Blog > Komentarze do wpisu
Czy KPR Legionowo musiał spaść?

W poprzednim wpisie, po meczu KPR Legionowo – Vive Tauron Kielce nawiązałem do spadku z Superligi szczypiornistów gospodarzy w sezonie 2013/2014. Pora prześledzić jak wyglądał tamten sezon.

W sezonie 2012/2013 klub z podwarszawskiego Legionowa wywalczył największy wówczas sukces w historii, czyli awans do PGNiG Superligi. KPR wygrał grupę „A” I ligi z dorobkiem 44 punktów i o 2 punkty wyprzedził Wybrzeże Gdańsk. Legionowianie wygrali 21 meczy, 2 zremisowali i 1 przegrali. Ich bilans bramkowy wyniósł 709:555, a co ciekawe – Wybrzeże strzeliło więcej bramek i mniej straciło. Najlepszymi strzelcami KPR byli Tomasz Pomiankiewicz – 117 bramek (22 mecze) i Mateusz Zasikowski – 113 bramki (23 mecze). W klasyfikacji strzelców I ligi zajęli odpowiednio 12. i 13. miejsce.

KPR nie szalał na rynku transferowym i w ramach niewielkiego budżetu starał się ściągnąć zawodników, którzy pozwolą osiągnąć cel na sezon 2013/2014, czyli pozostanie w Superlidze. Wzmocnienia były solidne, ale trudno było oprzeć się wrażeniu, że KPR dysponuje najsłabszą kadrą w lidze. „Przegląd Sportowy” opisywał drużynę KPR jak „pozytywnie zakręconą grupę studentów, dla których Superliga jest spełnieniem marzeń”. W każdym razie pod Warszawą znaleźli się piłkarze znani z ligowych parkietów – bramkarz Sebastian Zapora (Chrobry Głogów), rozgrywający – Michał Prątnicki (Miedź Legnica), Paweł Gawęcki (głębokie rezerwy Vive Targi Kielce) i Witalij Titow (Piotrkowianin), skrzydłowi – Radosław Dzieniszewski (Warmia Olsztyn) i Michał Bałwas (Azoty Puławy) oraz obrotowy, 48-krotny reprezentant Polski Bartosz Wuszter (Warmia Olsztyn). Co do reprezentantów Polski, to jednego KPR miał już w zeszłym sezonie – rozgrywający Paweł Albin (20 meczów).

Analizując składy drużyn, które przystępowały do rywalizacji w lidze jasnym było, że KPR będzie walczył o utrzymanie z innym beniaminkiem – Gwardią Opole oraz Piotrkowianinem Piotrków Trybunalski. Ważne były przede wszystkim punkty zdobyte z tymi rywalami, ale można było sądzić, że przy odrobinie szczęścia KPR może powalczyć z MMTS Kwidzyn, Zagłębiem Lubin i Chrobrym Głogów.

KPR_Legionowo_2013-2014

KPR Legionowo w sezonie 2013/2014.

Źródło: gazetapowiatowa.pl.

Pierwsze punkty Legionowianie wywalczyli już w 3. kolejce, gdy mimo wszystko, niespodziewanie pokonał u siebie MMTS Kwidzyn 30:29 (17:14). W 5. kolejce sprawili sobie spory zawód przegrywając u siebie z Gwardią Opole 26:29 (11:14), ale już w 7. kolejce pokonali Piotrkowianina 33:31, choć do przerwy przegrywali 12:14. Wtedy wydawało się, że KPR złapie wiatr w żagle, ale nie sprzyjał mu terminarz, bo w następnej kolejce przegrał z Vive Targi Kielce 22:36. Później była porażka u siebie 28:30 z Zagłębiem Lubin, choć wynik jest trochę mylący. Po porażce z drużyną „Miedziowych” nastąpiła zmiana na stanowisku trenera KPR. Jarosława Cieślikowskiego zastąpił były reprezentant Polski i były zawodnik m.in. Warszawianki – Robert Lis. W dwóch ostatnich meczach pierwszej rundy Legionowianie wyraźnie przegrali z Orlen Wisłą Płock i Pogonią Szczecin.

Po pierwszej rundzie mieli w dorobku tylko 4 punkty, ale wszyscy powtarzali, że zawodnicy nabierają doświadczenia i w rundzie rewanżowej będzie już lepiej. Niestety, rundę rewanżową rozpoczęli od dwóch domowych porażek – ze Stalą Mielec (27:28) i Azotami Puławy (23:29). W meczu ze Stalą gospodarze odrobili sześciobramkową stratę, ale w decydujących momentach meczu szansę na remis zaprzepaścił Michał Bałwas.

Po trzynastu kolejkach KPR miał na swoim koncie tylko dwa zwycięstwa, ale w klubie cały czas powtarzano, że sezon jeszcze się nie skończył, a zawodnicy ciężko pracują nad poprawą swojej formy. Półtoramiesięczna przerwa w rozgrywkach spowodowana Mistrzostwami Europy chyba nie została do końca dobrze wykorzystana. W pierwszym meczu w nowym roku MMTS Kwidzyn zrewanżował się za jesienną porażkę i dosłownie zmiażdżył KPR wygrywając 32:18 (17:9).

W 16. kolejce KPR przegrał u siebie z Chrobrym Głogów 27:31 (15:11), choć w pewnym momencie pierwszej połowy prowadzili różnicą sześciu bramek (!). W następnej kolejce Legionowianie pojechali do Opola na bardzo ważny mecz w kontekście ich walki o utrzymanie. Niestety, scenariusz z meczu z Chrobrym powtórzył się, bo KPR przegrał i roztrwonił kilkubramkową przewagę z pierwszej połowy. Gwardia wygrała 24:22 (9:13). Później była wkalkulowana porażka u siebie z Górnikiem Zabrze i minimalna wyjazdowa porażka z Piotrkowianinem 30:31 (14:17), która według niektórych nastąpiła w kontrowersyjnych okolicznościach. W tym meczu Titow zdobył aż 14 bramek, w tym tylko jedną z karnego. Później przegrali u siebie z Vive i wreszcie w 20. kolejce przełamali serię dwunastu porażek i zagrali na miarę oczekiwań. KPR rozbił na wyjeździe Zagłębie Lubin 33:26 (20:13), a Titow poprawił wynik z Piotrkowa i zdobył aż piętnaście bramek. Później KPR przegrał u siebie z Orlen Wisłą Płock, a na wyjeździe z Pogonią Szczecin (29:31), choć w tym ostatnim meczu miał szanse na remis.

Do walki w grupie barażowej KPR przystępował tylko z sześcioma punktami, ale w klubie wszyscy byli podbudowani zwycięstwem w Lubinie i przyzwoitą grą w kolejnych dwóch meczach, aczkolwiek przegranych. Legionowianie pewnie pokonali u siebie Gwardię Opole 24:20, ale w następnej kolejce przegrali wyrównany mecz z Piotrkowianinem 25:26 (11:11), tracąc bramkę w ostatnich sekundach. W meczu przedłużającym szanse na utrzymanie KPR przegrał jednak z Lubinem 24:30 grając falami – tracąc i strzelając na przemian kilka bramek z rzędu. Po tym meczu gospodarze stracili nawet iluzoryczne szanse na pozostanie w ekstraklasie. W Opolu po bardzo wyrównanym meczu zremisowali z Gwardią 27:27 (13:16), choć to drużyna Roberta Lisa miała piłkę w ostatniej akcji. W ostatnim meczu u siebie pokonali Piotrkowianina 30:25, odrabiając kilkubramkową stratę, zaś w ostatni meczu sezonu wykorzystali gościnność lubińskiego parkietu i wygrali 33:30.

KPR w fazie play-out zdobył siedem punktów (3 zwycięstwa, remis i 2 porażki), najwięcej spośród wszystkich drużyn walczących na utrzymanie, przy czym aż pięć punktów zdobył kiedy już było wiadomo, że spadnie do I ligi. Rywalizacja w tej grupie drużyn pokazała, że walka o miejsca 9-12 to maksymalny poziom legionowskich piłkarzy, ale pod warunkiem, że będą unikali przestojów w grze. KPR zawiódł jako drużyna, bo w jego grze zabrakło regularności i powtarzalności. Opieranie swojej gry tylko na Witaliju Titowie nie mogło przynieść oczekiwanych skutków. Titow wziął na siebie ciężar za grę i wywiązywał się z tej roli znakomicie. Długo walczył o tytuł króla strzelców, a ostatecznie zajęła 3. miejsce z dorobkiem 173 goli. Kolejny strzelec KPR – Radosław Dzieniszewski zdobył ich o ponad sto mniej (!), a dokładnie 70. Znaczną część sezonu poniżej oczekiwań grał Tomasz Pomiankiewicz (64 bramki) i dopiero w końcówce sezon stanowił wsparcie dla Titowa.

Debiutanci sezon w najwyżej klasie rozgrywkowej KPR zakończył na ostatnim 12. miejscu z dorobkiem 13 punktów w 28 meczach – 6 zwycięstw, 1 remis, 24 porażki, bramki: 735:831. Najwyższe zwycięstwo KPR odniósł w wyjazdowym meczu z Zagłębiem Lubin (33:26), a najwyższą porażkę (różnicą 14 bramek) z Vive Targi Kielce (22:36) i MMTS Kwidzyn (18:32).

Podsumowując miniony sezon w wykonaniu KPR Legionowo portal sportowefakty.pl napisał: „KPR w minionym sezonie rozczarował jako całość. PGNiG Superliga zaskoczyła zarówno zawodników, jak i działaczy. Zarząd klubu błędnie uwierzył w to, że gracze błyszczący na zapleczu elity skutecznie odnajdą się w najwyższej klasie rozgrywkowej. Kilku zawodników, będących rok wcześniej kluczowymi elementami zespołu, nie udźwignęło ciężaru rywalizacji z najlepszymi. Zdaniem wielu zbyt późno doszło także do zmiany na trenerskim stołku.”.

 

Źródła: własne, zprp.pl,  kprlegionowo.pl, sportowefakty.wp.pl, gazetapowiatowa.pl.  „Piłka ręczna. PGNiG Superliga mężczyzn i kobiet. Sezon 2013/2014” – bezpłatny dodatek do „Przeglądu Sportowego” z dnia 6 września 2013 r., s. 11.

wtorek, 07 marca 2017, martinez-4ever

Polecane wpisy