wikipedia.org, wikipedia.pl, sport.tvp.pl, chomikuj.pl, 80sec.info. M. Dobosz, Mogło być znacznie gorzej, „Przegląd Sportowy” z dnia 1 sierpnia 2011 r., s. 12-13.

wtorek, 26 marca 2013, martinez-4ever

Polecane wpisy

Komentarze
2013/03/26 09:25:16
Taka słaba reprezentacja, a jeszcze nie pomyśleli o nadaniu obywatelstwa jakiemuś zagranicznemu piłkarzowi... a może w ich lidze takiego nie ma?
-
2013/03/27 11:28:07
Podejrzewam, że nie widzą potrzeby naturalizowania obcokrajowców, bo są dumni, że w ogóle mają możliwość gry w eliminacjach, mimo częstych i licznych porażek, tak jak Malta, Andora, czy Lichtenstein. Pytanie też, czy ktokolwiek zechciałby grać w ich reprezentacji grając na jako takim poziomie.

A w lidze głównie grają obywatele San Marino i Włoch, co akurat jest całkiem zrozumiałe. Innych obcokrajowców (niż Włochów) jest w lidze coś około dwudziestu, może trochę więcej, a w tym kilku Albańczyków. Swoją drogą kiedyś w S.S. Murata grał kiedyś Brazylijczyk Aldair, znany z występów w Romie i reprezentacji Brazylii.
-
Gość: MasterAnimit, *.braniewo.vectranet.pl
2014/01/12 19:14:24
Gdy Mazza zakończył pracę wspomniał, że jest dumny z tego, iż nigdy u nich nie grał zawodnik naturalizowany. Może to dobrze, że nie bo tak rep. San Marino to rep. San Marino...