czwartek, 09 maja 2013
„Polski” Azerrail Baku 2012/2013

W składzie jeden z trzech najsilniejszych azerskich drużyn siatkówki kobiet znalazło się w mijającym sezonie aż siedem siatkarek, które występowały w polskich klubach. Stało się tak za sprawą włoskiego trenera Alessandro Chiappiniego, który po zdobyciu mistrzostwa Polski w sezonie 2011/2012 z Atomem Treflem Sopot miał dobrze rozpoznaną polską ligę. Tym bardziej, że w Polsce pracował prez dwa sezony, a w rozgrywkach 2010/2011 sięgnął z Atomem także po wicemistrzostwo.

Chaippini z Sopotu ściągnął za sobą drugiego trenera Nicolę Negro, trenera od przygotowania fizycznego Terry Rosiniego a także przyjmującą Megane Hodge (USA). Dodatkowo, wicemistrzowi Polski (Muszyniance) odebrał aż trzy siatkarki – Milenę Radecką i dwie Holenderki – Caroline Wensink i Debby Stam-Pilon. Poza tym, z Organiki Łódź przyszła Ana Grbac (Chorwacja) a z Impelu Wrocław – Arielle Wilson (USA). Natomiast Tina Lipicer-Samec (Słowenia), która przyszła z RC Cannes występowała wcześniej w Pile (2005-2006) i Muszynie (2006-2007). Skład uzupełniły: Manon Flier (Holandia), Sara Anzanello (Włochy), Akiko Ino (Japonia), Indre Sorokaitė (Litwa), Luna Carocci (Włochy), Riikka Lehtonen (Finlandia), Valeriya Korotenko, Ülkar Karimova, Polina Rahimova i Oksana Parxomenko (wszystkie Azerbejdżan).

Kontynuując polski wątek warto zaznaczyć, że w Azerrail w sezonie 2011/2012 występowała Karolina Kosek, ale przeniosła się do tureckiego Yeşilyurt Stambuł. Poza tym, można było zastanawiać się, czy Chiappini, o ile zostałby w Baku na kolejny sezon próbowałby ściągnąć z Chin Katarzynę Skowrońską-Dolatę. Chiappni na swoim (mocno nieaktualnym) oficjalnym serwisie wśród przyjaciół umieścił m.in. reprezentantkę Polski.

Herb_Azerrail_Baku

Źródło: s-w-o.pl.

Koniec przygody Chiappiniego

Celem drużyny Azerreilu było odebranie tytułu mistrzowskiego Rabicie Baku (wygrywa od 2009 r.) i sukces w Lidze Mistrzów. Azerrail jednak zawiódł. Zdobył tylko wicemistrzostwo przegrywając w ostatniej kolejce z Rabitą 0:3 (19:25, 26:28, 14:25), ale sprawa tytułu rozstrzygnęła się dużo, dużo wcześniej. Drugie miejsce w tabeli Azerrail zajął razem z innym zespołem z Baku – Igtisadchi Baku. Co ciekawe, oba kluby otrzymały srebrne medale, bo zakończyły azerską Superligę z taką samą ilością punktów i podobnym bilansem setów. Do Rabity straciły aż piętnaście punktów.

Już wcześniej z pracy w Baku zrezygnował trener Chiappini. Stało się tak po wstydliwej porażce z drużyną Azeryol-Servis Baku 1:3. Wprawdzie drużynę przetrzebiły kontuzje i włoski trener wprowadził na boisko kilka mniej znanych zawodniczek, to jednak porażka z drużyną uchodzącą za rezerwy Azerrail była co najmniej wstydliwa. O odejściu Chiappiniego było wiadomo po odpadnięciu w II rundzie play off Ligi Mistrzyń z włoską Unendo Yamamay Busto Arsizio. Na wyjeździe Azerrail przegrał 2:3, choć prowadził w czwartym secie, zaś u siebie wygrał 3:0 i przegrał w złotym secie 11:15. Milena Radecka dla „Przeglądu Sportowego” powiedziała: „Liga Mistrzów była naszym priorytetem, dlatego porażka bolała bardziej niż zwykle. Bardzo to przeżyłam, bo zabrakło nam naprawdę niewiele do historycznego osiągnięcia - awansu do Final Four” (cyt. za: euro sport.onet.pl). Azerrail nie grał w Lidze Mistrzów rewelacyjnie. Z grupy wyszedł z wielkim trudem, a rywalizował w niej z Eczacibasi Stambuł (0:3, 1:3), Dresdner SC (3:1, 1:3) i Dąbrową Górniczą (3:1, 2:3). W I rundzie play off łatwo pokonał Lokomotiv Baku (3:0, 3:0), a w następnej odpadł ze wspomnianą włoską drużyną.

A wracając do Chiappiniego, to pewnie długo nie pozostanie bez pracy. Do niedawna był wymieniany wśród kandydatów na trenera reprezentacji Polski, a azerisport.com wskazuje na możliwe podjęcia pracy w jednym z klubów tureckich. Tamtejszą reprezentację prowadził w latach 2007-2010. Z Chiappinim klub opuścili członkowie sztabu szkoleniowego. Do końca sezonu zespół poprowadził Aleksander Chervyakov, choć wymieniano także Felixa Mamedowa jako możliwego trenera. W nowym sezonie klub poprowadzi także Włoch – Giovanni Caprara, były trener reprezentacji Rosji. Co do zmian w składzie, to w trakcie sezonu klub opuściły Caroline Wensink (podobno zastanawia się nad kontynuowaniem kariery), Riikka Lehtonen (kontuzja), Ana Grbac (Busto Arsizio) i Sara Anzanello, która ma za sobą przeszczep wątroby w zeszłym miesiącu.

Drużyna_Azerrail_Baku

Drużyna Azerrail Baku jeszcze z Chiappinim.

Źródło: orlen-liga.pl.

Historia i sukcesy Azerrail

Azerrail Baku został założony w 2000 r. Swoje mecze rozgrywa w Pałacu Sportu o pojemności 2.500 widzów, a barwy klubu są niebiesko-białe. Początkowo Azerrail był najbardziej utytułowanym klubem Azerbejdżanu, ale szybko został zdetronizowany przez Rabitę Baku. Wśród sukcesów Azerrailu bależy wymienić 6 mistrzostw Azerbejdżanu (2003-2008) i trzy wicemistrzostwa (2009, 2011, 2013). Niepowodzeniem zakończył się sezony 2009/2010 i 2011/2012, gdy Azerrail nie zmieścił się na podium. Klub ma jednak dwa poważne sukcesy w Europie w postaci zdobycia Pucharu Challenge (2011) i Pucharu CEV (2002).

Rywalizacja z polskimi klubami

Azerrail oprócz rywalizacji z Dąbrową Górniczą (3:1, 2:3), w Lidze Mistrzów spotykał się także z Calisią Kalisz w sezonie 2004/2005 (3:0, 3:0), 2005/2006 (3:1, 3:2) i 2007/2008 (2:3, 1:3). We wrześniu 2012 r. Azerrail wygrał we Wrocławiu turniej Gwardia Cup gromiąc rywalki po 3:0 (Fenerbahce Stambuł, Dresdner SC, Gwardia Wrocław).

Azerska Superliga i reprezentacja

Co ciekawe azerska Superliga siatkarek (azers. Azərbaycan Volleybol Superliqası) została w całości zdominowana przez kluby z Baku. W minionym sezonie aż sześć z siedmiu klubów miało swoją siedzibę w stolicy Azerbajdżanu (Rabita, Igtisadchi, Azerrail, Lokomotiv i Baki Azeryol VC i Telekom), a stawkę uzupełniał zdecydowanie odstający od reszty – Lokomotiv Balajary. Nie ma się jednak czemu dziwić, skoro miasto położone w pobliżu pól naftowych oraz rafinerii. Zamieszkują ją ponad 2 mln ludzi, czyli 1/5 mieszkańców kraju. Przez dotychczasowych 11 sezonów podium zawsze (!) w całości było obsadzone klubami z Baku. Drużyna Azerrail kończyła Superligę na podium 9 razy, Rabita 11, Lokomotiv 7, VK Baku i Igtisadchi po 3 razy.

Rabita Baku zdobyła pięć złotych i sześć srebrnych medali Superligi, a dodatkowo finał Ligi Mistrzyń (2011, 2013), 3. miejsce w Pucharze CEV (2010), Klubowe Mistrzostw Świata (2011) i finał tych rozgrywek. (2012). Lokomotiv Baku zdobył trzy i cztery brązowe medale oraz Puchar Challenge (2012) i finał (2011), VK Baku 3 brązowe medale i finał Pucharu Challenge (2012) a Igtisadchi 3 brązowe medale 3. miejsce w Pucharze Challenge (2011). Rok 2011 upłynął pod znakiem dominacji azerskiej siatkówki klubowej.  Trzy kluby doszły do półfinału Pucharu Challenge a Rabita zagrała w finale Ligi Mistrzyń.

Azerska Superliga jest budowana na pieniądzach, a właściwie na „petrodolarach”, co powoduje, że grają tutaj najlepsze zawodniczki świata, ale nie do końca ma to przełożenie na reprezentację Azerbejdżanu. W mijającym sezonie w Rabicie Baku nie było ani jednej azerskiej siatkarki i to chyba może posłużyć jako właściwym komentarz. Azerki dwukrotnie grały na mistrzostwach świata i czterokrotnie na mistrzostwach Europy, a największym sukcesem jest 4. miejsce na Euro w 2005 r., ale wtedy (o ile dobrze pamiętam) za sukcesem stały Rosjanki, które w trybie nadzwyczajnym otrzymały azerskie obywatelstwo. W aktualnym rankingu (styczeń 2013 r.) Azerbajdżan zajmuje 35. miejsce. Naftowe pieniądze sprawiły,  że w Baku rozegrano m.in. europejski turniej kwalifikacyjny do Igrzysk Olimpijskich w Atenach (2004), Final Four Ligi Mistrzyń (2012) i Pucharu CEV (2010). Baku ubiegało się także o organizację Letnich Igrzysk Olimpijskich w 2016.

Milena Radecka opisując azerską ligę powiedziała m.in. „Panuje spory bałagan związany z przekładaniem meczów. Ostatnio kilka dni przed starciem z Rabitą zakomunikowano nam, że ze względu na "nouruz" (wywodzące się z Iranu święto wiosny, przypadające w dniu równonocy wiosennej - przyp. eurosport.onet.pl) mecz zostaje przełożony (…) Występują tu najlepsze siatkarki globu, to fakt. Trudno więc szydzić. Mecze ligowe nie cieszą się jednak dużym zainteresowaniem. Przychodzi po kilkaset osób. Znacznie więcej pojawiało się ich na spotkaniach Ligi Mistrzyń. Jednak w porównaniu z Orlen Ligą najbardziej brakuje mi publiki i atmosfery” (cyt. za eurosport.onet.pl). Angelina Hubner-Grun, niemiecka atakująca Rabity powiedziała natomiast: „Tutejsi ludzie są bardzo mili i sympatyczni. W Azerbejdżanie przyjemnie jest nie tylko grać, ale również mieszkać.” (cyt. za orlen-liga.pl).

Podsumowanie

Azerrail to przykład drużyny, w której jest wiele indywidualności o wielkich umiejętnościach, które nie stanowią drużyny. Nie można się temu dziwić, skoro co sezon następuje masowa wymiana zawodniczek i praktycznie co sezon pojawia się na boisku (prawie) nowa szóstka. Taka jednak jest specyfika Azerbejdżanu i każdego państwa, w którym pojawia się silny sponsor i pieniądze. Sponsor daje pieniądze, ale i wymaga a jak doskonale wiadomo, czasami sponsor wymaga niemożliwego. Inna sprawa, że w Azerrail chyba obsesyjnie oczekuje się zdetronizowania Rabbity, która gra co najmniej o klasę lepiej. W tym sezonie sięgnęła po pewne mistrzostwo i finał Ligi Mistrzyń. A Chaippni nie pomógł pokonać lokalnego rywala, dlatego przypłacił za to posadą.

 

Źródła: własne, sportowefakty.pl, blokaut.net, siatka.org, eurosport.onet.pl, alessandrochiappini.net, the-sports.org,en.wikipedia.org, wikipedia.pl, orlen-liga.pl, azerisport.com, s-w-o.pl, sport.pl.

poniedziałek, 02 kwietnia 2012
Uczestnicy Final Four Ligi Mistrzów siatkarzy 2012 – cz. 2 (Trentino Volley i Zenit Kazań)

Drugi półfinał Ligi Mistrzów między włoskim Trentino Volley a Zenitem Kazań to zdecydowanie przedwczesny półfinał, bowiem oba tylko te dwa kluby zwyciężały Ligę Mistrzów od 2008 r. Najpierw Zenit, a następnie Trentino trzy razy.

Wszystkie dotychczasowe mecze między obydwoma klubami kończyły się zwycięstwem Trentino. W zeszłym roku w finale Ligi Mistrzów rozegranym w Bolzano Włosi wygrali 3:1. Podobnie było w Klubowych Mistrzostwach Świata. Trentino wygrało z Zenitem w fazie grupowej w 2009 r. (3:2) i półfinale w 2011 r. (3:1). Przyszła pora na rewanż…

Języczkiem uwagi mediów będzie gwiazdor Trentino – Osmany Juantorena, który zapowiedział, że od jesieni będzie grał w Rosji. Kubańczyk w latach 2004-2006 grał już w Rosji, a dokładniej w Uralu Ufa Nieoficjalnie mówi się, że będzie pierwszym siatkarzem zarabiającym milion euro za sezon. Kto mu tyle zapłaci? Wydaje się, że obecnie stać tylko jeden klub (Zenit Kazań), a dokładniej potężnego sponsora tego klubu (Gazprom).

Trentino Volley

Historia

Spółka sportowa Trentino Volley została założona 23 maja 2000 r. Drużyna z Trentino przejęła „spadek” po klubie z Ravenny i od sezonu 2000/2001 przystąpiła do rywalizacji w Serie A1 ligi włoskiej. Dodać trzeba, że klub z Ravenny musiał wycofać się z rozgrywanej ligowych z powodu kłopotów finansowych, mimo że należy do najbardziej zasłużonych klubów włoskiej siatkówki. Pod różnymi nazwami (Robur, Il Messaggero, Edilcoughi i Porto) zdobył: 5 tytułów mistrza Włoch (1946, 1947, 1948, 1949, 1952), 3 wicemistrzostwa Włoch (1950, 1951, 1992), 3 Puchary Europy (1992, 1993, 1994), finał Pucharu Europy (1995), Puchar CEV (1997), finał Pucharu CEV (1996), Klubowe Mistrzostwo Świata (1991) i dwa 4. miejsce na tej imprezie (1990, 1992). Trentino nie przejęło historii i zaplecza klubu z Rawenny, a jedynie zajęło jego miejsce we włoskiej elicie. Klub od początku był wspierany przez stabilnych i możnych sponsorów (m.in. firmy ubezpieczeniowe), do których dołączyła także firma reprezentująca branżę bukmacherską. Z tego powodu, a także z faktu, że od listopada 2009 r. w Polsce obowiązuje zakaz reklamy firm bukmacherskich, Trentino nie mogło wystąpić w Final Four Ligi Mistrzów w Łodzi z reklamą swojego sponsora PlanetWin365. W związku z tym w miejscu reklamy pozostawiono puste miejsca ze znakiem zapytania. Przed rozpoczęciem obecnego sezonu Trentino rozegrało 416 oficjalnych meczów, z których wygrało 269 a przegrało 147, co oznacza zwycięstwa w 64,7% meczów. Z drużynami z włoskiej czołówki Trentino ma niekorzystny bilans tylko z Cuneo (18 zwycięstw – 20 porażek) i Sisleyem Treviso (9 zwycięstw – 21 porażek).

  Trentino_Volley_-_logo

Źródło: siatka.sport24.pl.

Miasto i hala

Siedzibą drużyny jest Trydent – miasto położone w Alpach Wschodnich, zamieszkałe przez 112 tys. osób. Trentino Volley swoje mecze rozgrywa w hali Pala Trento, wybudowanej w 2000 r., mogącej pomieścić 4.200 widzów.

Pala_Trento_(1)

Pala Trento

Źródło: it.wikipedia.org.

Pala_Trento_(2)

Pala Trento

Źródło: legavolley.it.

W 2011 r. Trentino było organizatorem turnieju finałowego Ligi Mistrzów, ale zorganizowało go nie w Trydencie, tylko oddalonym o 60 km  na północ Bolzano (105 tys. mieszkańców). Turniej został rozegrany w hali PalaOnda, zwanej także Eiswelle. Hala została wybudowana w 1993 r. specjalnie na Mistrzostwa Świata w hokeju na lodzie (1994). Może pomieścić 7.200 osób.

Sukcesy

Zespół z Trentino w pełni zastąpił drużynę z Rawenny we włoskiej elicie. Przede wszystkim okazał się bezkonkurencyjny poza Italią wykrywając po trzy razy Ligę Mistrzów (2009, 2010, 2011) i Klubowe Mistrzostwa Świata (2009, 2010, 2011). Na krajowym podwórku Trentino dwukrotnie wygrywało ligę włoską (2008, 2011), dwukrotnie musiało zadowolić się wicemistrzostwem (2009, 2010), dwukrotnie sięgało po Puchar Włoch (2010, 2012) i raz po Superpuchar Włoch (2012). Do tego dochodzą, zdobywane w różnych latach, mistrzostwa Włoch w czterech kategoriach wiekowych – do lat 14, 16, 18 i 20.

Liga Mistrzów 2012

W tegorocznej Lidze Mistrzów, Trentino zdecydowanie wygrało swoją grupę będąc lepszym od ZAKSY Kędzierzyn-Koźle (2:3, 3:0), Caji Teurel (3:0, 3:0) i Partizana Belgrad (3:0, 3:0). Następnie w pierwszej rundzie pucharowej wyeliminował zdziesiątkowany Noliko Maaseik (3:0, 3:1). W drugiej rundzie Trentino wygrało rywalizację z Lube Bancą Marche Maceratą (2:3, 3:0 i złoty set 15:9). Przed łódzkim turniejem finałowym bilans Trentino wygląda następująco: 8 zwycięstw, 2 porażki i sety (w tym złoty) 29:7.

Od sezonu 2008/2009 Trentino nieprzerwanie uczestniczy w rozgrywkach Ligi Mistrzów. Do łódzkiego finału rozegrało 40 meczy, z których wygrało aż 34 (85%). Co ciekawe w każdym sezonie spotykało się z polskimi klubami (Częstochowa, Resovia, Bełchatów, Jastrzębie i Kędzierzyn-Koźle) wygrywając 7 spotkań i przegrywając zaledwie 2 przy bardzo korzystnym bilansie setów 23:9. W pierwszym sezonie w Lidze Mistrzów Trentino wygrało 11 meczów i w praskim finale spotkało się z niepokonanym Iraklisem Saloniki, którego zwyciężyło 3:1 odnosząc komplet 12 zwycięstw w Lidze Mistrzów 2008/2009.

W Klubowych Mistrzostwach Świata bilans Trentino jest imponujący – 15 meczów bez porażki. Włosi przez trzy kolejne edycje w finale zwyciężali polski klub – Skrę Bełchatów dwukrotnie (3:0 w 2009 r. i 3:1 w 2010 r.) i Jastrzębie (3:1 w 2011 r.)

Zawodnicy

Trzy największe gwiazdy Trentino to dwaj przyjmujący – Bułgar Matej Kazijski (od sezonu 2007/2008) i Kubańczyk Osmany Juantorena (od 2009/2010) oraz charyzmatyczny bułgarski trener Radostin Stojczew (od sezonu 2007/2008), z którym związane są wszystkie sukcesy Trentino. Do kluczowych zawodników należy zaliczyć także Włochów – środkowego Emanuele Birarelliego (2007/2008) oraz grającego na pozycji libero Andreę Bariego (od 2005/2006).

Przed rozpoczęciem obecnego sezonu najwięcej meczy w barwach Trentino w całej historii (we wszystkich oficjalnych rozgrywkach) rozegrali Bari (242), Kazijski (181) i Birarelli (165). Natomiast najwięcej punktów zdobyli Kazijski (2821), Juantorena (1372) i Visotto Neves Leandro (1362).

W Trentino grali także tak znani zawodnicy jak Włosi – Lorenzo Bernardi i Andrea Sartoretti, Serbowie – Nikola Grbić i Goran Vujević, Bułgarzy – Hristo Cwetanow i Władimir Nikołow, a także Brazylijczycy – Andre Heller, Raphael i Visotto. Poza tym w Trentino grali znani z polskich parkietów Wytze Kooistra (Holandia), Ryan Millar (USA) i Smilen Myliakow (Bułgaria).

Polacy

W barwach Trentino występuje Łukasz Żygadło, który zapowiedział, że po sezonie odchodzi. Polski rozgrywający Trentino gra w tym klubie od sezonu 2008/2009 i do rozpoczęcia obecnego sezonu rozegrał 104 mecze zdobywając 95 punktów. Znacznie okazalej prezentują się statystyki Michała Winiarskiego (2006/2007 – 2008/2009), który w 106 meczach zdobył 1191 punktów. Warto pamiętać, że w sezonie 2007/2008 zmiennikiem Nikoli Grbica na rozegraniu był Jakub Bednaruk (10 meczy, bez punktów).

 

Zenit Kazań

Historia

Zespół powstał w 1995 roku pod nazwą „UVD Kazań”. W międzyczasie zmienił nazwę na „Dynamo” i jeszcze na początku wieku zespół Dynama grał w II lidze. Wszystko zmieniło się po pozyskaniu bogatego sponsora, jakim jest Tattransgaz. W sezonie 2003/2004 awansował do rosyjskiej Superligi a przed sezonem 2006/2007 sprowadzono wielu doświadczonych zawodników. W latach 2004-2008 klub nazywał się „Dinamo Tat Transgaz Kazań”, a od sezonu 2008/2009 przyjął obecną nazwę. Wcześniej klub był silnie powiązany z ministerstwem spraw wewnętrznych Tatarstanu, a obecnie to powiązanie jest już tylko iluzoryczne.

Zenit_Kazań_-_Logo

Źródło: zenit-kazan.com.

Miasto i hala

Zenit ma swoją siedzibę w Kazaniu ósmym pod względem liczby mieszkańców (1,14 mln) mieście Rosji. W Kazaniu oprócz Zenita działają jeszcze dwa silne kluby. Rubin (wcześniej Iskra) to założony w 1957 r. dwukrotny piłkarski mistrz Rosji (2008, 2009) wspierany przez republikę Tatarstanu. Znacznie bardziej utytułowana jest koszykarska drużyna UNIKS Kazań, założona w 1991 r. Od 1998 r. klub ten wywalczył 2 Puchary Rosji (2003, 2009), a w mistrzostwach Rosji 4 srebrne medale i 6 brązowych medali. Poza tym wygrywał w europejskich rozgrywkach – FIBA Europe League (2004), ULEB Eurocup (2011) i Liga Północna NEBL (2003). Kazań może pochwalić się także silną drużyną hokejową. AK Bars Kazań został założony w 1956 r., ale największe sukcesy przyszły w ostatnich latach. Należą do nich 4 tytuły Mistrza Rosji (1998, 2006, 2009, 2010), 3 tytuły wicemistrzowskie (2000, 2002, 2007) i 2 brązowe medale (1999, 2004). Drużyna z Kazania wygrała także Puchar Europy (2007) i Puchar Kontynentalny (2008).

Zenit rozgrywa swoje mecze w stosunkowo nowej Kazan Volleyball Centre „Saint Petersburg”, która może pomieścić 4.570 widzów. Obiekt został otwart w maju 2010 r., a jego budowa kosztowała 26 mln euro. Wcześniej Zenit rozgrywał swoje mecze w wybudowanej kosztem 14 mln dolarów Basket Hall Arena. Hala została otwarta w sierpniu 2003 r. i może pomieścić 7.500 widzów.

Kazan_Volleyball_Centre

Kazan Volleyball Centre „Saint Petersburg”

Źródło: profimedia.pl.

Basket_Hall_Arena

Basket Hall Arena w Kazaniu.

Źródło: en.wikipedia.org.

Sukcesy

Zenit zdobył 4 tytuły Mistrza Rosji (2007, 2009, 2010, 2011), 3 Puchary Rosji (2004, 2007, 2009), 2 Superpuchary Rosji (2010, 2011), dwa brązowe medale rosyjskiej Superligi (2004, 2005, 2008). Zenit wygrał Ligę Mistrzów w 2008 r., a w 2011 r. zagrał w finale. W klubowych Mistrzostwach Świata dwukrotnie zajmował 3. miejsce (2009, 2011).

Liga Mistrzów 2012

W tegorocznej edycji Ligi Mistrzów Zenit był najlepszy w swojej grupie pozostawiając w pokonanym polu - VfB Friedrichshafen (3:0, 2:3), Remat Zalău (3:0, 3:0), VC Euphony Asse-Lennik (3:0, 3:2). W fazie pucharowej Zenit wyeliminował Stade Poitevin Poitiers (3:2, 3:0) i VfB Friedrichshafen (3:0, 3:0). Bilans meczów Zenita przed łódzkim turniejem finałowym to 9 zwycięstw, 1 porażka i sety 29:7.

Od sezonu 2007/2008 Zenit nieprzerwanie uczestniczy w rozgrywkach Ligi Mistrzów. Do łódzkiego finału rozegrał 52 mecze, z których wygrał 40 (77%). Z polskimi klubami rozegrał pięć meczy, z których wygrał trzy (bilans setów 12:10 i wygrany złoty set). Zenit toczył zacięte boje z bełchatowską Skrą. W sezonie 2007/2008 w półfinale łódzkiego Final Four pokonał Skrę 3:2, a trzy sezony później walczył ze Skrą o półfinał. W Łodzi wygrał 3:2, ale u siebie przegrał 1:3 i w decydującym złotym secie okazał się lepszy (15:11).

W Klubowych Mistrzostwach Świata bilans Zenitu jest znacznie mniej korzystny, bo wynosi 6 zwycięstw i 4 porażki. Zenit dwa razy przegrał z Trentino i dwa razy przegrał z polskimi klubami – Skrą Bełchatów (1:3 w półfinale w 2009 r.) i Jastrzębskim (2:3 w fazie grupowej w 2011 r.).

Zawodnicy

Obecnie największą gwiazdą Zenita jest jego trener – majestatyczny i charyzmatyczny Władimir Alekno. Kluczowymi graczami są: środkowy Aleksander Wołkow, przyjmujący Jurij Bierieżko, atakujący Maksim Michajłow. Dwaj obcokrajowcy to włoski rozgrywający Valerio Vermiglio i amerykański środkowy William Priddy.

Znanymi zawodnikami, którzy w przeszłości grali dla Zenita są m.in. Rosjanie – Aleksander Kosariew, Siergiej Tietiuchin i Wadim Chamuckich oraz Amerykanie – Lloyd Ball i Clayton Stanley.

W Zenicie nigdy nie grał Polak, ale w innych drużynach z Kazania grali. W latach 2009-2011 w barwach Rubina Kazań występował Rafał Murawski (30 meczy, 1 gol), zaś w barwach UNIKSU – Maciej Lampe (96 meczy, średnia punktów 15,9).

-------------------------

Zenit przełamał swoisty kompleks Trentino i wygrał całkowicie zasłużenie 3:1 (31:33, 25:20, 25:23, 25:17).

 

Źródła: własne, trentinovolley.it, zenit-kazan.com, cev.lu, wikipedia.pl, en.wikipedia.org, it.wikipedia.org, legavolley.it, sks365.com, profimedia.pl, siatka.org, skra.pl i sport.pl. Finał Ligi Mistrzów Indesit – dodatek do łódzkiego wydania „Gazety Wyborczej” z dnia 28 marca 2008 r., s.3. Siatkówka. Liga Mistrzów 2010. Final Four – dodatek do „Przeglądu Sportowego” z dnia 7 kwietnia 2010 r., s. 12-13. Cartella Stampa di presentazione Della stagione 2011-2012 dostępne na stronie internetowej trentinovolley.it.

niedziela, 01 kwietnia 2012
Uczestnicy Final Four Ligi Mistrzów siatkarzy 2012 – cz. 1 (Arkas i Skra)

W tegorocznej edycji Ligi Mistrzów do Final Four awansowali faworyci rozgrywek – Trentino Volley i Zienit Kazań, największa rewelacja – Arkas Izmir i gospodarz – Skra Bełchatów. W pierwszym meczu półfinałowym spotkają się Arkas, który niespodziewanie dotarł do turnieju finałowego i Skra Bełchatów, która już po raz trzeci w ciągu ostatnich pięciu lat została gospodarzem finałowego turnieju.

Arkas Izmir

Historia

Klub został założony stosunkowo niedawno, bo w 1999 r. Rozgrywki rozpoczął w 2. lidze tureckiej jako Korfez Sport Club. W 2001 r. przyjął nazwę Saint Joseph Sports Club, a w 2003 r. Arkas Saint Joseph, co było związane ze wsparciem finansowym firmy Arkas. Wreszcie w maju 2005 r. przyjął obecną nazwę, czyli Arkas Sports Club. Klub oprócz siatkówki ma sekcje żeglarstwa i pływania. Zresztą misją klubu jest zwiększanie sekcji i popularyzacja sportu wśród młodzieży. Z tego też powody Arkas osiąga liczne sukcesy w młodzieżowej i juniorskiej siatkówce.

Jak podaje oficjalna strona internetowa Skry Bełchatów: „Arkas Group, który finansuje klub, jest olbrzymim holdingiem działającym w różnych branżach. Został założony w 1902 roku i zajmuje się m.in. systemami logistycznymi obejmującymi transport morski, kolejowy i lotniczy. Zarządza statkami handlowymi i turystycznymi, ale działa także w branży motoryzacyjnej, paliwowej, informatycznej i ubezpieczeniowej. Firmą od połowy lat 60 ubiegłego wieku zarządza Lucien Arkas. Jest także prezydentem klubu sportowego, a jego zastępcą jest jego syn, Bernard.” (cyt. za skra.pl).

Arkas_Izmir_-_Logo

Źródło: kibicezaksy.pl.

Miasto i hala

Siedzibą Arkasa jest Izmir – miasto portowe w zachodniej Turcji, położone nad Zatoką Izmirską. Izmir jest trzecim miastem pod względem wielkości w Turcji. Zamieszkuje go 2,3 mln mieszkańców, a cały zespół miejski 2,7 mln. Izmir jest też siedzibą trzecioligowego klubu piłkarskiego Göztepe A.Ş., które najlepsze lata ma już za sobą. Wśród sukcesów tego klubu należy wymienić: mistrzostwo Turcji (1950), dwa Puchary Turcji (1969, 1970) i Superpuchar Turcji (1970). Arkas swoje mecze rozgrywa w Ground Karsiyaka Spor Salonu o pojemności 5 tys. widzów.

Sukcesy

Arkas dwukrotnie zdobywał mistrzostwo Turcji (2006, 2007), wicemistrzostwo (2011) i dwukrotnie brązowy medal (2005, 2008). Do tego dołożył na krajowym podwórku dwa Puchary Turcji (2009, 2011). Natomiast w Europie z dobrej strony pokazał się w 2009 r., gdy wygrał Puchar Challange. Wtedy Final Four był rozgrywany właśnie w Izmirze. Turcy pokonali w półfinale grecki EA Patras 3:0, a w finale Jastrzębski Węgiel 3:2. Dwa lata później byli bliscy powtórzenia tego sukcesu, ale w finale lepsza okazała się włoska Lube Banca Marche Macerata (0:3, 2:3).

Turecka siatkówka

Jeśli chodzi o kluby tureckiej to stopniowo rosną w siłę, czego przykładem jest tegoroczna gra Arkasu. Turecka siatkówka w wykonaniu mężczyzn, w przeciwieństwie do kobiet, nie stoi na wysokim poziomie. Turcja (Türkiye Voleybol Federasyonu) w rankingu FIVB zajmuje 38. miejsce, zaś największe sukcesy reprezentacja osiąga w Lidze Europejskiej – 3. miejsce (2010), 4. miejsce (2005, 2006) i 5. miejsce (2004, 2007).

Jeśli chodzi o ligę turecką, to z dotychczasowych 41 edycji, aż 12 (w tym 10 z rzędu w latach 1977-1986) wygrało Eczacibasi Stambuł. Pięć zwycięstw zaliczył Halkbank Ankara, a cztery Galatasaray Stambuł. W zeszłym roku mistrzostwo (trzecie w historii, wcześniej w 2008 i 2010) zdobyło Fenerbahce Stambuł prowadzone przez Daniela Castellaniego i gwiazdora z Serbii – Ivana Milijkovica. W rundzie challenge Pucharu CEV Fenerbahce odpadło z Resovią Rzeszów (3:2, 1:3 i złoty set 12:15). W tegorocznych rozgrywkach ligi tureckiej trudno wskazać faworyta. Wydaje się, że szansa na mistrzostwo mają: Arkas, Galata, Fenerbahce, Halkbank i Maliye Milli Piyango. Zdecydowanie poniżej oczekiwań gra mistrz Turcji z 2009 r. – Buyuksehir Belediyesi Stambuł.

Liga Mistrzów 2012

W tegorocznej Lidze Mistrzów, Arkas zdecydowanie wygrał swoją grupę będąc lepszym od CSKA Sofia (3:1, 3:0), Noliko Maaseik (1:3, 3:1) i Iraklisu Saloniki (3:0, 3:1). Następnie w pierwszej rundzie pucharowej wyeliminował zdziesiątkowany kontuzjami ZAKSĘ Kędzierzyn-Koźle (3:1, 3:0). W drugiej rundzie Arkas przegrał w Nowosybirsku z Lokomotiwem 0:3, a w rewanżu przegrywał u siebie 0:2, po czym wygrał mecz 3:2 a następnie złotego seta. W tym sezonie bilans Arkasu wygląda następująco: 8 zwycięstw, 2 porażki i sety (w tym złoty) 26:12.

Zawodnicy

Najważniejszymi zawodnikami Arkasu są skuteczny atakujący z Kolumbii – Liberman Agamez, Brazylijczyk Joao Paulo Bravo i amerykański rozgrywający Kevin Hansen.

Największą gwiazdą drużyny jest jednak jej trener – doświadczony Kanadyjczyk Glenn Hoag, który wygrał w 2001 roku pierwsze rozgrywki po zmianie szyldu Pucharu Europy na Ligę Mistrzów, prowadząc do triumfu Paris Volley. Poza tym, dwa lata temu awans do Final Four Ligi Mistrzów osiągnął z przeciętnym ACH Bled eliminując po drodze turecki Büyükşehir Belediyesi Stambuł i francuski Paris Volley, a w fazie pucharowej Lube Bancę Marche Maceratę i austriacki Hypo Tirol Innsbruck.

Polacy

W barwach Arkasu w latach 2009-2010 występował Piotr Gruszka, który sięgnął z tym klubem po Puchar Challenge i Puchar Turcji. W lidze tureckiej występowało kilku polskich siatkarzy. Oprócz wspomnianego Gruszki także Zbigniew Bartman (Halkbank Ankara) i Andrzej Szewiński. W Polskiej Lidze Siatkówki do tej pory wystąpiło dwóch Turków – Ali Alp Cayir (Jastrzębski Węgiel, 2009-2010) i Sinan Cem Tanik (Olsztyn, 2006-2008).

 

PGE Skra Bełchatów

Historia

Klub został założony w 1930 r., ale sekcja siatkarska dopiero w 1957 r. Od 1991 r. właścicielem klubu była Elektrownia Bełchatów. Od 10 września 2004 r. Skra jest Sportową Spółką Akcyjną (Klub Piłki Siatkowej Skra Bełchatów SSA). Obecnie jest to drużyna jednosekcyjna, bowiem po sezonie 2007/2008 rozwiązano seniorską drużynę kobiet - Skra KPS Bełchatów.

Skra_Bełchatów_-_Logo

Źródło: skra.pl.

Miasto i hala

Siedziba Skry mieści się w Bełchatowie, mieście, które liczy niewiele ponad 60 tys. mieszkańców. Swoje mecze Skra rozgrywa w hali „Energia” im. Edwarda Najgebauera. Hala została zainaugurowana 14 sierpnia 2006 r. i ma 2.700 miejsc siedzących.

Hala_Energia_w_Bełchatowie

Hala „Energia” w Bełchatowie.

Źródło: wikipedia.pl.

Mecze w Lidze Mistrzów Skra rozgrywa także w dwóch łódzkich halach. Pierwszą jest Hala MOSiR, nazywana również „Pałacem Sportu”, wybudowana w 1957 r. mogąca pomieścić ok. 9 tys. widzów. Właśnie w tej hali siatkarze Skry pełnili rolę gospodarza podczas Final Four Ligi Mistrzów w 2010 r. Drugą jest wybudowana w 2009 r. Atlas Arena o pojemności 13,5 tys. W tym obiekcie rozegrano już męski EuroBasket 2009, Final Four Ligi Mistrzów siatkarzy w 2010 r. i Mistrzostwa Europy siatkarek w 2010 r. W Bełchatowie swoją siedzibę ma jeszcze klub piłkarski PGE Bełchatów, który podobnie jak Skra jest wspierany przez koncern energetyczny PGE.

Sukcesy

Skra siedem razy z rzędu zdobyła mistrzostwo Polski (2004/2005, 2005/2006, 2006/2007, 2007/2008, 2008/2009, 2009/2010, 2010/2011). Po Puchar Polski sięgnęła sześciokrotnie (2005, 2006, 2007, 2009, 2011, 2012). Poza tym Bełchatowianie zdobyli brązowy medal Mistrzostw Polski w sezonie 2001/2002, co było pierwszym sukcesem klubu, a jednocześnie sporą niespodzianką. Skra jest także finalistą Pucharu Polski w sezonie 2003/2004.

Seryjne sukcesy Skry sprawiły, że polska liga zaczęła uchodzić za najnudniejszą w Europie, ponieważ niezależnie od wzmocnień innych drużyn i tak wiadomo, że wygra Skra. Z tego powodu powrotem do polskiej ligi nie był zainteresowany bułgarski gwiazdor Plamen Konstandinow.

Jeśli chodzi o europejskie rozgrywki, to Skra grała w Final Four Ligi Mistrzów tylko wtedy, gdy go organizowała, tzn. w 2008 i 2010 r. W obu imprezach zajmowała 3. miejsce. W 2008 r. w półfinale przegrała z Zenitem Kazań 2:3, ale w meczu o 3. miejsce pokonała Sisley Treviso 3:2. Dwa lata później przegrała w półfinale z Dynamo Moskwa 1:3, a w meczu o 3. miejsce pokonała ACH Bled 3:1. Poza tym Bełchatowianie dwukrotnie wystąpili w Klubowych Mistrzostwach Świata i dwukrotnie przegrywali w finale z Trentino Volley (2009, 2010).

Liga Mistrzów 2012

W tegorocznej edycji Ligi Mistrzów Skra zagrała tylko w fazie grupowej. Po tym jak zajęła tylko drugie miejsce w swojej grupie okazało się, że CEV ma problem z organizacją turnieju finałowego i podjęła rozmowy z władzami Skry. Jak łatwo można było się spodziewać finał rozegrany zostanie w Łodzi. Wracając natomiast do fazy grupowej, to Skra rywalizowała z francuskim Tours VB (3:1, 0:3), słoweńską ACH Volley Lublana (3:2, 3:0) i czarnogórską Budvanska Rivijera Budva (3:0, 3:0). W tym sezonie bilans Skry wygląda następująco: 5 zwycięstw, 1 porażka i sety 15:6.

Podobnie jak dwa lata temu, Skra przygotowując się do Final Four rozegrała sparingowe mecze z wartościowymi rywalami. Pod koniec lutego w czasie, gdy trwała rywalizacja w drugiej rundzie play off Ligi Mistrzów, Bełchatowianie korzystając z wolnego terminu udali się do Włoch. Tam przegrali w sparingowym meczu z Sisleyem Treviso (2:3) i pokonali Casę Modena (3:2).

Zawodnicy

W zespole Skry od kilku lat grają reprezentanci Polski, a prezes Konrad Piechocki może pozwolić sobie na ściągniecie do Bełchatowa niemalże każdego polskiego siatkarza. Symbolem i synonimem Skry jest zdecydowanie Mariusz Wlazły, zaś najlepszym zagranicznym siatkarzem w historii (niegrający już w Bełchatowie) Francuz Stephane Antiga.

-------------------------

Zgodnie z przewidywaniami Skra pewnie pokonała Arkas Izmir 3:0 (25:21, 25:23, 28:26).

 

Źródła: własne, arkasspor.com, skra.pl, wikipedia.pl, en.wikipedia.org, kibicezaksy.pl. Janusz Pindera, Skra Bełchatów: czas wygrać, Rzeczpospolita z dnia 16 marca 2012 r., s. 24.

czwartek, 09 lutego 2012
Dynamo Krasnodar – rywal Politechniki Warszawskiej

Rywalem AZS Politechniki Warszawskiej w 1/8 finału Pucharu Challenge jest Dynamo Krasnodar. Zespół ten do tej pory nie odnosił większych sukcesów, a bardziej znana jest żeńska sekcja siatkarek, która w ostatnich dwóch sezonach wywalczyła brązowe medale rosyjskiej Superligi a w 1994 r. Puchar Rosji.

Dinamo_Krasnodar_logo

Herb Dinama Krasnodar

Źródło: www.s-w-o.pl.

Historia i sukcesy

Klub został założony w 1946 r. W zeszłym sezonie grał w rosyjskiej Superlidze jako beniaminek i w sezonie zasadniczym zajął 8. miejsce z bilansem 9 zwycięstw i 13 porażek. W ćwierćfinale spotkał się z najlepszą drużyną, czyli Iskrą Odnicowo i sprawił wielką sensację wygrywając tą rywalizację w czterech meczach – 3:1 (0:3, 3:0, 3:0 i 3:2). W półfinale Dynamo uległo Zienitowi Kazań 1:3 (0:3, 1:3, 3:1, 0:3). Zienit po rundzie zasadniczej zajmował drugie miejsce i ostatecznie zdobył mistrzostwo Rosji po zwycięstwie w finale nad Dynamem Moskwa. Zespół z Krasnodaru w meczu o brązowy medal dwukrotnie przegrał z Lokomotiwem-Biełgorie Biełgorod 1:3 i 2:3. Nie zmienia to jednak faktu, że klub z Krasnodaru osiągnął największy sukces w historii klubu zajmując 4. miejsce w lidze i uzyskując promocję do Challenge Cup. W tych rozgrywkach Dynamo wyeliminowało już Kommunalnik Grodno (3:0, 3:1) i Dinamo Bukareszt (3:0, 3:2) a kolejną przeszkodą jest także debiutująca w europejskich rozgrywkach Politechnika.

Hala

Dynamo rozgrywa swoje mecze w Pałacu Sportu w Krasnodarze.

Pałac_Sportu_w_Krasnodarze

Pałac Sportu w Krasnodarze z zewnątrz.

Źródło: www. plusliga.pl.

Skład

Największą gwiazdą Dynama jest atakujący Roman Jakowlew – wicemistrz olimpijski z Sydney i zwycięzca Ligi Światowej w 2002 r. Jakowlew zdobywał doświadczenie w europejskich pucharach zdobywał w następujących klubach: Dynamo Moskwa, Fakieł Nowy Urgenoj, Iskra Odincowo, Casa Modena i Lokomotiw Biełgorod.

Drugą gwiazdą Dynama jest rozgrywający Simon Tischer, który o miejsce w kadrze Niemiec rywalizuje z rozgrywającym Politechniki – Patrickiem Steuerwaldem. Tischer grał w pucharach w barwach Ziraat Bankasi Ankara, Olympiakosu Pireus, Iraklisu Saloniki i VfB Friedrischsfafen. Z tym ostatnim klubem wygrał w 2007 r. Ligę Mistrzów.

Trzecią gwiazdą Dynama jest występujący w tym klubie od grudnia Elvis Dalsires Contrera De Los Santos z Dominikany. Brak doświadczenia nadrabia warunkami fizycznymi i umiejętnościami. Półki co Elvis wsławił się tym, że w zeszłym sezonie posługiwał się we Włoszech sfałszowanymi dokumentami.

Oprócz Jakowlewa i Tischera jakiekolwiek doświadczenie w grze w pucharach mają jeszcze tylko trzej zawodnicy - obaj środkowi bloku, czyli Siergiej Koroszew (Biełgorod, Iskra i Jarosławl) i Leonid Kuzniecow (Ufa) oraz rozgrywający Władisław Żłoba (Fakieł).

Dinamo_Krasnodar_kadra

Źródło: www.dinamokrasnodar.ru.

Na początku sezonu, po niespełna dwóch miesiącach, Krasnodar opuścił czeski atakujący Petr Platenik. Czeski atakujący rozwiązał kontrakt i przeniósł się do tureckiego Halkbanku Ankara. Serwis siatka.org podawał, że: „Platenik liczył na to, że klub wywiąże się przynajmniej z umowy i zapewni mu mieszkanie. Tymczasem okazało się, że za lokal ma płacić sam, a wynagrodzenia do tej pory nie ujrzał na oczy. - Umowę miałem piękną, ale mogłem tylko żyć nadzieją, że klub ma pieniądze i zabezpieczony budżet - tłumaczy Platenik. - W tej sytuacji nie mogłem skupić się na pracy, więc zdecydowałem się odejść.”. Platenik był negatywnym bohaterem sparingowego meczu Polska-Czechy (2:3) rozegranego w Legionowie w listopadzie zeszłego roku.

Pierwszym trenerem Dynama jest Jurij Mariczew, natomiast drugim trenerem jest Siergiej Mjakiszew.

Ostatnie mecze

W pierwszym meczu rozegranym między Dynamem a Politechniką pewnie zwyciężyli Rosjanie 3:0 (27:25, 25:21, 25:21). Najwięcej punktów zdobyli Roman Jakowlew (19), Elvis Contreras i Simon Tischer (po 13). W zespole Politechniki najlepszy był Wojciech Żaliński – 10 punktów, 50% skuteczność w ataku.

Przed pierwszym meczem z Politechniką, siatkarze Dynama pokonali Awtomobilist Sankt Petersburg 3:1, natomiast w miniony weekend zwyciężyli Biełogorie Biełgorod 3:1. Bilans ligowych meczów Dynama to 6 zwycięstw i 7 porażek.

W ostatni weekend stycznia odbył się Mecz Gwiazd Superligi. Kibice nie wybrali do drużyny Zachodu żadnego siatkarza z Krasnodaru, ale trener Gienadij Szypulin powołał Romana Jakowlewa i Aleksandra Janutowa (Libero). Na parkiet wyszedł tylko ten pierwszy. Zachód wygrał 3:0, a Jakowlew z 10 punktami był jednym z najskuteczniejszych siatkarzy zwycięzców. Więcej punktów zdobyli Niemiec Jochen Schops z Iskry Odincowo (12) i Aleksandr Kosariew z Biełgorodu (11).

Ćwierćfinałowi rywale

Wczoraj awans do ćwierćfinału po zwycięstwie w Stambule z Galatasaray zapewnił sobie ukraiński Lokomotiw Charków i to właśnie będzie rywal Politechniki lub Dynama Krasnodar. Po pokonaniu tej przeszkody w półfinale będzie czekał prawdopodobnie Olympiakos Pireus bądź, co byłoby dużo niespodzianką - rumuński Tomis Konstanca. Awans do ćwierćfinału po wygraniu w Almerii złotego seta zapewnił sobie także częstochowski AZS, który spotka się z francuskim Rennes Volley 35. Po ewentualnym pokonaniu Francuzów w półfinale AZS może spotkać się ze zwycięzcą meczu Selver Tallin (Estonia) – Prefaxis Menen (Belgia), o ile ten ostatni klub wygra na Cyprze rewanż lub co najmniej złotego seta.

Ciekawostki

W Krasnodarze jest też klub piłkarski – Kubań, którego trenerem jest znany w Polsce – Dan Petrescu. Warto jeszcze wspomnieć, że rosyjskiej Superlidze występowało kilku siatkarzy. Wprawdzie nie w Dynamie Krasnodar, ale w innych klubach. Barwy Gazpromu Surgut reprezentowało aż trzech biało-czerwonych: Robert Prygiel, Łukasz Kadzewicz i Zbigniew Bartman. Kadzewicz wcześniej grał w Lokomotiwie Biełgorod. W Dynamie-Jantar Kaliningrad występował Łukasz Żygadło, a w drużynie Fakieł Nowy Urengoj – grał Adam Nowik. W wielkiej Iskrze Odincowo rolę rezerwowego pełnił Piotr Gabrych.

 

Źródła: własne, dinamokrasnodar.ru, cev.lu, volley24.pl, en.volley.ru, five.org, plusliga.pl, przegladligowy.com, siatka.org, azspw.com, s-w-o.pl, wikipedia.

czwartek, 04 sierpnia 2011
Przed meczem Legia – Gaziantepspor

Dzisiaj w rewanżowym meczu III rundy kwalifikacyjnej do Ligi Europy warszawska Legia zmierzy się przed własną publicznością z tureckim Gaziantepsporem.

W pierwszym meczu rozegranym dokładnie tydzień temu, Legia dosyć niespodziewanie wygrała na wyjeździe 1:0, a jak duża jest to zaliczka w przypadku warszawskiego zespołu potwierdza historia występów Legii w europejskich pucharach.

Wprawdzie Legia niemalże cały mecz broniła się, to jednak wygrała, co było godne docenienia, bowiem Turcy są typową drużyną własnego stadionu. W zeszłym sezonie rozegrali na nim 22 mecze w lidze i Pucharze Turcji. Wygrali 13 z nich, 7 zremisowali, a przegrali tylko dwa (z Ankaragucu i Besiktasem Stambuł). W europejskich pucharach (łącznie z Pucharem Intertoto) popularne „Sokoły” startują po raz piąty. Do tej pory na wyjazdach rozegrali 9 meczów, z których 1 wygrali, 5 zremisowali a 3 przegrali (bilans bramkowy: 5:7). Jedyne jak dotąd wyjazdowe zwycięstwo przyszło w 2003 r. z RC Lens, które u siebie Gaziantepspor pokonał 3:0. W kolejnej rundzie Turcy wygrali u siebie z Romą 1:0, a na wyjeździe przegrali 0:2 i odpadli z dalszych rozgrywek.

Jeśli natomiast chodzi o Legię, to wyjazdowa wygrana w pierwszym meczu zawsze dawała awans drużyny ze stolicy. Takich wygranych było13, aostatnia z silnym klubem w… 1985 r. w II rundzie Pucharu UEFA z obrońcom tego trofeum z poprzedniego sezonu, czyli Videotonem Szekefehervar (1:0). Zresztą ostatni raz Legia wygrała z silnym rywalem na wyjeździe w 2002 r. z Utrechtem (3:1). U siebie ostatni raz w pucharach, legioniści wygrali dwa lata temu z Olimpii Rustawi z Gruzji (3:0), natomiast z silnym rywalem – z Utrechtem w 2002 r. (4:1), po jednym z najlepszych w historii meczów klubu.

Gaziantepspor jest stosunkowo młodym i mało utytułowanym klubem. Powstał dopiero w 1969 r. W zeszłym sezonie ukończył ligę turecką na 4. miejscu, czym powtórzył osiągnięcie z 1981, 2003 i 2004 r. Największym sukcesem klubu jest dwukrotne zajęcie 3. miejsca w lidze (2000, 2001). Barwy klubu nawiązują do obrony miast w I wojnie światowej. Gaziantep leżał wówczas w azjatyckiej części Turcji. W walkach zginęło ponad 6 tys. żołnierzy, dlatego czerń symbolizuje żałobę, a czerwień krew. Swoje mecze „Sokoły” rozgrywają na stadionie Gaziantep Kamil Ocak, który został wybudowany w 1974 r., a jego pojemność wynosi 16.981 miejsc (wszystkie zadaszone), a średnia frekwencja to niewiele ponad 6 tys. Nie może więc dziwić, że trenerzy i piłkarze pytani o stadion Legii byli pod wrażeniem, ale od razu podkreślali, że są przyzwyczajeni do gry na takich obiektach.

Herb_Gaziantepsporu

Grafika pochodzi ze strony www.football-wallpapers.org

Nakłady finansowe na klub z Gaziantep są ogromne. Dość powiedzieć, że przed ubiegłym sezonem na transfery wydano 12 mln euro. Do klubu trafili m.in. Brazylijczyk Wagner (Lokomotiw Moskwa, 3,6 mln), Argentyńczyk Ismael Sosa (Indepediente, 3,5 mln), Bułgar Iwelin Popow (Liteks Łowecz, 3 mln), czy Emre Gungor (Galatasaray Stambuł, 1 mln). W trakcie zimowego okienka transferowego ściągnięto z rezerw Eintrachtu Frankfurt za 1 mln euro Cenka Tosuna. To drugi strzelec „Sokołów” w minionym sezonie. Zdobył 12 bramek, w tym 10 w lidze, ale tylko w 14 meczach. Najlepszym napastnikiem jest Olcan Adin – 13 goli (12 w lidze), który był bardzo aktywny w pierwszym meczu z Legią. Wracając do polityki transferowej, to latem do Gaziantep trafił m.in. Yasin Pehlivan (Rapid Wiedeń) i Bekir Ozan Has (Bursaspor). Co ciekawe w kadrze gości nie ma żadnego piłkarza starszego niż 29 lat, a średnia wieku wynosi 23,6.

Trenerem jest Tolubay Kafkas, który karierę na ławce trenerskiej rozpoczął w 2007 r. prowadząc reprezentację Turcji do lat 19. Rok później niespodziewanie wywalczył Puchar Turcji z Kayserisporze. Od zeszłego sezonu pracuje z Gaziantepsporem.

W barwach drużyny z Gaziantep grali m.in. tacy znani zawodnicy, jak Roland Linz (Austria), Elvir Bolić (Bośnia i Hercegowina), Fatih Tekke (Turcja), Julio Cesar (Brazylia) czy Kaba Diawara (Gwinea).

Do tej pory Legioniści trzykrotnie rywalizowali z klubami z Turcji. W latach sześćdziesiątych dwukrotnie wyeliminowali Galatasaray Stambuł, ale 15 lat temu po wyrównanych pojedynkach odpadli z rywalizacji z Besiktasem Stambuł. Zwycięstwo w Gaziantep miało historyczny wymiar, bowiem Legia po raz pierwszy wygrała w Turcji. Z Galatasaray było 0:1 i 1:1, a z Besiktasem 1:2.

Zaliczka z pierwszego meczu, historia i dane statystyczne przemawiają za Legią. Poza tym klub organizacyjnie, medialnie i infrastrukturalnie wydaje się być przygotowanym na Ligę Europy. Duży, jak na polskie warunki budżet (65 mln złotych) może zagwarantować start w fazie grupowej tych rozgrywek, tylko wykonawcy chyba niewłaściwi…

Trener gości cały czas powtarza, że Legia nie ma żadnych szans, że jest gorsza, że wysoko przegra. Czy jest to tylko działanie psychologiczne, czy rzetelna prognoza, okaże się za 12 godzin.

Na podstawie: legia.com, Legia Warszawa nr 01/2011.

| < Maj 2017 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31        
Tagi