Blog > Komentarze do wpisu
Dnipro Dniepropietrowsk – finalista Ligi Europy

W warszawskim finale Ligi Europy 2015 przeciwnikiem FC Sevilla było ukraińskie Dnipro Dniepropietrowsk, określone przez portal sport.pl jako „jedna z największych niespodzianek europejskich pucharów ostatnich lat”.

Historia

Klub został założony w 1918 r. przy zakładzie im. Pietrowskiego w Jekaterynosławiu (tak do 1926 r. nazywał się Dniepropetrowsk). Nazywał się wtedy BRIT (Briański Robotniczy Industrialny Technikum). Klub występował w rozgrywkach mistrzostw Jekaterynosławia. Gdy trwała Wojna domowa w Rosji rozgrywek nie prowadzono. 9 maja 1925 r. jako Zespół Zakładu im. Pietrowskiego rozegrał mecz z klubem „Triochgorka” Moskwa. Od następnego roku klub nazywał się Petroweć – od nazwy zakładu który reprezentował. W 1936 r. rozpoczęto rozgrywki mistrzostw ZSRR w piłce nożnej a klub nazywał się Stal Dniepropetrowsk. Po zakończeniu II wojny światowej, rozgrywki ZSRR zostały zainaugurowane w 1947 r., a klub połączył się z Dynamem Dniepropietrowsk. W latach 1949–1961 klub nazywał się Metałurh Dniepropetrowsk. W 1954 r. osiągnął swój największy wówczas sukces docierając do półfinału Pucharu ZSRR, gdzie przegrał ze Spartakiem Erewań. W 1961 r. klub został przejęty przez nowego sponsora – JueMZe, fabrykę produkcji maszyn, założoną przez Ministerstwo Obrony. Rok później sponsor (a może raczej resort obrony?) zdecydował o zmianie nazwy klubu na Dniepr Dniepropetrowsk. W 1971 r. klub awansował do pierwszej ligi ZSRR, a rok później zajął 6. miejsce, a w latach 1972 i 1976 ponownie wystąpił w finale Pucharu ZSRR. Dwa lata później Dniepr spadło do drugiej ligi, ale po dwóch latach powróciło do radzieckiej elity. Kolejny (czwarty już) półfinał Pucharu ZSRR w 1982 r. był zapowiedzią największych sukcesów historii klubu Dniepr zdobyło dwa mistrzostwa, Puchar, Superpuchar i dwa Puchary Ligi ZSRR. Dniepr był źródłem talentów dla Dynama Kjów. „W Dniprze jako 29-latek rozpoczynał trenerską karierę trenerską legendarny Walery Łobanowski, a także znakomici piłkarze: Oleg Protasow, Giennadij Litowczenko i Oleg Taran.” (cyt. za: sport.pl).W ostatnim sezonie w radzieckiej lidze Dniepr zajął 9. miejsce. Po upadku ZSRR, klub zaczął używać ukraińskiej nazwy „Dnipro” i występuje w rozgrywkach ukraińskiej federacji, ale niczego nie wygrał. Największymi sukcesami pozostają dwa wicemistrzostwa i trzy finały Pucharu Ukrainy. Klub nieprzerwanie występuje w rozgrywkach pierwszej ligi ukraińskiej (25 sezonów). Przez pierwsze trzy sezony nie schodził poniżej czwartego miejsca. Następnie zajął 12. (1999) i 11. (2000) miejsce, ale przez kolejnych piętnaście sezonów nie zajął niższego miejsca niż szóste, przy czym ostatnich siedem sezonów to miejsca w „czwórce”. „W połowie lat 90. Dnipro znalazło się na skraju przepaści. Z finansowania zrezygnowała firma Naftogaz, w dodatku sprzedając do innych klubów siedmiu najlepszych zawodników i trenera. Ratunek przyszedł ze strony Ihora Kołomojskiego, oligarchy pochodzącego z Dniepropietrowska.” (cyt. za: sport.pl).

Nazwa, barwy i przydomki

Nazwa klubu pochodzi od Dniepru – rzeki, która przepływa przez Dniepropietrowsk i jest symbolem Ukrainy. Dniepr ma szczególne znaczenie nie tylko dla miasta, w nazwie którego też się pojawia, ale także dla państw byłego ZSRR. Dniepr jest bowiem czwartą najdłuższą rzeką Europy, po Wołdze, Dunaju i Uralu. Długość Dniepru wynosi 2.285 km, co powoduje, że jest dłuższy od dwunastej europejskiej rzeki – Wisły ponad dwa razy (1047 km).

Dniepr przepływa przez Białoruś, Rosję i Ukrainę, dlatego nie może dziwić, że nazwa rzeki występuje w nazwie dwóch klubów, które leżą właśnie nad Dnieprem. Są nimi Dniepr Smoleńsk (Rosja) i chyba bardziej znany Dniepr Mohylew (Białoruś). Podobną nazwę jak klub z Dniepropietrowska nosi drużyna Dnipro Czerkasy, występująca w rozgrywkach Drugiej Lihi, a także jeden z ukraińskich hokejowych klubów. Co ciekawe, „Dnipro” to także nazwa stacji metra w Kijowie otwartej w 1960 r.

Herb_Dnipro_Dniepropietrowsk

Herb „Dnipro” Dniepropietrowsk.

Źródło: theguardian.com.

Jeśli chodzi o miast, to Dniepropietrowsk liczy milion mieszkańców i jest czwartym ukraińskim miastem pod względem liczby mieszkańców, za Kijowem, Charkowem i Odessą. Współczesna, potoczna nazwa miasta to właśnie… Dnipro!

Barwy klubu niebiesko-białe albo (jak według innych źródeł) niebiesko-biało-niebieskie. Przydomki klubu to „Biało-niebiesko-błękitni”, co nawiązuje do barw klubu oraz „Dnieprzanie”, co z kolei nawiązuje do położenia miasta nad Dnieprem.

Herb klubu został ustanowiony w 1962 r. i nawiązywał do trzech zasadniczych elementów – piłki nożnej, wody i nazwy klubu. Czternaście lat później, zainspirowany nowymi trendami we wzornictwie, klub zdecydował się na herb tarczy zwieńczonej falami. Wersja ta nie trwała zbyt długo - odznaka została ponownie przebudowana. W 1987 r. w herbie pojawiła się łódź i równoległe piłki. Od tamtego czasu herb był zmieniany cztery razy, a w ostatnich jedenastu latach pozostał całkowicie biały i niebieski, ponieważ usunięto czerwone elementy.

Stadion

Wprawdzie Dnipro gra na terenie, który nie jest ogarnięty działaniami wojennymi i mecze ligowe rozgrywa na własnym stadionie, to jednak UEFA nakazała przenieść mecze w Lidze Europy do Kijowa. Dnipro grało więc na Stadionie Olimpijskim.

Artem Fedecki powiedział w wywiadzie dla „Przeglądu Sportowego”, że jeśli w następnym sezonie Dnipro nie będzie mogło grać w Dniepropietrowsku, to powinno domowe mecze rozgrywać we Lwowie. Fedecki zauważył, że w Kijowie kibice dopingują przede wszystkim Dynamo, a meczami Dnipro zainteresowali się dopiero, gdy klub ten był jedynym ukraińskim w europejskich pucharach. Fedecki zaznaczył też, że we Lwowie Dnipro jest popularne.

Od czasu założenia klubu w 1918 r. występował na małym stadionie „Sokil” z czterema innymi klubami. Następnie występował na stadionie Metalurga (Stali). Nowy obiekt nazwany „Meteor” został wybudowany przez fabrykę JueMZe.

Stadion_"Meteor"_w_Dniepropietrowsku

Stadion „Meteor” w Dniepropietrowsku.

Źródło: ua.igotoworld.com.

Stadion został przebudowany w 1966 roku na pierwotnym miejscu i przeszedł kilka rekonstrukcji, ostatnia z nich w 2001 roku. Jednak w 2002 roku po kilku meczach w europejskich rozgrywkach, stało się jasne, że klub potrzebuje nowoczesnego stadionu na nowym miejscu. Tak więc, w 2005 roku Grupa Privat rozpoczęła budowę Dnipro Arena w centrum Dniepropietrowska.” (cyt. za: pl.wikipedia.org).

Projekt powstał w Kijowie, a architekci wzorowali się na stadionie Borusii Moenchengladbach. Wykonawcą była niemiecka firma Hochtief. Nowy stadion powstał na miejscu obiektu nieistniejącego już klubu Metalurg Dniepropietrowsk. Według Tiechtierina [Wadim Tiechtierin – ówczesny rzecznik klubu – przyp. blog] ostatni mecz rozegrano tam w 1978 roku, a ostatnio był tam największy z miejskich bazarów.” (cyt. za: sport.pl). Na budowę stadionu o pojemności 31 tys. miejsc Kołomojski wydał 45 milionów euro, ale Dniepropietrowsk i Odessa ostatecznie nie przyjęły UEFA Euro 2012, co Kołomojski traktuje jako osobistą porażkę. Zwłaszcza, że Euro odbyło się w Doniecku na stadionie wybudowanym za prywatne pieniądze Rinata Achmetowa, który jest powodem kompleksów Kołomojskiego.

Dnipro_Arena_(1)

Dnipro Arena w Dniepropietrowsku.

Źródło: odessarents.com.

2 września 2008 Dnipro zagrało swój ostatni mecz na Meteorze przeciwko Metalist Charków. Obecnie ze stadionu korzystają zespoły młodzieżowe. 15 września 2008 uroczyście została otwarta Dnipro Arena. „W wielkim widowisku na murawie wzięło udział 4,5 tys. aktorów, sportowców i dzieci z dniepropietrowskich szkół. Próby trwały kilkanaście dni (…) Z okazji inauguracji rozegrano dwa półgodzinne mecze z udziałem byłych gwiazd Dnipro sprzed 25 i 20 lat oraz Dynama Kijów i Spartaka Moskwa.” (cyt. za: sport.pl). Na otwarcie przybył ówczesny prezydent Ukraony Wiktor Juszczenko, a także Grigorij Surkis. Dwa tygodnie później Dnipro rozegrało swój pierwszy oficjalny mecz na nowym obiekcie, ale przegrało 1:2 z Metalurgiem Zaporoże. „Polskim akcentem na stadionie Dnipro jest wyposażenie toalet, wyprodukowane przez Cersanit.” (cyt. za: sport.pl).

Dnipro_Arena_(2)

Dnipro Arena w Dniepropietrowsku.

Źródło: odessarents.com.

W latach osiemdziesiątych XX wieku, Dnipro rozgrywało swoje mecze w europejskich pucharach na stadionie w Krzywym Rogu, ponieważ Dniepropietrowsk był wtedy miastem zamkniętym dla cudzoziemców. W fabryce JueMZe produkowano rakiety balistyczne SS-20 z głowicami jądrowymi, więc do miasta nie było wstępu.”

Stadion_"Metalurga"_w_Krzywym_Rogu

Stadion „Metalurga” w Krzywym Rogu.

Źródło: stadiony.net.

Stadion „Metalurga” został zainaugurowany 11 kwietnia 1970 r. meczem Krywbas – Gomselmasz Homel 1:4. Renowacji doczekał się dopiero w 1999 r. Obecnie ma pojemność 29.783 miejsc, w tym 294 miejsca VIP i 30 miejsc dla prasy. Gospodarzem obiekty jest FK Krywbas Krzywy Róg.

Sukcesy

Największe sukcesy klubu przyszły w drugiej połowie lat osiemdziesiątych minionego stulecia. Drużyna pod wodzą najpierw Wołodymyra Jemecia i Hennadija Żyzdyka a następnie Jewhena Kuczerewskiego należała do absolutnej czołówki klubów piłkarskich ZSRR. W tym czasie Dnipro wywalczyło dwa mistrzostwa ZSRR (1983, 1988), dwa wicemistrzostwa (1987, 1989), dwa trzeciej miejsca (1984, 1985), Puchar ZSRR (1989), Superpuchar ZSRR (1988), dwa Puchary Ligi (1986, 1989) i jeden finał tych rozgrywek (1990). Poza tym, Dnipro dwukrotnie zagrało w ćwierćfinale Pucharu Europy Mistrzów Klubowych (1985, 1990).

Po przystąpieniu do rozgrywek organizowanych przez ukraińską federację sukcesy Dnipro były znacznie mniejsze – dwa wicemistrzostwa Ukrainy (1993, 2014), sześć trzecich miejsc w rozgrywkach ligowych (1992, 1995, 1996, 2001, 2004, 2015) i trzy finały Pucharu Ukrainy (1995, 1997, 2004), przegrane z Szachtarem Donieck. Poza tym, Dnipro siedem razy wystąpiło w półfinale Pucharu Ukrainy (2001, 2002, 2003, 2005, 2011, 2013, 2015).

Europejskie puchary

Dnipro zadebiutowało w europejskich pucharach w sezonie 1984/1985. Od tamtej pory Dnipro zaliczyło 17 startów w Pucharze UEFA/Lidze Europy, 3 starty w Pucharze Europy Mistrzów Klubowych/eliminacjach Ligi Mistrzów i 1 start w Pucharze Intertoto. Ukraiński klub rozegrał (łącznie z Pucharem Intertoto) 120 meczów, w których osiągnął 53 zwycięstwa, 28 remisów i 39 porażek.

Największym sukcesem jest awans do finału Ligi Europy 2014/2015. Najpierw jednak Dnipro przystąpiło do eliminacji Ligi Mistrzów, ale w III rundzie odpadło z FC Kopenhaga (0:0, 0:2). W meczu o awans do Ligi Europy, Dnipro uporało się z Hajdukiem Split (2:1, 0:0). W fazie grupowej Dnipro nie zachwycało w meczach z Interem Mediolan (0:1, 1:2), Saint Eitenne (0:0, 1:0) i Qarabagiem Agdam (0:1, 2:1). Dnipro awansowało do fazy pucharowej tylko dlatego, że w meczu Qarabagu z Interem sędzia z niewiadomych powodów nie uznał bramki prawidłowo strzelonej przez Azerów. Ukraińcy skorzystali jednak z szansy i eliminowali kolejno – Olympiakos Pireus (2:0, 2:2), Ajax Amsterdam (1:0, 1:2), Club Brugge (0:0, 1:0) i Napoli (1:1, 1:0).

Wcześniej Dnipro mogło pochwalić się dwoma ćwierćfinałami PEMK. W sezonie 1984/1985 Dnipro wyeliminowało Trabzonspor (3:0, 0:1) i Lewskiego Sofia (2:0, 1:3), ale odpadło z Bordeaux (1:1, 1:1 k. 3:5). Natomiast w sezonie 1989/1990 Dnipro wyeliminowało walijski Linfield (2:1, 1:0) i Tirol Innsbruck (2:0, 2:2), ale musiało uznać wyższość Benfiki Lizbona (0:1, 0:3).

Najwyższe zwycięstwo w europejskich pucharach Dnipro odniosło w lipcu 1997 r., gdy pokonało FC Erewań 6:1. Najwyższe porażki Dnipro to 1:4 z Ałanią Władywkaukaz (sierpień 1997 r.) i 0:3 Benfiką Lizbona (marzec 1990 r.) w meczach u siebie.

Najwięcej występów w barwach Dnipro w pucharach ma Rusłan Rotań – 58, a najwięcej bramek – 10 - Jewhen Sełezniow.

Mecze z polskimi klubami

Dnipro trzykrotnie rywalizowała z polskimi pucharami i dwa razy przegrało taką rywalizację. Co więcej w sześciu meczach odniosło tylko 1 zwycięstwo, a poza tym 3 remisy i 2 porażki, przy bilansie bramkowym 5:5.

W sezonie 1986/1987 Dnipro odpadło z warszawską Legią w I rundzie Pucharu UEFA. W Warszawie padł bezbramkowy remis, natomiast rewanż Legia zamiast w Dniepropietrowsku zagrała w Krzywym Rogu i wygrała 1:0. Bramkę zdobył Jarosław Araszkiewicz po rajdzie przez połowę boiska, a wcześniej rzutu karnego nie wykorzystał Oleg Protasow.

W sezonie 2007/2008 Dnipro wyeliminowało GKS Bełchatów w II rundzie kwalifikacyjnej Pucharu UEFA (1:1, 4:2), ale w sezonie 2010/2011 w rundzie play-off niespodziewanie odpadło z Lechem Poznań (0:1, 0:0). Informacje na temat polsko-ukraińskiej rywalizacji w europejskich pucharach są dostępne tutaj.

W finale Ligi Europy Dnipro spotkało się z FC Sevillą. Oba kluby nigdy wcześniej nie grały ze sobą w europejskich pucharach. Dnipro tylko raz w historii miało za przeciwnika hiszpańską drużynę. W sezonie 2004/2005 Dnipro przegrało w fazie grupowej Pucharu UEFA 1:2 z Realem Saragossa. Mecz odbył się w Hiszpanii.

Polacy w Dnipro

W Dnipro nigdy nie zagrał żaden Polak, ale wystąpiło kilku piłkarzy, którzy później biegali po polskich boiskach. Bramkarz Ihor Berezowskyj zagrał dla Dnipro 1 mecz, a później był rezerwowym w Legii. Chorwat Denis Galvina wystąpił w 9 meczach Dnipro, a później reprezentował barwy Arki Gdynia. Serhiej Szewcow między występami w Dnipro (łącznie 29 meczów, 3 bramki) zagrał jedną rundę dla Dyskobolii Grodzisk Wielkopolski.

Poza tym, w drużynach juniorskich lub „młodej ekstraklasy” Dnipro wystąpiło pięciu piłkarzy, którzy reprezentowali drużyny występujące poniżej ekstraklasy – Serhij Bihus, Jewhenij Chorolskyj, Maksym Demjanczuk, Ołeksandr Harbar i Taras Maksymiw. Szóstym jest Łotysz, Arturs Karasausks, który na początku stycznia 2016 r. dołączył do Piasta Gliwice.

Znani piłkarze w historii Dnipro

Najlepszymi piłkarzami w historii Dnipro byli – pomocnik Gennadij Litowczenko oraz napastnicy: Oleg Taran, Jurij Gawriłow i Oleg Protasow.

Jeśli chodzi o trenerów, to tylko trzech pochodziło spoza krajów dawnego ZSRR – Francuz Jules Limbeck (1936), Niemiec Bernd Stange (1995-1996) i Hiszpan Juande Ramos (2010-2014). Znanymi trenerami z ZSRR i Ukrainy byli m.in. Walery Łobanowski (1968-1973), Jozef Szabo (1978-1979) i Oleg Protasow (2006-2008).

Budżet i finanse

Właścicielem Dnipro od połowy lat dziewięćdziesiątych minionego stulecia jest Ihor Kołomojski, były gubernator Dniepropietrowska, zadeklarowany patriota, który jednak nie mieszka na Ukrainie, tylko w Szwajcarii, gdyż „ma ponoć ostrą alergię na rosnące na tutejszych czarnoziemach zboża” (cyt. za: sport.pl). O jego patriotyzmie niech stanowi fakt, że jawnie finansował prywatne bojówki ochraniające miasto, m.in. batalion Dnipro, który walczył we wschodniej Ukrainie z wojskami rosyjskimi, tzn. z „zielonymi ludzikami”. Na ten cel podobno wydał ponad dziesięć milionów dolarów.

Kołomojski ma trzy obywatelstwa: ukraińskie , cypryjskie i izraelskie. „Jako Żyd z pochodzenia, aktywny działacz gmin żydowskich, chciał kupić Maccabi Tel Aviv. Kiedy to nie wyszło, postawił na Dnipro. Mówi się, że ma paranoję na punkcie dybania na jego majątek oraz interesy.” (cyt. za: weszlo.com).

Kołomojski to jednak przede wszystkim biznesmen, który jest właścicielem wielu niezależnych od siebie firm na całym świecie. Należą do nich m.in. Priwat Bank, stacje benzynowe, linie lotnicze, agencja informacyjna, telewizja 1+1, zakłady chemiczne i naftowe, terminal przeładunkowy, kurort wypoczynkowy w Gruzji. Jego majątek jest szacowany według Forbesa, na około trzy miliardy dolarów, choć w przeszłości podawano kwoty nawet trzykrotnie razy większe. O takich jak Kołomojski mówi się na Ukrainie, że są „właścicielami miast”. Był wiceprezesem ukraińskiej federacji piłkarskiej i bezskutecznie kandydował na stanowisko prezesa. Uważał, że Dnipro jest ofiarą kijowsko-donieckiego układu przez który sędziowie co sezon odbierają jego zespołowi po kilkanaście punktów.

Na budowę stadionu wydał 50 milionów euro. W roli trenera zatrudnił Juande Ramosa, któremu podobno jest winien około 2 mln euro. W latach 2010-2012 wydał na transfery kilkadziesiąt milionów euro. Do najdroższym należeli Brazylijczyk Giuliano (11 mln euro), Oleksandr Gładkij (7 mln euro) i Nikola Kalinic (6 mln euro). Tamte czasy to już jednak przeszłość, a gra drużyny oparta jest na rodzimych graczach, którzy niejednokrotnie mają za sobą doświadczenie w postaci gry w Dynamie Kijów bądź Szachtarze Donieck.

Jak podaje portal sport.pl – Kołomojski wydał na transfery 20 milionów euro w 2007 r., a w kolejnych: 10, 20, 35 i 17 milionów. To ponad sto milionów euro w zaledwie pięć lat. Dodać trzeba, że w 2010 r., gdy wydał 35 milionów, to Dnipro odpadło w eliminacjach Ligi Europy z… Lechem Poznań! W ostatnich trzech latach na trzy transfery gotówkowe wydano zaledwie siedem milionów euro. Ograniczenie wydatków i wojna paradoksalnie pomogły klubowe, bo Markiewicz nie odszedłby z Metalista, a Rusłan Rotań z Rubina Kazań. 

Kilka lat temu Kołomojski mówił: „Chcę widzieć swój klub wielkim.” (cyt. za: weszlo.com), a największy sukces przyszedł w trakcie wojny z Rosją, gdy on sam zadeklarował, że futbol przestaje się dla niego liczyć.

Obecna drużyna

Siłą Dnipro jest doskonale zorganizowana gra w defensywie i szybki kontratak. W drodze do warszawskiego finału Dnipro rozegrało 18 meczów, w których strzeliło 15 bramek, a straciło zaledwie 12 goli! Unai Emery, trener FC Sevilla ocenił Dnipro w następujący sposób: „To znakomicie ułożona drużyna. Ich obrońcy świetnie współpracują, a do finału Dnipro zaprowadził pressing (…) Oni potrafią i odbierać piłkę wysoko, i bronić się nieco cofnięci (…) Mamy do czynienia z zespołem świetnie przygotowanym kondycyjnie i walecznym. Zwróćcie uwagę, jak często się zdarza, że piłkarze Dnipro leżą po starciach.” (cyt. za: „Przegląd Sportowy”).

Tym, co jeszcze charakteryzuje drużynę jest fakt, że sukces Dnipro został osiągnięty wychowankami (dwunastu w pierwszej drużynie!) i ukraińskimi piłkarzami, co zdecydowanie odróżnia ten klub od brazylijskiego Szachtara Donieck. W rewanżowym meczu półfinału z Napoli na boisko wyszło aż ośmiu Ukrainców!

Kluczowymi piłkarzami są Jewhen Konoplianka, Jewhen Sełezniow i bramkarz Denys Bojko. Jewhen Konoplianka był jednym z odkryć UEFA Euro 2012. Teraz miał za sobą słabszy sezon niż poprzedni, ponieważ „we wszystkich rozgrywkach strzelił osiem goli i miał siedem asyst. Rok temu zdobył 13 bramek i miał dziewięć podań, po których koledzy trafiali do siatki” (cyt. za: „Przegląd Sportowy”). Konoplianka był już trzykrotnie wybierany najlepszym piłkarzem roku na Ukrainie. W rozgrywkach Ligi Europy zdobył 8 goli, miał tez 9 asyst. W reprezentacji Ukrainy rozegrał 43 mecze, w których zdobył 8 goli. Sełezniow to były król strzelców ligi ukraińskiej, a bramkarz Bojko jest pewnym punktem zespołu. Warto jeszcze zauważyć, że Artem Fedecki i Sełezniow byli w kadrze Szachtara, który w 2009 r. triumfował w finale Pucharu UEFA, ale obaj w finałowym meczu z Werderem (2:1) nawet nie usiedli na ławce rezerwowych.

Zimą 2014/2015 do drużyny dołączył tylko Brazylijczyk (2,5 mln euro), a bez sumy odstępnego Papa Gueye (Metalist Charków) i Dmytro Czyhrynski (Szachtar Donieck), który ma na swoim koncie 12 występów w Barcelonie.

Trenerem Dnipro jest, świetnie mówi po polsku, Myron Markiewicz. Rocznie zarabia podobno 2 mln dolarów. Nigdy nie był mistrzem Ukrainy, ale z Metalistem dwukrotnie wywalczył wicemistrzostwo (1993, 2014).

Podsumowanie

Dnipro to drużyna, która jest ogromną niespodzianką klubowych rozgrywek w Europie sezonu 2014/2015. Klub stał się powodem do dumy Ukraińców. Nic więc dziwnego, że przed meczem pisano: „Sukces na Stadionie Narodowym w Warszawie potrzebny jest dziś nie tylko Dniprowi, ale całej Ukrainie” (cyt. sport.pl za sport.ua).

 

Źródła: własne, fcdnipro.ua, sport.pl, weszlo.com, 90minut.pl, uefa.com, pl.wikipedia.org, en.wikipedia.org, encyklopedia.interia.pl, theguardian.com, stadiony.net, ua.igotoworld.com, odessarents.com. T. Wacławek, Wrócili po puchar, „Rzeczpospolita” z dnia 27 maja 2015 r., s. 16. P. Żelazny, Dnipro jednoczy, „Rzeczpospolita” z dnia 26 maja 2015 r., s. 16. „Przegląd Sportowy” z dnia 27 maja 2015 r., s. 2, 12 i 13. K. Wójkowski, Legia Warszawa w Europejskich Pucharach. Historia klubu i jego kibiców na piłkarskich arenach, Warszawa 2013, s. 139-140. Final 2015 Warsaw – Official Programme, UEFA 2015.

piątek, 18 marca 2016, martinez-4ever

Polecane wpisy