Blog > Komentarze do wpisu
Irlandia – rywal reprezentacji Polski

Rywalem reprezentacji Polski w eliminacjach UEFA EURO 2016 była Irlandia – przeciwnik niewygodny i zawsze waleczny, choć najlepsze lata mający już za sobą.

Piłkarze z Zielonej Wyspy nigdy nie osiągnęli znaczącego sukcesu. Nigdy nie awansowali do półfinału wielkiego turnieju, jakim są mistrzostwa Europy, czy mistrzostwa świata, a już sam awans do Euro albo mundialu jest traktowany jako sukces.

Barwy, herb, stroje, przydomek i hymn

Tradycyjny strój piłkarskiej reprezentacji Irlandii to w meczach domowych – zielone koszulki, białe spodenki i zielone getry. Stroje wyjazdowe są zazwyczaj inną kombinacją tych dwóch kolorów, aczkolwiek były wyjątki. W późnych latach dziewięćdziesiątych XX wieku Irlandczycy występowali w pomarańczowych koszulkach. Szare koszulki założyli tylko raz – 17 listopada 2007 r. w meczu z Walią. Dwukrotnie założyli czarne koszulki z zielonymi pasami wzdłuż klatki piersiowej w 2011 r. w meczach towarzyskich ze Szkocją i Belgią. Producentem sprzętu piłkarskiego irlandzkiej kadry od 1994 r. jest Umbro. W marcu 2009 r. strony podpisały porozumienie na mocy którego Umbro będzie dostarczycielem sprzętu do 2020 r. Stroje nawiązują do flagi narodowej. „Flaga Irlandii – prostokątna, trzy pasy o układzie pionowym: od lewej zielony, biały i pomarańczowy. Przyjmuje się, że kolor zielony oznacza katolików, pomarańczowy – protestantów, a biały – ciągłe dążenie do pokoju między nimi. Inna interpretacja kolorów: pomarańczowy oznacza wierność, zielony symbolizuje republikę a biały to pokój. Flaga potocznie nazywana jest Irish Tricolour.” (cyt. za: pl.wikipedia.org).

Herb FAI.

Źródło: sport.trojmiasto.pl.

Obecny herb FAI jest odświeżony i unowocześniony. Zawiera piłkę, skrót federacji i nawiązuje do barw państwowych. Co ciekawe, poprzedni herb (dużo mniej estetyczny) też zawierał piłkę i dodatkowo zieloną konieczynkę. Jeszcze wcześniejszy herb FAI zawierał tylko zieloną konieczynkę umieszczoną w białym okręgu otoczonym na zewnątrz pomarańczowym kolorem. Czy to herb państwa irlandzkiego? Nie. „Herbem Irlandii jest złota harfa o srebrnych strunach w błękitnym polu. To godło sięgające średniowiecza nazywane jest harfą Briana Śmiałego (pierwowzór herbu Irlandii znajduje się Trinity College w Dublinie). Widniała ona również na flagach oddziałów irlandzkich tworzonych w armiach na kontynencie europejskim w XVII-XVIII wieku. Herb w obecnej wersji obowiązuje od 9 września 1945 (…) Symbolem narodowym jest też trójlistna koniczyna - shamrock, która jest oficjalnym godłem (ang. heraldic badge), mogącym zastępować herb przy mniej oficjalnych okazjach (…) Według legendy, wykorzystał ją Święty Patryk poprzez pokazanie tej rośliny jako jednej łodygi z trzema liśćmi do zobrazowania istoty Trójcy Świętej.” (cyt. za: pl.wikipedia.org). Przywiązanie do zielonego koloru tłumaczy dlaczego przydomek irlandzkiej kadry to „The Boys in Green”, czyli „chłopcy w zieleni”.

Warto jeszcze dodać, że nieoficjalnym hymnem kibiców reprezentacji Irlandii od początku lat. 90 jest „The fields of Antherny”. To irlandzka folkowa ballada napisana w 1970 roku, opowiadająca o losach Michela, fikcyjnego bohatera, skazanego na zsyłkę do Australii za kradzież jedzenia dla głodującej rodziny.

Historia

Pierwszy, nieoficjalny mecz reprezentacja Irlandii rozegrała 18 lutego 1882 r. i przegrała z Anglią 0:13 w Dublinie. Na przełomie XIX i XX wieku w Irlandii grano w tzw. futbol gaelicki, rodzimą odmianę piłki nożnej z elementami rugby, która w dalszym ciągu jest popularna. W tamtym czasie bardziej popularnym od piłki nożnej był także hurling, czyli przodek współczesnego hokeja na trawie.

W latach 1882-1924 Irlandia była reprezentowana przez jedną drużynę narodową ustanowioną przez Irlandzki Związek Piłki nożnej – Irish Football Association (IFA) z siedzibą w Belfaście. W 1920 r. Irlandia została podzielona na Irlandię Północną i Wolne Państwo Irlandzkie nazywane później Eire albo po prostu „Irlandia” po przyjęciu nowej konstytucji w 1937 r. prowadzącej do proklamowania Irlandii jako republiki w 1948 r. W 1921 r. w wyniku rozłamu w IFA powstał Związek Piłkarski Irlandzkiego Wolnego Państwa – Football Association of the Irish Free State (FAIFS), który organizował własną ligę i własną drużynę narodową. Dwa lata później FAIFS została uznana przez FIFA, a reprezentacja Irlandii (Wolnego Państwa Irlandzkiego) rozegrała swój pierwszy międzynarodowy mecz piłkarski. Podczas Igrzysk Olimpijskich w Paryżu Irlandczycy pokonali Bułgarię 1:0 (Stade Olympique, 28 maja 1924 r.) po golu Paddy Duncana. W ćwierćfinale przegrali jednak 1:2 po dogrywce z Holandią i zostali sklasyfikowani na 5. miejscu.

Debiut przed rodzimą publicznością miał miejsce 14 czerwca 1924 r. na Dalymount Park (3:1 z USA po hat-tricku Eda Brookesa). Kolejny mecz Irlandczycy rozegrali dopiero 21 marca 1926 r. (0:3 z Włochami na wyjeździe), a prawie osiem lat później – 25 lutego 1934 r. zadebiutowali w eliminacjach do piłkarskich Mistrzostw Świata (Dalymount Park, 4:4 z Belgią). Po 1936 r. powrócono do nazwy Football Association of Ireland (FAI). W tym czasie rywalizowały ze sobą dwie reprezentacje Irlandii zarządzane przez dwa różne związki piłkarskie. W Irlandii Północnej występowała reprezentacja organizowana przez IFA, zaś w Irlandii – FAI, która rościła sobie prawo do powoływania piłkarzy z obu części wyspy. Co najmniej 38 piłkarzy otrzymało powołanie do obu reprezentacji, a większość z nich stanowili południowcy, którzy zgodzili się grać także dla IFA.

W 1948 r. reprezentacja Irlandii wystąpiła w Igrzyskach Olimpijskich w Londynie, ale w pierwszym meczu, w rundzie wstępnej przegrała z Holandią 1:3. Co ciekawe, mecz został rozegrany nie w Londynie, a w Portsmouth. 21 września 1949 r. Irlandia pokonała Anglię 2:0 w wyjazdowym meczu rozegranym na Goodison Park. Była to pierwsza domowa porażka Anglików z reprezentacją inną niż Walia, Szkocja i Irlandia pod egidą IFA. Tego samego roku Irlandia odniosła też pierwsze zwycięstwo w eliminacjach do mistrzostw świata, kiedy w Dublinie pokonała 3:0 Finlandię. W 1953 r. FIFA postanowiła, że reprezentacja zarządzana przez FAI będzie nosiła nazwę Irlandii (Republic of Ireland), zaś drużyna narodowa zarządzana przez IFA będzie nazywana irlandią Północną (Northern Ireland).

W 1964 r. Irlandczycy osiągnęli ćwierćfinał Europejskiego Pucharu Narodów, czyli Mistrzostw Europy. Do turnieju głównego awansowały tylko cztery drużyny. W eliminacjach do Mistrzostw Świata w 1966 r. Irlandia pokonała Hiszpanię 1:0, a w rewanżu przegrała 1:4. O awansie decydował ostatni mecz, który miał być rozegrany na Wembley z uwagi na dużą irlandzką diasporę w Londynie. Tak się jednak nie stało, ponieważ FAI porozumiała się z Królewskim Hiszpańskim Związkiem Piłki Nożnej i mecz został rozegrany na Parc des Princes w Paryżu, ponieważ… stolicę Francji zamieszkiwała duża diaspora hiszpańska. FAI chciała zwiększyć w ten sposób swoje przychody, a została totalnie skrytykowana w kraju, bo Hiszpanie wygrali 1:0. Rok później do reprezentacji został powołany Shay Brennan (Manchester United) – pierwszy piłkarz urodzony poza Irlandią, mający irlandzkich rodziców. Później jego drogą podążyli m.in. Mark Lawrenson, David O’Leary, John Aldridge, Tony Cascarino, czy David Kelly. Zasady powoływania do reprezentacji zostały zliberalizowana i pozwolono powoływać również tych piłkarzy, którzy mieli irlandzkich dziadków. W 1969 r. FAI powołała Mick’a Meagana na stanowisko stałego trenera irlandzkiej kadry. Wcześniej powołania były rozsyłane przez komitet składający się z kilku trenerów. Jego następcą został Liam Tuohy, który zasłynął nadzorowaniem ulepszania obiektów szkoleniowych kadry narodowej i przekonywaniem angielskich klubów do zwalniania irlandzkich piłkarzy na mecze kadry. Kolejny trener – Liam Brady zasłynął tym, że był pierwszym grającym trenerem. Następny to Eoin Hand, który podobnie jak wszyscy poprzednicy nie osiągnął żadnych sukcesów. Wszystko zmieniło się w 1986 r. z przyjściem Jacka Charltona, brata Bobby’ego Charltona. Mistrz świata z 1966 r., legenda Leeds United, a później trener Middlesbrough, Sheffield Wednesday i Newcastle United, wywalczył z irlandzką kadrą narodową dwa awanse do mistrzostw świata i jeden do mistrzostw Europy. Dziewięcioletni okres, gdy Charlton prowadził „zieloną drużynę”, był najlepszym w historii reprezentacji. Wcześniej Irlandia pozostawała w cieniu nie tylko reprezentacji Anglii, ale Irlandii Północnej i Szkocji.

Jackie_Charlton

Jack Charlton w czasie, gdy prowadził irlandzką kadrę.

Źródło: todayinirishhistory.com.

Irlandczycy wystąpili w finałach Euro 1988, gdy awans był znacznie trudniejszy niż obecnie, bo do turnieju finałowego kwalifikowało się tylko osiem drużyn. Irlandia pokonała Anglię 1:0, zremisowała 1:1 z ZSRR, a następnie przegrała 0:1 z Holandią. Bramka strzelona przez Wima Kiefta na siedem minut pozbawiła Irlandczyków awansu do półfinału! W eliminacjach do mundialu we Włoszech w 1990 r. Irlandczycy wygrali pięć z ośmiu meczów (z Hiszpanią, Irlandią Północną, Węgrami i dwukrotnie z Maltą), a w Italii w fazie grupowej zremisowali wszystkie trzy mecze (z Anglią 1:1, Egiptem 0:0 i Holandią 1:1). Irlandczycy mieli taki sam bilans, jak Holendrzy, dlatego o miejscu w grupie decydowało losowanie. W jego wyniku Irlandia zajęła drugie miejsce w grupie. W 1/8 finału Irlandia wygrała po rzutach karnych z Rumunią. Packie Bonner obronił jednego karnego, a decydującą jedenastkę wykonał David O’Leary. W ćwierćfinale Irlandia przegrała z gospodarzami 0:1 i odpadła. W trakcie turnieju finałowego Irlandczycy mieli audiencję u papieża Jana Pawła II. W eliminacjach do Euro 1992 Irlandia była niepokonana, ale nie wywalczyła awansu, bo zabrakło błysku i zdecydowania. Irlandczycy dwukrotnie pokonali Turcję (5:0, 3:1), ale w meczach z Anglią (1:1, 1:1) i Polską (0:0, 3:3) zanotowali aż cztery remisy. Żałować mogą przede wszystkim wyjazdowego meczu z Polską, gdy w drugiej połowie prowadzili 3:1, a mecz zakończył się remisem.

Polska_-_Irlandia_3-3_1991

Polacy fetują gola Piotra Czachowskiego w meczu z Irlandią (3:3) w eliminacjach do Euro 1992.

Źródło: youtube.com.

Udało się to jednak w eliminacjach do kolejnego wielkiego turnieju, czyli Mistrzostw Świata w USA w 1994 r. W fazie grupowej Irlandia pokonała późniejszych finalistów, czyli Włochów 1:0, przegrała z Meksykiem 1:2 i bezbramkowo zremisowała z Norwegią. W 1/8 finału Irlandia przegrała z Holandia 0:2. W grupie eliminacyjnej Euro 1996 Irlandczycy zajęli drugie miejsce za Portugalią, ale wywalczyli prawo gry w barażu. Na Anfield Road przegrali 0:2 z Holandią po dwóch golach Patricka Kluiverta. To był ostatni mecz Charltona w roli selekcjonera irlandzkiej kadry. Nowym trenerem został Mick McCarthy i był bliski awansu do mistrzostw świata we Francji w 1998 r. Irlandia poległa dopiero w barażu z Belgią (1:1, 1:2). FIFA przyznała FAI nagrodę Fair Play 1997 za zachowanie kibiców, zwłaszcza podczas meczów barażowych.

W eliminacjach do Euro 2000 Irlandia musiała zmierzyć się z bałkańską koalicją (Jugosławia, Chorwacja i Macedonia) oraz Maltą. Bezpośredni awans był na wyciągniecie ręki, ale bramka strzelona przez Macedończyków w ostatnich minutach meczu zepchnęła Irlandię na drugie miejsce, za Jugosławią, i grę w barażu. W dwumeczu lepsza okazała się Turcja (1:1, 0:0). Eliminacje do trzeciej wielkiej imprezy, czyli Mistrzostw Świata w Japonii i Korei w 2002 r., wreszcie przyniosły drużynie McCarthy’ego sukces. W trudnej grupie z Portugalią i Holandią, Irlandia grała rewelacyjne zdobywając 24 punkty w 10 meczach (7 zwycięstw, 3 remisy). W barażu Irlandia była lepsza od Iranu (2:0, 0:1). W turnieju finałowym Irlandia zaczęła od dwóch remisów 1:1 z Kamerunem i Niemcami, a następnie pokonała 3:0 Arabię Saudyjską, a w 1/8 finału przegrała po rzutach karnych 2:3 z Hiszpanią (1:1 w regulaminowym czasie gry). Po słabym starcie w eliminacjach do Euro 2004 McCarthy’ego zastąpił Brian Kerr. Kolejny trener Steve Staunton (wspierany przez konsultanta w postaci Bobby Robsona) zasłynął porażką 2:5 z Cyprem. Kolejnym trenerem był Giovanni Trapattoni. W eliminacjach do mundialu w RPA (2010) Irlandia odpadła w barażu z Francją (0:1, 1:1), przy czym działo się to w kontrowersyjnych okolicznościach. Zwycięska bramka dla Trójkolorowych padła w dogrywce po bramce Williama Gallasa poprzedzonej zagraniem ręką przez Thierry Henry’ego przy opanowywaniu piłki.

Thierry Henry zagrywa ręką, a po chwili William Gallas zdobędzie bramkę dającą Francji awans do mundialu w RPA kosztem Irlandii.

Źródło: miedzy-slupkami.blogspot.com.

W 2011 r. Irlandia wygrała w turnieju towarzyskim Nations Cup z Walią, Irlandią Północną i Szkocją nie tracąc gola. Następnie drużyna Trapattoniego awansowała do UEFA Euro 2012 po pewnym pokonaniu Estonii w meczach barażowych (4:0, 1:1). W turnieju Irlandia była jednak najgorsza, ponieważ poniosła trzy porażki (1:3 z Chorwacją, 0:4 z Hiszpanią i z 0:2 Włochami).

Sukcesy

Największym sukcesem piłkarzy z Zielonej Wyspy jest ćwierćfinał mistrzostw świata w 1990 r. Poza tym, każdy awans do dużej imprezy jest traktowany w Irlandii jako duży sukces. Piłkarze spod znaku konieczyny trzykrotnie awansowali do finałów piłkarskich mistrzostw świata (1990, 1994, 2002) i trzykrotnie do mistrzostw Europy (1988, 2012, 2016).

Irlandia wygrała dwa turnieje towarzyskie – Iceland Triangular Tournament w 1986 (2:1 z Islandią, 1:0 z Czechoslowacją) i Celtic Nations Cup rozgrywany w lutym i maju 2011 (3:0 z Walią, 5:0 z Irlandią Północną i 1:0 ze Szkocją). Poza tym, Irlandczycy bez sukcesów brali udział w innych turniejach towarzyskich – Brazil Independence Cup (1972; 13. miejsce), Kirin Cup (1984; 2.), Unity Cup (2004; 2.) i trzech edycjach U.S. Cup (1992 – 3., 1996 – 2., 2000 – 2.), w których rywalizowali z USA, Meksykiem, Włochami, RPA, Boliwią i Portugalią.

Najwyższe zwycięstwo Irlandia odniosła nad Maltą 8:0 (Dublin, 16 listopada 1983 r.), zaś najwyższa porażkę 0:7 z Brazylią (Uberlandia, 27 maja 1982 r.). Najwyższe miejsce Irlandii w rankingu FIFA to 6. (sierpień 1993), zaś najniższe – 70. (czerwiec-lipiec 2014 r.).

Stadion

Obecnie domowym obiektem Irlandczyków jest nowoczesna Avida Stadium. Większość domowych meczy Irlandia rozegrała jednak na Dalymount Park w Dublinie, należącym do klubu Bohemians. Od lat osiemdziesiątych XX wieku Eire grała głównie na legendarnym Landsdowne Road w Dublinie, narodowym stadionie rugby, będącym własnością Irlandzkiego Związku Rugby (ang. Irish Rugby Football Union – IRFU). Wpływ na przeniesienie z Dalymount Park na Landsdowne Road miało m.in. zmniejszanie pojemności Dalymount z powodów bezpieczeństwa. Ostatni międzynarodowy mecz został rozegrany na tym stadionie w 1990 r. przeciwko Maroku.

Pierwszy mecz na Lansdowne Road (nazwa pochodzi od stacji kolejowej znajdującej się w sąsiedztwie stadionu) reprezentacja Irlandii rozegrała w 1971 grając towarzysko w Włochami. Zaznaczyć jednak należy, że reprezentacja pod egidą IFA zagrała tutaj już w 1878 r. przeciwko Anglii. Ostatni mecz Zielona drużyna rozegrała 15 listopada 2006 r. w eliminacjach UEFA Euro 2008 z San Marino (5:0). Landsdowne Road został jednak zamknięty w 2007 r., a następnie zastąpiony przez nowoczesny Aviva Stadium.

W trakcie przebudowy Lansdowne Road reprezentacja grała na kilku innych obiektach. Cztery mecze eliminacji UEFA Euro 2008 rozegrała na Croke Park należącym do Gaelic Athletic Association (GAA). Reprezentacja grała także na Tolka Park (dwukrotnie) i RDS Arena w Dublinie, a także na Mardyke i Flower Lodge w Cork. Dwa mecze w Cork były jedynymi do 2009 r., które Eire rozegrała poza Dublinem. Podczas budowy Aviva Stadium Irlandczycy rozegrali dwa mecze na Thomond Park w Limerick (2009 r.), a kolejne dwa na RDS Arena w maju 2010 r. Już po wybudowaniu Aviva, reprezentacja zawitała na towarzyski mecz z Białorusią na zaledwie siedmiotysięczny Turners Cross w Cork (maj 2016 r.).

 Aviva_Stadium_(2)

Aviva Stadium.

Źródło: sandymounthotel.ie.

Aviva Stadium, zwana także Dublin Arena to najnowocześniejszy stadion w Irlandii. Został wybudowany w latach 2007-2010 kosztem 410 mln euro (w tym 191 mln euro publicznej dotacji) i jest własnością dwóch irlandzkich związków sportowych – rugby i piłki nożnej. Po upływie 60 lat, jeśli umowa nie zostanie przedłużona wróci do związku rugby. Pojemność stadionu wynosi 51.700 (wszystkie siedzące) i od samego początku budowy podlegała krytyce, ponieważ największy irlandzki stadion, legendarny Croke Park (wybudowany w 1913 r.) może pomieścić 82.300 widzów. „Obiekt (…) zachował tradycyjny kształt ze znacząco niższą od pozostałych trybuną północną. To nie tyle chęć nawiązania do historii, ale konieczność ze względów architektonicznych – zbyt wysoka konstrukcja zasłaniałaby dostęp światła mieszkańcom domów, które dzieli od stadionu zaledwie kilkanaście metrów (…) Poza samą formą stadionu, która zresztą nadaje bryle unikalną formę w skali świata, nasłonecznienie dla pobliskich domów zapewnia też przykrycie stadionu. Dach i fasady są chronione z zewnątrz falami szklanych „żaluzji”, które pozwalają na swobodne przechodzenie światła. Takie pomysły mieli architekci firm Populous i Scott Tallon Walker.” (cyt. za stadiony.net).

Konstrukcja stadionu składa się z czterech kondygnacji. Dolna i górna składają się z 38.700 miejsc. Druga i trzecia kondygnacja liczą 10.000 miejsc i są bardziej ekskluzywne, dlatego ich standard oznaczono jako „premium”. W górnej kondygnacji wyodrębniono także loże, które mieszczą 1.300 osób. W 2011 r. Aviva otrzymała nagrodę brytyjskiego przemysłu budowlanego (ang. British Construction Industry Award).

Obiekt został otwarty 14 maja 2010 r. przez Brian Cowen, irlandzkiego premiera, a pierwszy mecz odbył się 4 sierpnia 2003 r. Manchester United pokonał 7:1 reprezentację ligi irlandzkiej (League of Ireland XI) prowadzoną przez Damiena Richardsona. Pierwszą bramkę na stadionie zdobył Koreańczyk Park Ji-Sung. Stadion należy do IRFU i FAI.

Na stadionie swoje mecze towarzyskie oraz eliminacji UEFA Euro 2012 i 2016 oraz mundialu 2014 rozgrywa reprezentacja Irlandii. Na stadionie zostaną także rozegrane cztery mecze finałów UEFA Euro 2020 – trzy mecze fazy grupowej i mecz 1/8 finały. Jeśli Irlandia zakwalifikuje się do turnieju finałowego, to ma zagwarantowane rozegranie dwóch meczów na stadionie w Dublinie. Pierwszy mecz międzynarodowy został rozegrany na Avivie 11 sierpnia 2010 r. W towarzyskiej potyczce Irlandia przegrała z Argentyną 0:1. W lutym i maju 2011 r. rozegrano sześć meczy w ramach towarzyskiego turnieju (Nations Cup) z udziałem reprezentacji Szkocji, Walii, Irlandii i Irlandii Północnej.

Od listopada 2010 r. co roku odbywają się mecze finałowe Pucharu Irlandii (FAI Cup), a w maju 2011 r. rozegrano finał Ligi Europy w 2011 r. (Porto – Braga 1:0). Poza tym jeśli chodzi o klubową rywalizację, to w 2011 r. rozegrano przedsezonowy turniej towarzyski z udziałem Celtic Glasgow, Manchester City, Interu Mediolan i reprezentacji ligi irlandzkiej (League of Ireland XI) oraz trzy pojedyncze mecze towarzyskie (Celtic – Liverpool w 2013, Shamrock Rovers – Liverrpool w 2014, Celtic – Barcelona w 2016).

Stadion w Dublinie oprócz meczów piłki nożnej często gości mecze rugby. Pierwszy rozegrano 31 lipca 2010 r. między drużynami U-18 i U-20 prowincji Munster i Connacht oraz Leinster i Ulster. Wygrała drużyna Munster/Connacht 68:0. Poza tym, swoje mecze rozgrywa reprezentacja Irlandii, zarówno towarzyskie, jak i w ramach Pucharu Sześciu Narodów. Pierwszy mecz międzypaństwowy odbył się 6 września 2010 r., a Irlandia uległa RPA 21:23. Stadion gości też klubowe mecze rugby. Drużyna Leinster rozgrywała domowe mecze w ramach ligi PRO12 (wcześniej Magners League), skupiająca drużyny z Irlandii, Szkocji, Walii i Włoch. Poza tym, Leinster, a także Ulster rozgrywały na tym obiekcie mecze w ramach Heineken Cup, klubowego pucharu Europy skupiającego najsilniejsze drużyny z Anglii, Francji, Irlandii, Szkocji, Walii i Włoch. Dodatkowo, w 2013 r. rozegrano tutaj finał Heineken Cup, w którym Toulon pokonał Clermont Auvergne 16:15. Finał tych rozgrywek wrócił do Dublina po dziesięciu latach. Poprzednio rozegrany jeszcze na Lansdowne Road (Toulouse – Perpignan 22:17). Heineken Cup został zastąpiony przez European Rugby Champions Cup, a niektóre domowe mecze Leinster rozgrywa na Avivie.

Na stadionie rozgrywano też mecze futbolu amerykańskiego. Pierwszy odbył się 1 września 2012 r. pomiędzy dwoma drużynami z irlandzkich college. Łączona drużyna Notre Drame Fighting Irish i Navy Midshipmen pokonała Emerald Isle Classic 50:10.

Aviva Stadium gościła też koncerty muzyczne (Michael Buble, Neil Diamond, The Script, Madonna, Lady Gaga, Robbie Williams, Rihanna, Roger Waters, AC/DC, Phil Collins).

Rekordziści

Ponad sto meczów w irlandzkiej reprezentacji (według stanu na dzień 12 listopada 2016 r.) rozegrali Robbie Keane – 146 (w latach 1998-2016), Shay Given – 134 (1996-2016), Johan O’Shea – 116 (od 2001), Kevin Kilbane – 110 (1997-2011), Steve Staunton – 102 (1988-2002), Damien Duff – 100 (1998-2012). Najwięcej bramek zdobyli: Robbie Keane – 68 (w latach 1998-2016), Niall Quinn – 21 (1986-2002), Frank Stapleton – 20 (1977-1990), Don Givens (1969-1981), John Albridge (1986-1997) i Tony Cascarino (1985-2000) po 19.

Robbie_Keane

Robbie Keane – rekordzista Irlandii pod względem liczby meczów i bramek.

Źródło: irishtimes.com.

Inni znakomici reprezentanci Irlandii to bramkarz Pat Bonner, obrońcy – Denis Irwin, Mick McCarthy, David O’Leary, Ronnie Whelan, Paul McGrath i pomocnicy – Andy Townsend, Roy Houghton, Roy Keane, Richard Dunne.

Trenerzy

Obecnym trenerem, czternastym w historii irlandzkiej reprezentacji, jest Martin O’Neill, były piłkarz Nottingham Forest, Norwich, Manchester City, Notts County i reprezentacji Irlandii Północnej. Jako trener pracował w Norwich, Leicester City, Celtic Glasgow, Aston Villa i Sunderland. Reprezentację Irlandii objął w 2013 r. „Przegląd Sportowy” charakteryzuje go wskazując na trzy zasadnicze cechy – perfekcjonizm w dobieraniu taktyki, pracowitość i umiejętność zadbania o atmosferę w szatni.

Od czasu mianowania przez federację samodzielnych trenerów najczęściej kadrę prowadził oczywiście Jack Charlton – 93 mecze w latach 1986-1995). Dwaj kolejni trenerzy w tej klasyfikacji to Mick McCarthy – 68 (1996-2002) i Giovanni Trapattoni – 64 (2008-2013). O’Neill jest na dobrej drodze, aby znaleźć się w 2017 r. na czwartej pozycji. Trapattoni był krytykowany za wysokie zarobki. Podobno jego roczne wynagrodzenie wynosiło 1,7 mln euro.

Mecze z Polską

Przed mecz w listopadzie 2015 r. reprezentacja Irlandii rozegrała aż 26 meczy z reprezentacją Polski. Bilans jest niekorzystny dla piłkarzy z Zielonej Wyspy (6 zwycięstw, 10 remisów, 10 porażek, bramki 28:41). Z żadną inną reprezentacją Irlandczycy nie grali tak często! Wliczając mecze rozegrane w 2016 r., to piętnaście lub więcej meczy Irlandia rozegrała z następującymi reprezentacjami: Hiszpania – 26, Holandia – 22, Niemcy – 20, Norwegia – 18, Anglia, Francja i Szwajcaria po 16 oraz Austria i Belgia po 15.

Uwagę zwraca fakt, że Irlandczycy wcale nie grali często z, wydawałoby się naturalnymi rywalami, czyli reprezentacjami państw Zjednoczonego Królestwa. Z Walią rozegrali 13 meczy, ze Szkocją 11, a z Irlandią Północną tylko 10, choć w tym ostatnim przypadku w grę wchodziły też względy polityczne i bezpieczeństwa.

W sumie piłkarze z Zielonej Wyspy rozegrali mecze z 78 reprezentacjami, a jedyne będące członkami UEFA, z którymi Irlandia jeszcze nie grała to Azerbejdżan, Kosowo, Słowenia i Ukraina.

Kluby irlandzkie

Najlepsi irlandzcy piłkarze grają w klubach angielskich, a liga irlandzka (League of Ireland Premier Division) ustępuje na Wyspach lidze angielskiej i szkockiej. Półzawodowa liga prezentuje nieco wyższy poziom niż liga walijska i północnoirlandzka. Nie może więc dziwić, że kluby z Irlandii nie odnoszą żadnych sukcesów w europejskich pucharach. Najbardziej utytułowanym irlandzkim klubem (według stanu na luty 2017 r.) jest Shamrock Rovers, który wywalczył 17 tytułów mistrzowskich i 24 Puchary Irlandii (FAI Cup). Inne kluby warte wspomnienia to Shelbourne FC (13 mistrzostw i 7 pucharów), Dundalk FC (12 mistrzostw i 10 pucharów) i Bohemians FC (11 mistrzostw i 7 pucharów).

Podsumowanie

Reprezentacja Irlandii nie zmienia swoich cech od lat, a tylko zmieniają się wykonawcy tego samego stylu gry. Irlandczycy prawie zawsze tworzą zgraną drużynę, w której brakuje gwiazd i umiejętności technicznych. Nadrabiają jednak walecznością i zaangażowaniem. To jest właśnie Irlandia, którą (niezależnie od wyników) kochają kibice.

W obecnej drużynie brakuje gwiazd, choć taką może okazać się napastnik Shane Long (Southampton*), zwłaszcza w kontekście bliskiego zakończenia kariery przez charyzmatycznych i niezwykle doświadczonych – bramkarza Shaya Givena i napastnika Robbie Keana. Wśród obrońców należy wyróżnić Johna O’Shea (Sunderland) i Seamusa Colemana (Everton), zaś wśród pomocników Glenna Whelana (Stoke City) i Aidena McGeady’ego (Sheffield Wednesday). Nie są to jednak piłkarze, który należałoby się obawiać. Irlandia, choć prezentuje zbliżony poziom do reprezentacji Polski, to jednak pozbawiona jest finezji i zawodników, którzy są w stanie samodzielnie rozstrzygnąć wynik meczu.

*- przynależność klubowa według stanu na dzień 10 czerwca 2016 r.

 

Źródło: własne, fifa.com, fai.ie, poznan.naszemiasto.pl, todayinirishhistory.com, youtube.com, irishtimes.com, sandymounthotel.ie, miedzy-slupkami.blogspot.com, stadiony.net, pl.wikipedia.org, en.wikipedia.org. „Przegląd Sportowy” z dnia 7 czerwca 1990 r., s. 5. „Przegląd Sportowy” nr 117 (11 153) 1994, z dnia 17 czerwca 1994 r., s. 19. „Mundial 2002” – dodatek do „Przeglądu Sportowego” z dnia 31 maja 2002 r., s. 70. Piłkarskie Mistrzostwa Europy. Album „Przeglądu Sportowego” nr 1/2012. UEFA Euro 2012. Oficjalny Program, s. 92-94. „Skarb Kibica Euro 2012” – dodatek do „Przeglądu Sportowego” z dnia 6 czerwca 2012 r., s. 146-149. „Skarb Kibica. Podsumowanie Euro 2012” – wydanie specjalne „Magazynu Przeglądu Sportowego” nr 25 (45) 2012 z dnia 4 lipca 2012 r., s. 28. Rywale Polaków w eliminacjach Mistrzostw Europy 2016, „Przegląd Sportowy” z dnia 24 lutego 2014 r., s. 35. „Skarb Kibica Euro 2016” – dodatek do „Przeglądu Sportowego” z dnia 10 czerwca 2016 r., s. 138-141.

środa, 01 marca 2017, martinez-4ever

Polecane wpisy