Blog > Komentarze do wpisu
Zoria Ługańsk – rywal Legii Warszawa

Rywalem Legii w IV rundzie eliminacji play-off Ligi Europy w sezonie 2015/2016 była drużyna Zorii Ługańsk. Podobnie, jak inni rywale „wojskowych” w eliminacjach Ligi Europy, Zoria nie należy do utytułowanych klubów.

Rywalizacja z Legią przypadła na okres, gdy wschodnia Ukrainy, a zwłaszcza w Ługańsk były synonimem braku spokoju. Ługańsk, czyli macierzyste miasto Zorii, został stolicą samozwańczej prorosyjskiej Ługańskiej Republiki Ludowej. Położenie na wschodzie Ukrainy w pobliżu granicy z Rosją sprawiło, że miasto od kwietnia 2014 r. stało się miejscem zaciekłych walk między siłami rządowymi a prorosyjskimi separatystami. Miasto jest kontrolowane przez rebeliantów. Co więcej, „obecnie nie ma tam już praktycznie Ukraińców. Ci co przetrwali, muszą się ukrywać” (cyt. za: legia.net). Agnieszka Lichnerowicz z radia „TOK FM” powiedziała dla serwisu legia.net m.in., że „to jest terytorium poza kontrolą Ukrainy” (cyt. za: legia.net).

Warto jeszcze zwrócić uwagę, że miasto Ługańsk w latach 1935-1958 i 1970-1990 nosiło nazwę Woroszyłowgrad od nazwiska jednego z radzieckich „bohaterów”. „Klimient Woroszyłow był mordercą, jego podpis, marszałka Związku Radzieckiego, widniał na dokumencie, który pozwalał na rozstrzelanie ponad 20 tysięcy Polaków w Katyniu. Oprócz niego na tym samym dokumencie podpisał się chociażby Józef Stalin.” (cyt. za: legia.net).

Historia

Pierwszy klub sportowy został utworzony w Ługańsku jeszcze w carskiej Rosji, w 1908 r.. Sekcję piłkarską prowadził Czech – Henrich Drżewikowski. Drużyna rozgrywała swoje mecze i trenowała w pobliżu miejsca, gdzie obecnie znajduje się hala sportowa „Zoria”. Pierwsze wzmianki o meczach z udziałem drużyny z Ługańska pochodzą z 1911 i 1913 r. Mecze w ramach regionalnej ligi Donbasu odbyły się w Konstantynówce. W czasie I wojny światowej zakazano działalności klubów sportowych, ale już w 1923 r. pracownicy Ługańskiego Zakładu Budowy Maszyn im. rewolucji październikowej utworzyli klub „Metalist”. Rok 1923 jest podawany jako data założenia klubu. W następnym roku ich drużyna zwyciężyła 1:0 z drużyną z miasta Śnieżne w finale mistrzostw okręgu ługańskiego. W 1936 r. miała miejsca fuzja dwóch Ługańskich klubów – „Metalista” i „Dynamo”, w wyniku której powstała drużyna „Dzerżyneć”. W tym samym roku klub zajął 3. Miejsce w ukraińskiej drugiej lidze, a w kolejnym wygrał ligę i awansował do pierwszej ligi. W 1938 r. „Czarno-biali” wygrali Mistrzostwo Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki (9 zwycięstw, 2 remisy) i awansowali do pierwszej ligi ZSRR. Według serwisu 90minut.pl klub nie istniał w latach 1939-1957. Niezależnie od tego później klub używał nazw „Trudowi Rezerwy” i „Awanhard”.

W 1962 r. Zoria wywalczyła mistrzostwo Ukraińskiej Republiki Socjalistycznej, a dwa lata później przyjęła wreszcie obecną nazwę „Zoria”. W 1972 r. Zoria osiągnęła największy sukces w prawie stuletniej historii klubu, czyli mistrzostwo ZSRR. Dwa lata później Zoria wystąpiła w finale Pucharu ZSRR (0:3 z Dynamem Kijów), co powtórzyła w następnym roku (1:2 z Araratem Erewań). W 1986 r. po raz trzeci w historii Zoria sięgnęła po mistrzostwo Ukraińskiej Republiki Socjalistycznej, a w międzyczasie zdążyła spaść do III ligi ZSRR i balansowała między III a II ligą.

Po rozpadzie ZSRR, Zoria była jedną z dwudziestu drużyn, które rozpoczęły rozgrywki ukraińskiej Wyższej Ligi. W premierowym sezonie Zoria zajęła dopiero 12. miejsce. Na tym szczeblu występowała do 1996 r. Dwa lata później spadła do trzeciej ligi! Awans na drugi szczebel (Pierwsza Liga) świętowała w 2003 r., a po trzech latach do Wyższej Ligi.

Nazwa, barwy i przydomki

Nazwa „Zoria” jest używana dopiero od 1964 r., czyli po ponad czterdziestu latach od powstania klubu! Pierwotna nazwa (od 1923 r.) – „Metalist” nawiązywała do Ługańskiego Zakładu Budowy Maszyn im. rewolucji październikowej. Nazwę „Zoria” noszą jeszcze trzy tyle, że dużo mniej znane i utytułowane kluby z miast: Hohołewe, Horodysławie i Humań.

W 1937 r. po fuzji z klubem „Dynamo” Ługańsk (rok wcześniej) nowy klub przyjął nazwę „Dzerżyneć”, ponieważ fabryka maszyn nosiła imię Feliksa Dzierżyńskiego. Nazwa była używana w latach 1937-1947 i 1952-1953, nazwa „Trudowi Rezerwy” w latach 1948-1951 i 1957-1963, a „Awanhard” w latach 1954-1956. Dopiero od 1964 r. klub zaczął używać nazwy Zoria, a w latach 1992-1995 używał nazwy „Zoria-MAŁS”. Warto zauważyć, że nazwy „Metalist”, „Dzerżyneć” i „Awanhard” były dosyć popularne ZSRR. Wszystkie trzy nosił obecny Metalist Charków.

Barwy klubu to czarno-białe, dlatego przydomek Zorii to „czarno-biali”. Według serwisu 90minut.pl barwy klubu są czarno-biało-czerwone. W obecnym herbie klubu znajdują się więc kolory – czerwony, biały i czarny, a także nazwa klubu, nazwa miasta, rok założenia i piłka „biedronka” w centralnym miejscu herbu.

Herb_Zorii_Ługańsk

Herb Zorii Ługańsk.

Źródło: legia.net.

Stadion

Swoje domowe mecze Zoria do niedawna rozgrywała na stadionie „Awanhard”. Niektóre źródła (en.wikipedia.org) podają jednak, że stadion został wybudowany w 1922 r. na osobiste polecenie Włodzimierza Lenina i później, co nie powinno nikogo dziwić przyjął jego imię. W 1927 r. miejscowa drużyna przegrała w meczu towarzyskim z rywalami z Austrii.

Powszechnie podaje się w internecie, że stadion „Awanhard” został wybudowany w marcu 1951 r., choć według serwisu stadiony.net inauguracja nastąpiła sześć lat później. Obecnie jego pojemność wynosi 22.288 (według wikipedii i stadiony.net, a według 90minut.pl – 22.320). Oświetlenie – 800 lux (według wikipedia, a według 90minut.pl – 1.200 luxów), a wymiary boiska też są różnie podawane – 105 m X 68 m albo 104 X 72 m. Strona fanów Zorii (zarya.lg.ua) podaje następujące parametry – 22.288, 2000 lux i 105 m X 68 m.

Stadion_Awanhard_w_Ługańsku_(1)

Źródło: stadiumguide.com.

Stadion nie jest zadaszony, a krzesełka na trybunach wcale nie są w barwach klubu, tylko niebiesko-żółto-białe, co częściowo nawiązuje do bar Ukrainy. Obiekt nie jest zadaszony, a oświetlenie zapewniają cztery maszty oświetleniowe w starym stylu. Do oświetlenia są używane reflektory firmy Philips. Poważnym ograniczeniem widoczności na obiekcie jest bieżnia, na której rozgrywano zawody lekkoatletyczne. Startował w nich m.in. „car tyczki” – Siergiej Bubka.

Stadion_Awanhard_w_Ługańsku_(2)

Źródło: footballtripper.com.

Przed obiektem znajduje się kolumny podobne do kolumn przed starym stadionem Dynama Kijów im. Walerego Łobanowskiego:

Stadion_Awanhard_w_Ługańsku_-_kolumny_(3)

Źródło: ukrsoccerkistory.com za pośrednictwem stadiony.net

Do 2000 r. stadion był własnością największego zakładu w Ługańsku, czyli „Łuhańsktepłowoz”, a od lutego 2002 r. został własnością komunalną obwodu Ługańskiego. W marcu 2003 r. przeprowadzono ostatnią rekonstrukcję obiektu.

W 2014 r. stadion „został zbombardowany. Uszkodzona została część trybun, jedna z bomb wyżłobiła krater w murawie boiska, uszkadzając system nawadniania. W lipcu ubiegłego roku Zoria przeniosła się do Zaporoża, także znajdującego się na wschodzie Ukrainy, ale na spokojniejszych terenach. Kontrakt na wynajem stadionu miejscowego Metalista podpisano na trzy lata.” (cyt. za: eurosport.onet.pl). Konieczność szukania innych obiektów dotyczyła także dwóch innych klubów z Donbasu – Szachtara Donieck i Olimpiku Donieck.

Stadion_Awanhard_w_Ługańsku_-_zniszczenie_(4)

Uszkodzona murawa na stadionie Zorii Ługańsk.

Źródło: footbar.org.

Obiekt w Zaporożu nosi obecnie nazwę Sławutycz Arena. Pierwotny obiekt został wybudowany w latach 1931-1938 i od początku grał na nim miejscowy Metalurg, dlatego nosił nazwę Centralnyi Stadion Metałurh. Inauguracja nastąpiła dokładnie 2 maja 1938 r. meczem Metalurg Zaporoże – FK Charków.

Obiekt był w coraz gorszym stanie, więc w 2001 r. Ukraińska Federacja Piłki Nożnej zakazała rozgrywania meczów na stadionie Metałurh i klub został zmuszony do przenosin na stadion AutoZAZ, który należał do upadłego klubu „Torpedo”. Budowa nowego stadionu Metalurga rozpoczęła się w 2004 od wyburzenia starego stadionu, na miejscu którego stanął nowy obiekt. Pierwszy mecz (Matalurg Zaporoże – Dynamo Kijów) został rozegrany 29 lipca 2006 r.

Sławutycz_Arena_w_Zaporożu_(1)

Sławutycz Arena od środka.

Źródło: mapio.net.

Obiekt tworzą cztery trybuny, z który trybuny wzdłuż boiska są zadaszone. Pojemność stadionu wynosi (według serwisów stadiondb.com i stadiony.net) 11.883 miejsca, z których 100 to miejsca VIP, 60 – prasowe i 60 – dla osób niepełnosprawnych. Wikipedia i strona Ukraińskiej Federacji Piłki Nożnej (fpl.ua) podają nieco mniejszą pojemność – 11.756. Oświetlenie zapewniają cztery maszty zapewniające światło o mocy 1400 lux.

Sławutycz_Arena_w_Zaporożu_(2)

Sławutycz Arena z zewnątrz.

Źródło: mapio.net.

Mecze w europejskich pucharach Zoria rozgrywa na (starym) stadionie Dynama Kijów im. Walerego Łobanowskiego. Obiekt był już opisywany na blogu przy wpisie dotyczącym Metalista Charków, który również korzystał z tego obiektu i znajduje się tutaj.

Stary_stadion_Dynamo_Kijów

Stadion (stary) Dynama Kijów.

Źródło: meczyki.pl.

Sukcesy

Największe sukcesy Zoria święciła w czasach ZSRR, a były nimi: mistrzostwo ZSRR (1972), 2 finały Pucharu ZSRR (1974, 1975), 3 mistrzostwa Ukraińskiej Republiki Socjalistycznej (1938, 1962, 1986). Po odzyskaniu niepodległości przez Ukrainę poważnych sukcesów jednak brakuje, bo trudno za takie nazwać 4. miejsce w lidze (2014/2015) i dwa ćwierćfinały Pucharu Ukrainy (2010/2011, 2011/2012).

Europejskie puchary

Przed rywalizacją z Legią bilans Zorii w europejskich pucharach był całkiem niezły – 12 meczów, 7 zwycięstw, 3 remisy, 2 porażki i bilans bramkowy 20:9. Zoria zadebiutowała w europejskich rozgrywkach w Pucharze Europy Mistrzów Klubowych w sezonie 1973/1974. Najpierw wyeliminowała APOEL Nikozja (2:0, 1:0), a następnie przegrała ze Spartakiem Trnava (0:1, 0:0). Przerwa w startach Zorii w europejskich pucharach trwała ponad czterdzieści lat. W sezonie 2014/2015 klub z Ługańska rozpoczął rywalizację o awans do fazy grupowej Ligi Europy od II rundy. Najpierw wyeliminował albańskie KF Laci (2:1, 3:0), a następnie norweskie Molde FK (1:1, 2:1). W decydującym dwumeczu Zoria przegrała w dramatycznych okolicznościach z Feyenoordem Rotterdam (1:1, 3:4), tracąc bramkę w doliczonym czasie gry. Wasyl Obaraz, ukraiński dziennikarz portalu football.ua powiedział dla portalu gazeta.pl, że „o porażce zdecydował brak doświadczenia w pucharach. Zoria popełniła za dużo prostych błędów, które w lidze jej się nie przydarzały, a Holendrzy bezlitośnie je wykorzystali.” (cyt. za: legia.gazeta.pl). W sezonie 2015/2016 przed meczami z Legią, Ukraińcy rozbili belgijskie Charleroi (3:0, 2:0), co mogło niepokoić, bo Legia w poprzednim sezonie rywalizowała w fazie grupowej z Lokeren (1:0, 0:1) niewiele lepszym od Charleroi.

Mecze z polskimi klubami

Dotychczas klub z Ługańska nie rywalizował z polskimi klubami w europejskich pucharach. Mecze z Legią były więc premierową rywalizacją. Natomiast rywalizacja ukraińsko-polska jest znacznie bogatsza. W siedmiu dwumaczach aż pięć zakończyło się zwycięsko dla klubów z Ukrainy, ale z wyrównanym bilansem meczowym (14 meczów, 5 zwycięstw, 5 remisów, 4 porażki, bramki 13:11). Gdyby doliczyć rywalizację z czasów, gdy Ukraina była częścią ZSRR, to statystyka będzie następująca – 10 rywalizacji, 6 zwycięskich (20 meczów, 6 zwycięstw, 7 remisów, 7 porażek, bramki 18:117).

Polacy w Zorii

W barwach „czarno-białych” nie grali piłkarze z Polski, ale grało kilkunastu piłkarzy, którzy występowali także w polskich klubach. Większość z nich to Ukraińcy (Dmytro Browkin, Dmytro Chomczenowśkyj, Wołodymyr Jurczenko, Roman Karakewycz, Oleg Kononow, Jewhen Kopył, Denys Laszko, Wołodymyr Ostrouszko, Tymur Romaneć, Ihor Skoba, Roman Zub), ale znaleźli się także – dwaj Brazylijczycy (Danilo, Júnior), Łotysz Aleksejs Koļesņikovs i Białorusin Michaił Siwakow.

Znani piłkarze w historii Zorii

Patrząc na indywidualne statystyki najlepszych piłkarzy w historii tego klubu można wywnioskować, że legendą klubu jest Anatolij Kuksow, a niewiele mniejsze znaczenie dla klubu miał Jurij Kolesnikow. Najwięcej meczów w barwach Zorii rozegrał Anatolij Kuksow – 517 (w tym 424 w lidze, w latach 1969-1985), a kolejne miejscach pod tym względem zajmują: Jurij Kolesnikow – 461 (w tym 382 w lidze, w latach 1977-1992 z przerwami) i Oleksandr Tkaczenko – 407 (w tym 370 w lidze, w latach 1967-1987). Najwięcej bramek zdobył Oleksandr Małysznko – 124 (w tym 121 w lidze, w latach 1978-1996), a kolejne pozycje zajmują: Anatolij Kuksow – 97 (w tym 89 w lidze, w latach 1969-1985) i Jurij Kolesnikow – 88 (w tym 81 w lidze, w latach 1977-1992 z przerwami).

Warto też wspomnieć o czołówce trenerów z największą liczbę meczów: Wadim Dobiża – 259 (w latach 1988-1988 z przerwami), German Zonin – 178 (w latach 1962-1972 z przerwami) i Anatolij Kuksow 105 (w latach 1990-1997). Na czwartej pozycji (po zakończeniu sezonu 2014/2015) z równą setką meczów plasował się Jurij Wernydub.

W 1970 r. 27 meczów (6 goli) w barwach Zorii rozegrał reprezentant ZSRR – Jozef Szabo. W 1977 r. zaczął właśnie w Zorii bogatą karierę trenerską. „Czarno-białych” prowadził tylko przez rok, ale później byłe trenerem – Dnipro Dniepropietrowsk, Dynamo Kijów i reprezentacji Ukrainy.

Budżet i finanse

Jewhen Hiełler jest prezesem Zorii od 2009 roku. Doświadczenie zdobywał w roli szefa futsalowej sekcji piłkarskiej Szachtara Donieck. W 2013 roku w rankingu najbardziej wpływowych Ukraińców ogłoszonym przez magazyn "Focus" znalazł się na 127. miejscu. W biznesie działał w branży hutnictwa metali kolorowych oraz budowy maszyn. W przeszłości przez wiele lat był członkiem Partii Regionów. (…) Choć oficjalnie mówi się, że Zoria to proukraiński klub, to jej właściciel kojarzony jest z bliskim otoczeniem byłego prezydenta kraju, Wiktora Janukowycza.” (cyt. za: eurosport.onet.pl). „Sytuacja finansowa Zorii nie wygląda dobrze i nie jest to chwilowa tendencja. W związku z tym klub stara się oszczędzać, m.in. nie wydaje pieniędzy na wzmocnienie zespołu. (…) większość ruchów kadrowych polegało na sprowadzaniu i oddawaniu zawodników rezerw Szachtara Donieck. Klub od lat – poza nielicznymi przypadkami – nie dokonuje transferów gotówkowych.” (cyt. za: eurosport.onet.pl). „Według informacji "PS" zawodnicy głośno się nie skarżą, ale nie zarabiają dużo, do tego często pojawiają się opóźnienia w wypłatach. Dla piłkarzy Zorii – szczególnie tych młodych – awans do fazy grupowej Ligi Europy to także szansa na pokazanie się i znalezienie lepszego klubu.” (cyt. za: eurosport.onet.pl).

Obecna drużyna

W opinii wielu komentatorów największą jej gwiazdą jest… trener Jurij Werndydub. Ma poważanie na zachodzie urkainy, ponieważ jako jeden z nielicznych szkoleniowców w lidze płynnie mówi po ukraińsku. Jeśli natomiast chodzi o walory czysto trenerskie, to jego zaletą jest umiejętność łatania dziur po najlepszych zawodnikach. „W poprzednich latach gra Zorii opierała się na długich piłkach, ale teraz podopieczni Wernyduba skupiają się na dłuższym utrzymywaniu piłki.” (cyt. za: legia.com). „Wielu piłkarzy Wernyduba z powodu niebezpiecznych wydarzeń  nie chciało kontynuować swojej przygody z Zorią, np. brazylijski napastnik Danilo (odszedł na wypożyczenie do Kubania Krasnodar, a teraz gra w FK Aktobe). Ten sam rosyjski kierunek obrał również Tuni Sunjić, bośniacki środkowy obrońca, a do Anży Mahaczkała "uciekł" iworyjski snajper Yannick Boli.” (cyt. za: legia.com). W kadrze Zorii na mecze z Legią było „aż ośmiu piłkarzy wypożyczonych z Doniecka, w tym reprezentanci Ukrainy Mykyta Szewczenko, Andrij Pylawski, Rusła Malinowski i Pyłyp Budkiwski.” (cyt. za: legia.sport.pl). „Co jednak ciekawe, w poprzednim sezonie Szachtar nie wyraził zgody na występ ani jednego wypożyczonego do Ługańska gracza w meczu z zespołęm z Doniecka właśnie.” (cyt. za: legia.com).

Sportowo Zoria prezentuje się naprawdę solidnie. To zespół złożony głównie z Ukraińców, ale jest też jeden Chorwat, Gruzin, Serb i znany z polskich boisk Białorusin. To Michaił Siwakow, który w 2011 roku rozegrał rudę wiosenną w barwach Wisły i cieszył się z krakowianami ze zdobycia mistrzostwa Polski. W tym sezonie były pomocnik „Białej Gwiazdy” jest ważnym ogniwem najbliższego rywala Legii. W ekipie Zorii nie brakuje też reprezentantów Ukrainy, chociaż regularnie powoływani są jedynie grający na środku ataku najlepszy strzelec klubu, Pyłyp Budkiwśkyj (6 występów) oraz bramkarz Mykyta Szewczenko (jeszcze bez debiutu). W zespole nie ma wielkich gwiazd, ale drużyna jest zgrana i potrafi być groźna dla każdego przeciwnika. W zeszłym sezonie dwukrotnie zremisowała z Dynamem Kijów, udało jej się pokonać na wyjeździe Szachtar Donieck, a finalistę Ligi Europy, Dnipro ograła dwukrotnie.” (cyt. za: weszlo.com).

Wspomniany wcześniej Wasyl Obaraz powiedział, że „do najsilniejszych stron drużyny należy dyscyplina taktyczna i umiejętność szybkiego przejścia z głębokiej defensywy do ataku. Szczególną uwagę należy zwrócić na mającego 196 cm napastnika Budkiwskiego i pomocnika Malinowskiego. Ten ostatni ma potencjał, by być kluczowym piłkarzem reprezentacji.” (cyt. za: legia.sport.pl).

Podsumowanie

Legia była faworytem dwumeczu, o czym świadczył ówczesny ranking UEFA, w którym „wojskowi” zajmowali 76. miejsce, a klub z Ługańska 162. W poprzednim sezonie Legia dwukrotnie uporała się, choć nie bez problemów z Metalistem Charków (1:0, 2:1), ale Zoria wydawała się drużyną solidniejszą i trudniejszą do wyeliminowania niż Metalist.

 

Źródła: własne, 90minut.pl, stadiony.net, zarya.lg.ua, eurosport.onet.pl, wiadomosci.onet.pl, legia.com, legia.net, legia.sport.pl, weszlo.com, transfermarkt.pl, pl.wikipedia.org, en.wikipedia.org, footballtripper.com, stadiumguide.com, ukrsoccerkistory.com, footbar.org, mapio.net, meczyki.pl.

wtorek, 09 sierpnia 2016, martinez-4ever

Polecane wpisy