Blog > Komentarze do wpisu
Dania – rywal reprezentacji Polski

Przeciwnikiem polskiej reprezentacji w eliminacjach mistrzostw świata w Rosji 2018 była reprezentacja Danii kojarzona z określeniem „duński dynamit”, które zaczęło obowiązywać od 1984 r. Wcześniej Duńczycy mogli pochwalić się tylko czterema medalami Igrzysk Olimpijskich i awansem do turnieju finałowego Mistrzostw Europy (wtedy jeszcze Pucharu Narodów) w 1964 r. Od Euro rozegranego dwadzieścia lat później Duńczycy stali się niemalże etatowym uczestnikiem wielkich imprez. Przemiana pokoleniowa zaowocowała regresem, z którego „Czerwono-biali” stopniowo jednak wychodzą.

Barwy, herb, stroje, przydomki

Barwy reprezentacji, podobnie jak herb federacji nawiązują do flagi Królestwa Danii (biały krzyż na czerwonym tle). W związku z tym pierwszy przydomek duńskiej reprezentacji to „Czerwono-biali”, czyli De Rød-Hvide. Podczas Mistrzostw Europy we Francji w 1984 r. Dania dorobiła się określenia „Duński dynamit” (Danish Dynamite), które trwa do dnia dzisiejszego. Reprezentacja Danii zaprezentowała się we Francji, jak nigdy wcześniej, pokazując efektowny i skuteczny futbol. W okresie pracy Mortena Olsena (2000-2015) reprezentacja była nazywana „Gangiem Olsena” (Olsen-Banden), co nawiązywało do serii kultowych komedii o grupie złodziei nieudaczników, której przywódca nazywał się tak samo, jak ówczesny trener, czyli Olsen. Po awansie do Euro 2012 reprezentacja była nazywana przez duńską prasę „Olsen’s Eleven”, parafrazując tytuł filmu „Ocean’s Eleven”.

Herb_DBU

Herb DBU.

Źródło: twitter.com.

Stroje Danii są czerwono-białe i w latach 1979-2004 i od 2016 r. są dostarczane przez duńskiego producenta sprzętu sportowego, czyli firmę Hummel, znaną raczej z produkcji sprzętu do piłki ręcznej. W latach 2004-2016 sprzęt dostarczał adidas.

Historia

W 1889 r. został założony Ogólnokrajowy Związek Piłkarski (DBU – Dansk Boldspil-Union). Pięć lat później DBU został członkiem FIFA, a następnie jednym z założycieli powstałej w 1954 r. UEFA. Obecnie DBU dzieli się na sześć regionalnych związków. Według danych z 2012 r. w Danii zarejestrowanych było ok. 300 tys. piłkarzy i dokładnie 1635 klubów.

W 1906 r. Dania złożona z piłkarzy Kopenhaskiego Związku Piłki Nożnej (KBU) zdobyła złoty medal nieoficjalnych Igrzysk Olimpijskich rozegranych w Atenach. W półfinale Dania pokonała klub ze Smyrny (obecnie Izmir) z Imperium Osmańskiego 5:1, a w finale grecki klub z Aten 9:0

Pierwsze dwa oficjalne mecze międzypaństwowe Dania rozegrała podczas Igrzysk w Londynie. 19 października 1908 Dania pokonała Francję „B” 9:0, a trzy dni później odniosła najwyższe zwycięstwo w historii pokonując Francję „A” aż 17:1. Sophus Nielsen zdobył wtedy 10 goli. Najwyższa porażka przyszła jeszcze przed II Wojną Światową. 16 maja 1937 r. Dania przegrała we… Wrocławiu z Niemcami (III Rzeszą) 0:8.

Przez ponad siedemdziesiąt lat swojego istnienia największymi sukcesami duńskiej reprezentacji były medale olimpijskie – trzy srebrne (Londyn 1908, Sztokholm 1912, Rzym 1960) i jeden brązowy (Londyn 1948). W finałach Igrzysk Olimpijskich Dania przegrywała kolejno z Wielką Brytania 0:2 (1908) i 2:4 (1912) oraz z Jugosławią 1:3 (1960). W meczu o brązowy medal pokonała Wielką Brytanię 5:3 (1948).

W maju 1913 r. Dania rozegrała pierwszy mecz ze swoim największym rywalem, czyli Szwecją, wygrywając 8:0. Obie reprezentacje rozegrały ponad sto meczów, z których zaledwie kilka miało status meczów o punkty.

Przez długie lata dla DBU ważniejszym od wielkich imprez piłkarskich były Mistrzostwa Nordyckie, które rozgrywano od 1924 do 2001. Turniej został zainicjowany przez DBU po tym, jak w 1919 r. zakończyła się umowa między federacjami – duńską, szwedzką i norweską, zgodnie z którą trzy reprezentacje były zobowiązane do rozgrywania ze sobą po dwa mecze rocznie. W mistrzostwach uczestniczyły Dania, Szwecja, Norwegia i Finlandia, a w późniejszych latach także Islandia i Wyspy Owcze. Podczas jeden edycji, która z reguły trwała cztery lata każda reprezentacja rozgrywała dwanaście meczy. W efekcie Dania wystąpiła w 147 meczach (75 zwycięstw, 23 remisy, 49 porażek, bramki 323:218). Dania zawsze zajmowała miejsce na podium Mistrzostw Nordyckich. Spośród czternastu edycji, Dania wygrała trzy, siedmiokrotnie była druga, a czterokrotnie trzecia.

W 1964 r. w drugiej edycji Pucharu Narodów (Mistrzostw Europy) Dania zajęła czwarte miejsce, co zawdzięczała słabym rywalom w eliminacjach. Duńczycy wyeliminowali Maltę (6:1, 3:1), Albanię (4:0, 0:1) oraz Luksemburg (3:3, 2:2 i 1:0) i w ten sposób dotarli do turnieju finałowego, w którym zagrały tylko cztery drużyny. Najpierw w półfinale przegrali z ZSRR 0:3, a następnie w meczu o trzecie miejsce ulegli Węgrom 1:3 pod dogrywce, w obecności zaledwie 4 tys. widzów na stadionie Barcelony. Warto zauważyć, że Ole Madsen strzelił w eliminacjach aż 11 goli, ale w turnieju finałowym już żadnego.

W 1977 r. Allan Simonen został laureatem „Złotej Piłki”. Żaden inny duński piłkarz nie powtórzył tego osiągnięcia. Simonsen 3. miejsce zajął w 1983 r., natomiast w czołowej „piątce” plebiscytu znalazło się jeszcze tylko trzech duńskich piłkarzy. Preben Elkjaer Larsen zajął 2. miejsce w 1985 r., 3. w 1984 r. i 4. w 1986 r. Michael Laudrup był 4. w 1985 r. i 5. w 1993 r. Natomiast bramkarz Peter Schmeichel zajął 5. miejsce w 1992 r.

Bardzo ważne zmiany dla duńskiej piłki nastąpiły w 1978 i 1979 roku. W 1978 r. piłka nożna została profesjonalnym sportem w Danii, a siedem lat później pierwszą profesjonalną drużyną w Danii zostało Broendby IF. W 1979 r. trenerem reprezentacji został urodzony we Wrocławiu Niemiec Sepp Piontek, dzięki któremu Dania weszła na zupełnie nowy poziom gry w piłkę. Prowadzona przez niego drużyna przez jedenaście lat wywalczył trzy kolejne awanse do dużych imprez (Euro 1984, Mundial 1986 i Euro 1988). Piontek już nigdy takich sukcesów nie odnosił, a prowadził reprezentacje Turcji i Grenlandii, Bursaspor, Aalborg i Silkeborg. Pracę w Danii poprzedziło doświadczenie trenerskie w Werderze Brema, Fortunie Duesseldorf i FC St. Pauli. Uzupełnieniem zmiany statusu piłkarzy i powołaniem nowego selekcjonera było zawarcie pierwszej umowy sponsorskiej z browarem Carlsberg.

Sepp_Piontek

Sepp Piontek.

Źródło: billedbladet.dk.

Wracając do Piontka. Jego praca przyniosła efekty po kilku latach. Dania awansowała bowiem do turnieju finałowego UEFA Euro 1984, w którym wystąpiło osiem drużyn podzielonych na dwie grupy. W fazie grupowej Duńczycy przegrali z Francją 0:1 oraz pokonali Jugosławia 5:0 i Belgię 3:2. W półfinale Dania zremisowała z Hiszpanią 1:1 i przegrała w rzutach karnych 4:5. Znakomicie grali przede wszystkim Preben Elkjaer-Larsen i Frank Arnesen. Kadra prowadzona przez Piontka składała się z piłkarzy rozsianych po klubach w całej Europie. Aż czternastu z nich grało na co dzień w ligach zagranicznych.

Warto dodać, że awans do turnieju finałowego Mistrzostw Europy w 1984 r. zapoczątkował fantastyczną serię duńskiej reprezentacji, która przez dwadzieścia lat (1984-2004) awansowała do 9 spośród rozgrywanych w tym czasie 11 imprez mistrzowskich. Później przyszedł jednak regres i w latach 2006-2016 Dania awansowała tylko do dwóch spośród sześciu wielkich imprez.

Podczas mistrzostw świata w 1986 r. Dania odpadła w 1/8 finału, a przygodę z UEFA Euro 1988 zakończyła po trzech porażkach na fazie grupowej. Brak awansu na mistrzostwa świata w 1990 r. spowodował rezygnację Piontka, który został zastąpiony Richardem Moellerem Nielsenem. Nowy trener był asystentem Piontka, wcześniej pracował samodzielnie z Odense, Esbjerg, reprezentacją do lat 21 i krótko z reprezentacją futsalową.

W eliminacjach do szwedzkiego UEFA Euro 1992 (ostatniego rozgrywanego w formule ośmiozespołowej), Dania zajęła w swojej grupie eliminacyjnej 2. miejsce za Jugosławią i nie wywalczyła awansu. UEFA nie zezwoliła jednak Jugosławii na start w Euro ze względu na sankcje ONZ nałożone na kraj w związku z prowadzeniem działań wojennych w Bośni. Jednym z nich była zakaz kontaktów sportowych. 31 maja 1992 r. UEFA ogłosiła swoją decyzję, dokładnie na 10 dni przed rozpoczęciem mistrzostw. Reprezentacja Jugosławii przebywała już w Szwecji, ale musiała wracać, zaś legenda głosi, że trener Duńczyków przerwał remont kuchni i zaczął ściągać reprezentantów z wakacji. To jednak nie do końca była prawda, ponieważ Duńczycy przygotowywali się do meczu towarzyskiego ze Wspólnotą Niepodległych Państw. Być może Nielsen chcąc wzmocnić drużynę zadzwonił do kilku piłkarzy (prawdopodobnie do wielkiego nieobecnego, czyli Michaela Laudrupa), ale wcale nie było tak, że Duńczycy byli całkowicie nieprzygotowani.

W fazie grupowej, początkowo nie zachwycali, bowiem bezbramkowo zremisowali z Anglią i przegrali ze Szwecją 0:1. W ostatnim meczu pokonali, prowadzoną przez Michele Platiniego, Francję 2:1 i niespodziewanie awansowali do półfinału. Tam też sprawili niespodziankę. Pokonali mistrzów Europy, czyli Holandię 5:4 w rzutach karnych (w regulaminowym czasie gry było 2:2). Następnie w finale pokonali faworyzowanych i pewnych siebie Niemców, mistrzów świata sprzed dwóch lat.

Dania_-_Mistrz_Europy_1992

Dania – Mistrz Europy 1992.

Źródło: ekstranladet.dk.

Podczas turnieju rozbłysły gwiazdy Petera Schmeichela i Briana Laudrupa, a z bardzo dobrej strony zaprezentował się także Henrik Larson (3 gole, tyle samo co Dennis Bergkamp, Tomas Brolin i Karl-Heinz Riedle). Spośród dwudziestu duńskich piłkarzy tylko siedmiu występowało poza granicami kraju – Schmeichel (Manchester United), Brian Laudrup (Bayern Monachium), Flemming Povlsen (Borussia Dortmund), John Sivebaek (AS Monaco), Lars Olsen (Trabzonspor), Henrik Andersen (1. FC Koeln) i Bent Christensen Arensoe (Schalke Gelsenkirchen). W trakcie turnieju duńskich kibiców nazywano „roliganami” w odróżnieniu od chuliganów, ponieważ „rolig” po duński oznacza „spokojny”.

Na mistrzostwach świata w USA (1994), Danii zabrakło, ale rok później zwyciężyła w Pucharze Konfederacji FIFA. Najpierw w fazie grupowej pokonała gospodarzy, czyli Arabię Saudyjską 2:0, a następnie Meksyk 1:1 karne 4:2. W turnieju nie rozgrywano półfinałów, więc Dania awansowała do finału, w którym niespodziewanie pokonała Argentynę 2:0. W kolejnym roku w Anglii rozgrywano mistrzostwa Europy, a obrońcy tytułu zawiedli i swój udział zakończyli na fazie grupowej, choć zdobyli 4 punkty. DBU rozwiązała kontrakt z Nielsenem za porozumieniem stron. Szkoleniowiec prowadził później bez sukcesów reprezentacje Finlandii i Izraela.

Następcą Nielsene został Szwed Bo „Bosse” Johansson, który miał za sobą trenerską pracę m.in. w Kalmar, Osters, Panioniosie, reprezentacji Islandii, Silkeborgu i HJK Helsinki. Johansson doprowadził Danię do największego sukcesu w mistrzostwach świata, czyli do ćwierćfinału Coupe du Monde’98. W fazie grupowej Dania pokonała Arabię Saudyjską 1:0, zremisowala z RPA 1:1 i przegrała z Francją 1:2. Następnie rozgromiła Nigerię 4:1 w 1/8 finału, ale w ćwierćfinale przegrała z Brazylią 2:3.

Podczas Euro 2000 Dania poniosła trzy porażki i zakończyła turniej z wstydliwym bilansem bramkowym 0:8. Nic więc dziwnego, że Johansson odszedł. Później prowadził m.in. IFK Goeteborg i Molde FK.

Następcą Johanssena został Morten Olsen, który jako piłkarz wywalczył brąz mistrzostw Europy (1984) oraz Puchar UEFA (1983) i trzy mistrzostwa Belgii (1981, 1985, 1986) w barwach Anderlechtu Bruksela. Był pierwszym duńskim piłkarzem, który rozegrał w reprezentacji ponad sto meczów. Jako trener prowadził Broendby IF (dwa mistrzostwa Danii – 1990, 1991), FC Koeln i Ajax Amsterdam (dublet 1998). Co ciekawe, we wszystkich tych trzech klubach prowadził Andrzeja Rudego!

„Gang Olsena” dotarł do 1/8 finału mistrzostw świata w Japonii i Korei (2002) i ćwierćfinale UEFA Euro w Portugalii (2004), po porażce 0:3 z Czechami. Podczas turnieju doszło do skandynawskiego skandalu z udziałem Danii. W ostatniej serii spotkań fazy grupowej spotykały się reprezentacje Danii i Szwecji. Już przed meczem było wiadomo, że do awansu obu drużynom wystarcza remis 2:2, niezależnie od wyniku równolegle rozgrywanego meczu Włochy – Bułgaria. I taki właśnie wynik (2:2) padł w tym meczu. Wprawdzie Szwedzi wyrównującą bramkę zdobyli w 89. minucie meczu (Mattias Jonson), to jednak niesmak i wątpliwości pozostały.

Następnie Duńczykom nie udało się awansować do mistrzostw świata w Niemczech (2006) i UEFA Euro w Austrii i Szwajcarii (2008). Olsen pozostał na stanowisku i „Czerwono-biali” awansowali do dwóch kolejnych dużych imprez – mundialu w RPA (2010) i UEFA Euro w Polsce i na Ukrainie, ale obie kończyli na fazie grupowej. Kolejne dwie imprezy odbyły się już bez Danii – mundial w Brazylii (2014) i UEFA Euro we Francji (2016).

W eliminacjach do UEFA Euro 2016, Duńczycy zajęli dopiero 3. miejsce w swojej grupie. Wprawdzie grupa była wyrównana (poza Portugalią, która nie wygrała tylko jednego z ośmiu meczów), to jednak „Duński dynamit” nie odpalił a piłkarze Danii zaprezentowali się przeciętnie. Na własnym stadionie pokonali Aremię (2:1) i Serbię (2:0) i zremisowali bezbramkowo z Albanią. Na wyjeździe pokonali Serbię (3:1) i zremisowali z Albanią (1:1) i Armenią (0:0). Dodatkowo, dwukrotnie przegrali 0:1 z Portugalią. Z uwagi na zwiększenie liczby uczestników turnieju finałowego do 24, Dania stanęła jeszcze przed jedną szansą, czyli awansu poprzez baraż. Tam jednak lepszym okazał się największy rywal, czyli Szwecja (1:2, 2:2).

„Duńczycy mówią, że jak na 5,5-milionowy kraj, to na kadencję Olsena absolutnie nie można narzekać (…) Olsen chciał już zrezygnować z pracy po polsko-ukraińskim turnieju, ale zmienił zdanie. Teraz sam podjął decyzję o rozstaniu, choć pod koniec pracy nie miał już najlepszej prasy. (…) Dania potrzebowała zmian, nie podjął się ich Michael Laudrup, któremu zaproponowano pracę” (cyt. za: sportowefakty.wp.pl), choć na swojego następcę wskazywał go Olsen. Trenerem został Norweg Age Hareide.

Przed meczem z Polską, Dania była na odległym 46. miejscu w rankingu FIFA. Później jeszcze obsunęła się w rankingu i przez moment w 2017 r. była na najniższym w historii – 51. miejscu. Na najwyższym miejscu – trzecim, Dania była w 1997 r.

Sukcesy

Największe sukcesy reprezentacji Danii to mistrzostwo (1992), brązowy medal (1984) i 4. miejsce (1964) w mistrzostwach Europy, Puchar Konfederacji (1995) oraz ćwierćfinał mistrzostw świata (1998). W dalszej kolejności należy wspomnieć medale Igrzysk Olimpijskich – trzy srebrne (1908, 1912, 1960) i jeden brązowy (1960) oraz ćwierćfinał mistrzostw świata (1998).

Stadion

Swoje domowe mecze reprezentacja Danii rozgrywa na stadionie Parken, który jest największym obiektem sportowym Królestwa. Obiekt został wybudowany w latach 1990-1992 i stanął na miejscu wyburzonego Idrætsparken.

Wielofunkcyjny stadion o nazwie Idrætsparken został otwarty 25 maja 1911 r. i miał 52 377 miejsc. Tylu widzów było podczas meczu Dania – Szwecja w 1961 r. „Był on niezwykle szczęśliwy dla piłkarskiej reprezentacji, która w latach 80. przez 9 lat pozostała niepokonana na tym stadionie, w tym aż 15 meczów z rzędu wygrywała. Ostatni mecz, jaki rozegrano na starym stadionie był mecz z Jugosławią 14 listopada 1990.”, zakończony porażką 0:2 (cyt. za: pl.wikipedia.org). Reprezentacja Danii rozegrała na nim łącznie 232 mecze (125 zwycięstw, 41 remisów, 66 porażek). Na stadionie swoje domowe mecze rozgrywał także klub Kjoebenhavns Boldklub. W trakcie budowy nowego obiektu (Parken) Dania rozegrała pięć meczów jako gospodarz. Trzy spotkania odbyły się w Odense, a po jednym w Aarhus i Broendby.

Parken został wybudowany przez inwestora – Baltica Finans A/S, mającego gwarancje DBU, że przez piętnaście lat reprezentacja rozegra na stadionie wszystkie mecze międzypaństwowe. Koszt budowy wyniósł 640 milionów koron duńskich (ok. 85,3 miliona euro). W 1998 r. Baltica Finans A/S sprzedała stadion klubowi FC Kopenhaga za 138 milionów koron duńskich wraz z sąsiadującymi budynkami biurowymi. Obiekt jest zarządzany przez Parken Sport & Entertainment.

Parken-1

Budowa zakończyła się we wrześniu 1992 r. i przygotowano dokładnie 30 tys. krzesełek dla widzów, „a co warte podkreślenia: od najbardziej oddalonego siedzenia do środka boiska jest zaledwie 100 m (brak bieżni)” (cyt. za: pl.wikipedia.org). Stadion ma rozsuwany dach, a ciekawa w konstrukcji obiektu jest jeszcze to, że „trybuny nie mają narożników. Zamiast nich znalazły się przestrzenie użytkowe z biurami i restauracjami.” (cyt. za: stadiony.net).

Obiekt podlegał rozbudowanie i przebudowie w 2002 r. i 2009 r. (wg stadiony.net). Obecnie pojemność wynosi 38 065 miejsc, w tym (według portalu stadiony.net) 300 miejsc VIP i 126 miejsc dla prasy. Moc oświetlenia według Wikipedii to 2 000 luxów.

Inauguracja obiektu odbyła się 9 września 1992 r. rewanżem za finał UEFA Euro 1992. Niemcy pokonały Danię 2:1. Jesienią 1993 r. Parken otrzymał cztery gwiazdki UEFA, co umożliwiło mu organizację dwóch finałów europejskich pucharów – finału Pucharu Zdobywców Pucharów w 1994 r. (Arsenal – AC Parma 1:0) i finał Pucharu UEFA 2000 (Galatasaray – Arsenal 0:0 k. 4:1). Poza tym, obiekt był miejscem rozgrywania turnieju finałowego Mistrzostw Europy 2011 (organizowanych wspólnie z Polską) i dwóch meczów piłki ręcznej – w lidze duńskiej (2011, AG Kopenhaga – Bjerringbro-Silkeborg) i w Lidze Mistrzów EHF (ćwierćfinał 2012, AG Kopenhaga – FC Barcelona 29:23). Od 2003 r. na stadionie odbywa się żużlowy turniej Grand Prix Danii. Stadion będzie jednym z trzynastu obiektów UEFA Euro 2020. Rozegrane zostaną na nim trzy mecze fazy grupowej i jeden mecz 1/8 finału.

Parken-2

Na Parken organizowane są liczne koncerty muzyczne z udziałem m.in. Coldplay, Beyoncé, Jay-Z, Whitney Houston, Take That, Pink, Madonna, Britney Spears, AC/DC, Pink Floyd, Eric Clapton, Red Hot Chili Peppers, Celine Dion, Tiësto, Depeche Mode, The Rolling Stones, U2, Bon Jovi, The Black Eyed Peas, Pet Shop Boys, Kashmir, Pharrell, Robbie Williams, George Michael, R.E.M., Metallica, Bruce Springsteen, Muse, Tina Turner, David Bowie, Roger Waters, Paul McCartney, Lady Gaga, Justin Bieber, One Direction, Guns N' Roses. W 2001 r. i 2014 r. odbył się tu Konkurs Piosenki Eurowizji. Największym echem odbił się jednak koncert Michaela Jacksona 14 sierpnia 1997 r., na który sprzedano aż 60 tys. widzów, co jest rekordem frekwencji. Jeśli chodzi o wydarzenia sportowe, to najwięcej widzów 42.099 zgromadził mecz Dania – Grecja (1:0), rozegrany 8 października 2005 r. w ramach eliminacji mistrzostw świata w 2006 r. Rekord frekwencji ligi duńskiej (41.201) został ustanowiony 30 kwietnia 2006 r. podczas meczu FC Kopenhaga – Broendby (0:0).

Rekordziści

Ponad sto występów w reprezentacji ma swoim koncie ośmiu piłkarzy: Peter Schmeichel – 129 (w latach 1987-2001), Dennis Rommedahl – 126 (2000-2013), Jon Dahl Tomasson – 112 (1997-2010), Thomas Helveg – 108 (1994-2007), Michael Laudrup – 104 (1982-1998), Martin Jorgensen (1997-2011) i Morten Olsen – po 102 (1970-1989) oraz Thomas Sorensen – 101 (1999-2012).

Ponad trzydzieści bramek w reprezentacji zdobyło natomiast sześciu piłkarzy: Poul „Tist” Nielsen (1912-1925) i Jon Dahl Tomasson (1997-2010) po 52, Pauli Jorgensen – 44 (1925-1939), Ole Madsen – 42 (1958-1969), Preben Elkjaer-Larsen – 38 (1977-1988) i Michael Laudrup – 37 (1982-1998). Dokładnie trzydzieści bramek ma nie do końca spełniony talent, ekscentryczny i przyciągający kłopoty Nicklas Bendtner (od 2006).

Najwięcej meczów podczas mistrzostw świata rozegrał Martin Jorgensen – 12 (1998, 2002, 2010), a najwięcej goli zdobył Jon Dahl Tomasson – 5 (2002, 2010).

W 2008 r. powstała duńska galeria sław, do której w 2012 r. wchodziło siedmiu piłkarzy (m.in. Peter Schmeichel, Allan Simonsen) oraz złota drużyna z 1992 r., brązowa z 1984 r. oraz trener Sepp Piontek.

Trenerzy

Posada trenera reprezentacji Danii jest bardzo stabilnym miejscem pracy. Od 1908 r. to stanowisko było zajmowane przez zaledwie jedenastu trenerów, ale dwukrotnie kadrą kierował komitet trenerów, łącznie przez 38 lat (1920-1956 i 1967-1969), ale tylko w 47 meczach. Rekordzistami są wspomniani wcześniej – Morten Olsen – 167 meczów (!), Sepp Piontek – 115 i Richard Moeller Nielsen – 73.

Age Hareide to norweski szkoleniowiec, który zastąpił Mortena Olsena po nieudanych eliminacjach UEFA Euro 2016. Hareide przez pięć lat prowadził reprezentację Norwegii bez awansu do mistrzostw Europy lub świata. Jest jedynym szkoleniowcem, który wywalczył skandynawskiego „Wielkiego Szlema”, czyli mistrzostwo Szwecji (z Helsingborgiem), Norwegii (z Rosenborgiem) i Danii (z Broeondby). Nigdy nie prowadził drużyny poza Skandynawią, a ma w dorobku jeszcze pracę z Molde FK, Orgryte, Vikingiem Stavanger i Malmoe FF. „Troels Bager Thoegersen: - Jego najważniejsza decyzja to gra systemem 3-5-2. Chce grać futbol dynamiczny, atakować prosto. Wziął też pod uwagę, że w Danii mamy wielu wysokiej klasy środkowych obrońców. Za Olsena zawsze mieliśmy duże posiadanie piłki, za to mało szans na gola.” (cyt. za: sportowefakty.wp.pl)

Mecze z Polską

Przed meczem w październiku 2016 r. bilans to 21 meczy pomiędzy Danią i Polską jest korzystny dla „duńskiego dynamitu” (12 zwycięstw, 2 remisy, 7 porażek, bramki: 43-35). Dania rozegrała przeciwko reprezentacji Polski trzy mecze w Warszawie, w których padły osiągnęła wyniki 1:3 (1937), 2:1 (1949), 0:5 (1970). Ostatni mecz pomiędzy „Czerwono-białymi”, a „Biało-czerwonymi” został rozegrany 14 sierpnia 2013 r. w Gdańsku i zakończył się zwycięstwem Polski 3:2. To był ten mecz, który przeszedł do historii z powodu wygwizdania Roberta Lewandowskiego.

Duńczycy w Ekstraklasie

Pierwszym duńskim piłkarzem w polskiej lidze był obrońca Jan Frederiksen, który wiosną 2018 r. rozegrał w Wiśle Kraków 11 meczów. Kolejnymi byli napastnik Nicki Bille Nielsen (Lech Poznań, wiosna 2016 – jesień 2017; 32 mecze / 4 gole) i obrońca Lasse Nielsen (Lech Poznań, lato 2016 – jesień 2017; 32/1). W latach następnych po rozegraniu meczu Polska – Dania do ekstraklasy trafili także obrońcy Fredrik Helstrup (Arka Gdynia, od sezonu 2017/2018) i Mikkel Kirkeskov (Piast Gliwice, od wiosny 2018) oraz napastnicy – Nickolai Brock-Madsen (Cracovia, wiosna 2018; 11/1), Morten Rasmussen (Pogoń Szczecin, wiosna 2018; 11/1) i Christian Gytkjaer (Lech Poznań, od sezonu 2017/2018). Duńczycy z reguły dużo czasu w Polsce nie grzeją i dosyć szybko zmieniają otoczenie. Z reguły ich występom w Polsce towarzyszy rozczarowanie. Całkowitym wyjątkiem w tym towarzystwie jest Gytkjaer, który wniósł nową duńską jakość do ekstraklasy, a przede wszystkim, co cieszy fanów „Kolejorza” wniósł też skuteczność.

Duńskie kluby

Najbardziej utytułowanymi i znanymi duńskimi klubami są FC Kopenhaga i Broendby IF. FC Kopenhaga powstał w 1992 r. w wyniku połączenia Boldklubben 1903 z jednym z najstarszych klubów Europy – Kjoebenhavn Boldklub (założonym w 1876 r.!) i stał się absolutnym hegemonem, usuwając w cień dotychczasowego dominatora, czyli Broendby IF. Warto dodać, że Broendby leży na przedmieściach Kopenhagi, a z uwagi na przynależność do okręgu Kopenhagi (Koebenhavns Amt) klub błędnie bywa nazywany „Broendby Kopenhaga”.

Najwięcej tytułów mistrzowskich wywalczył Kjoebenhavn Boldklub – 15, FC Kopenhaga – 12 i Broendby – 10. Najwięcej triumfów w Pucharze Danii rozgrywanym od 1955 r. wywalczył Aarhus GF – 9, FC Kopenhaga – 8 i Broendby – 7. W latach 1994-2004 rozgrywano Superpuchar, po który sięgały: Broendby – 4, FC Kopenhaga – 3 oraz AB i Viborg po 1 razie. W latach 2005-2006 rozegrano dwie edycje Pucharu Ligi, w którym najlepszy dwukrotnie okazało się Broendby.

FC Kopenhaga triumfowała także w dwóch edycjach Royal League, czyli rozgrywek z udziałem czterech najlepszych klubów z trzech lig skandynawskich (duńskiej, szwedzkiej i norweskiej). Działo się to w sezonach 2004/2005 i 2005/2006. W sezonie 2006/2007 rozegrano ostatnią edycję RL i FC Kopenhaga awansowała do finału, ale uległa… Broendby.

Największymi sukcesami w europejskich pucharach są półfinał Pucharu UEFA w sezonie 1990/1991 autorstwa Broendby i awans do 1/8 finału Ligi Mistrzów wywalczony przez FC Kopenhaga w sezonie 2010/2011.

Podsumowanie

Po losowaniu grup eliminacyjnych do mistrzostw świata w Rosji, „Przegląd Sportowy” pisał, że „Duńczycy cały czas balansują na granicy wejścia do wielkiego turnieju (…) Wielkich piłkarzy już nie mają.” i wskazał na Christiana Eriksena, Daniela Aggera i Nicklasa Bendtnera. Przed meczem z Polską liderami kadry są Christian Eriksen (Tottenham), bramkarz Kasper Schmeichel (Leicester City) oraz doświadczony Simon Kjaer (Fenerbahce Stambuł). Natomiast coraz większe znaczenie mają młodzi i utalentowani – obrońca Andreas Christensen (Borussia Moenchengladbach) oraz pomocnicy: Lasse Schöne (AFC Ajax), Pierre Højbjerg (Southampton FC) i Pione Sisto (RC Celta de Vigo).Warto zauważyć, że w poprzedzającym mecz z Polską spotkaniu z Armenią (1:0), średnia wieku w Danii nie przekroczyła 24 lat.

Kamil Wilczek, napastnik Broendby IF powiedział, że: „Duńska reprezentacja zmieniła się, nie ma gwiazd i tylu piłkarzy znanych szerszej publiczności co kiedyś, ale to poukładany zespół (…) W Danii bardzo liczą na awans ich drużyny do mistrzostw świata. Nie grali na EURO 2016, więc teraz bardzo im zależy.” (cyt. za: „Przegląd Sportowy”).

 

Źródło: własne, 90minut.pl, rsssf.com, sportowefakty.wp.pl, fifa.com, stadiony.net, stadiumguide.com, fck.dk, pl.wikipedia.org, en.wikipedia.org, billedbladet.dk, ekstrabladet.dk, twitter.com. „Skarb Kibica. France’98” – „Magazyn Sportowy” nr 23 (60) z dnia 5 czerwca 1998 r., dodatek do „Przeglądu Sportowego”. „Twoje Euro 2000” – „Magazyn Sportowy” z dnia 9 czerwca 2000 r. – bezpłatny dodatek do „Przeglądu Sportowego”, s. 54-55 i 62. „Mundial 2002” – dodatek do „Przeglądu Sportowego” z dnia 31 maja 2002 r., s. 35. „Skarb Kibica. Portugalia Euro 2004” – „Magazyn Sportowy” z dnia 11 czerwca 2004 r. – dodatek do „Przeglądu Sportowego”, s. 52-53. „Gwiazdy Euro. Historia piłkarskich mistrzostw Europy 1960-2004” – bezpłatny dodatek do tygodnika „Newsweek”, brak daty wydania, s. 16-17. M. Heatley, Stadiony piłkarskie Europy, Dom Wydawniczy Bellona, Warszawa 2006, s. 110-111. „Kolekcja Euro 2008. Historia mistrzostw Europy (3). Zeszyt 7.” – dodatek do „Przeglądu Sportowego” z dnia 25 marca 2008, s. 6-9. „Skarb Kibica. RPA 2010. Mistrzostwa Świata w piłce nożnej” – dodatek do „Przeglądu Sportowego” z dnia 11 czerwca 2010 r., s. 102-104. Piłkarskie Mistrzostwa Europy – Album Mistrzostw Europy, „Przegląd Sportowy” nr 1/2012. UEFA Euro 2012. Oficjalny Program, s. 60-62.  „Skarb Kibica Euro 2012” – dodatek do „Przeglądu Sportowego” z dnia 6 czerwca 2012 r., s. 116-121. R. Błoński, Na razie wszyscy są zadowoleni…, „Przegląd Sportowy” z dnia 27 lipca 2015 r., s. 14-15. S. Szczepłek, Moja historia futboli. Tom 1 – Świat, Wydawnictwo Sine Qua Non, Kraków 2015, s. 248-252. „Euro Historia. Od Francji do Francji” – wydanie specjalne „Przeglądu Sportowego” nr 1/2016. Duńczycy bardzo liczą na awans do finałów MŚ – wywiad red. K. Brommera z Kamilem Wilczkiem, „Przegląd Sportowy” z dnia 3 października 2016 r., s. 9. E. Różycka (red.), Kluby piłkarskie wszechczasów, Warszawa 2017, s. 61. „Mistrzostwa Świata Rosja 2018. Skarb Kibica” – bezpłatny dodatek do „Przeglądu Sportowego” z dnia 14 czerwca 2018 r., s. 150-153.

piątek, 02 listopada 2018, martinez-4ever

Polecane wpisy