sobota, 04 października 2014
II etap 71. Tour de Pologne (Toruń – Warszawa, 226,5 km) – zapowiedź

Wprowadzenie – historia Tour de Pologne w Warszawie

Etap prowadził z Torunia przez m.in. Włocławek, Płock, Sochaczew do Warszawy i liczył 226,5 km. Dłuższy w tegorocznym TdP był tylko IV etap z Tarnowa do Katowic długości 236 km. Etap kończył się w Warszawie, czyli miejsca niezwykle zasłużonego dla polskiego kolarstwa, ale niekonieczne dla TdP, tylko raczej dla Wyścigu Pokoju, którego jeden z etapów kończył się finiszem na Stadionie Dziesięciolecia. Ciekawe, czy doczekamy finiszu na Stadionie Narodowym?

Mapa_II._etapu_71._Tour_de_Pologne_(2014)

Mapa II etapu 71. Tour de Pologne (2014)

Źródło: tourdepologne.pl.

W całej historii Tour de Pologne odbyło się 41 etapów, które kończyły się w Warszawie. Zwycięstwa odnosili tutaj tak znakomici kolarze jak Stanisław Królak (1953), Andrzej Trochanowski (1955), Ryszard Szurkowski (1973), Tadeusz Mytnik (1974, 1975), Stanisław Szozda (1976), Marek Leśniewski (1984), Zenon Jaskuła (1985), Andrzej Mierzejewski (1987), czy Marcel Kittel (2011). Wyścig powrócił do Warszawy po dwuletniej przerwie.

Meta wróciła natomiast na Plac Teatralny, gdzie po raz ostatni, w 2008 r. odbyła się jazda drużynowa na czas wygrana przez CCC-Saxo Bank (rok wcześniej wygrała grupa Lampre-Fondital). Kolejne trzy lata to finisze na Placu Trzech Krzyży wygrane przez Boruta Bożicia (Słowenia), Jacopo Guarnieriego (Włochy) i wspomnianego już Kittela. Co ciekawe, etap wygrany w 2007 r. przez grupę Lampre-Fondital był pierwszym rozegranym w stolicy od dwunastu lat! Nigdy wcześniej nie było tak długiej przerwy, gdy narodowy wyścig omijał stolicę.

Mapa_mety_II._etapu_71._Tour_de_Pologne_(2014)

Mapa mety II etapu 71. Tour de Pologne (2014).

Źródło: tourdepologne.pl.

Kto na starcie?

Po dwóch etapowych zwycięstwach Rafała Majki i wywalczeniu koszulki najlepszego górala Tour de France, a także sukcesach Michał Kwiatkowskiego w pierwszej części sezonu, polscy kibice znowu zainteresowali się tą dyscypliną sportu. Spośród najlepszych polskich kolarzy reprezentujących zagraniczne grupy zabrakło wspomnianego już Michała Kwiatkowskiego, a także Michała Gołasia (obaj Omega Pharma-Quick-Step) i Bartosza Huzarskiego (Team NetApp-Endura). Ku uciesze licznych kibiców wystartował Rafał Majka (Tinkoff-Saxo), który przed rozpoczęciem TdP przedłużył umowę ze swoją grupą o kolejne trzy lata. Poza tym w wyścigu wzięli udział Sylwester Szmyd (Movistar), Przemysław Niemiec (Lampre-Merida), Paweł Poljański (Tinkoff-Saxo) i Maciej Bodnar (Cannondale). Polską grupę CCC-Polsat-Polkowice reprezentuje m.in. niezwykle doświadczony, ale 43-letni (!)  Davide Rebellin (Włochy), który ma na swoim koncie zwycięstwa w Liege-Bastogne-Liege (2004), Amstel Gold Race (2004) i Walońskiej Strzale (2004, 2007, 2009). Rebellin jako pierwszy w historii wygrał w jednym roku wszystkie trzy wyścigi składające się na „ardeński tryptyk”. Poza tym wygrywał etapy m.in. w Giro d’Italia, Tirreno-Adriatico i Paryż-Nicea (2008).

Jeśli chodzi o obcokrajowców, to z uwagi na zakończony tydzień wcześniej Tour de France większość ekip nie przyjechała w najsilniejszym składzie. Z drugiej jednak strony w Polsce pojawiają się kolarze, którzy błysnęli podczas Giro d’Italia. Wprawdzie zabrakło największych gwiazd kolarstwa, ale już chyba przyzwyczailiśmy się, że w Wyścigu Dookoła Polski startują młodzi, gniewni, którzy dopiero później dochodzą do głosu w światowym kolarstwie. Coraz częściej mówi się, że ten wyścig kreuje gwiazdy. To właśnie w TdP swoje wielkie kariery rozpoczynali Alberto Contador (Hiszpania), Peter Sagan (Słowacja), Marcel Kittel (Niemcy), Daniel Martin (Irlandia), czy Aleksander Winokurow (Kazachstan). Z drugiej jednak strony w TdP startowali też kolarze, którzy w chwili startu uchodzili za gwiazdy światowego formatu, jak np. Maurizio Fondriest, Vincenzo Nibali, Ivan Basso, Alessandro Ballan, Danilo di Luca, (wszyscy Włochy), Laurent Brochard i Richard Virenque (obaj Francja), Bradley Wiggins (W. Brytania), Cadel Evans (Australia), Frank Schleck (Luksemburg), Fabian Cancellara (Szwajcaria). W 1996 r. dwa etapy przejechał sławny „Pirat” – Marco Pantani (Włochy).

Logo_71._Tour_de_Pologne_(2014)

Logo 71. Tour de Pologne (2014).

Źródło: niniwateam.pl.


Na liście startowej 71. TdP znalazło się kilkunastu zawodników z godnymi uwagi osiągnięciami. Należą do nich m.in.:

Thor Hushvod (Norwegia, BMC) – mistrz świata (2010), 3. Paryż-Roubaix (2010), wygrane etapy w Tour de France, Giro d’Italia, Vuelta a Espana, a w zeszłym roku dwa w Tour de Pologne.

Ryder Hesjedal (Kanada, Garmin-Sharp) – zwycięzca Giro d’Italia (2012), 2. Amstel Gold Race (2010), 5. Tour de France (2010), 6. Giro di Lombardia (2012), wygrane etapy we wszystkich trzech tourach.

Damiano Cunego (Włochy, Lampre-Merida) – specjalista od wyścigów klasycznych – 1. Giro di Lombardia (2004, 2007, 2008), 1. Amstel Gold Race (2008), a także 5. (2009) i 6. (2010), w Walońskiej Strzale: 3. (2008, 2009) i 5. (2010), w Liege-Bastogne-Liege: 3. (2006), 7. (2009) i 9. (2005), 4. Strade Bianche (2014), w Mistrzostwach Świata elity: 8. (2009) i 9. (2004). Niezłe wyniki osiągał także w wyścigach etapowych – Giro d’Italia: 1. (2004), 4. (2006), 5. (2007), 6. (2012), Tour de France: 6 (2011), Tour de Suisse: 2. (2011), 4. (2008) i 6. (2009), Tour de Romandie: 2. (2005).

Jarosław Popowicz (Ukraina, Trek) – 3. Giro d’Italia (2003), 3. Paryż-Nicea (2008), 8. Tour de France (2007).

Fabio Aru (Włochy, Astana) – 3. Giro d’Italia (2014).

Moreno Moser (Włochy) – triumfator Tour de Pologne (2012), 1. Strade Bianch (2013).

Pieter Weening (Holandia, Orica-Greenedge) – triumfator zeszłorocznej edycji Tour de Pologne, a poza tym: dwa wygrane etapy Giro d’Italia (2014), 6. Tour de Romandie (2011), 8. Amstel Gold Race (2013).

Michael Matthews (Australia, Orica-Greenedge) – młodzieżowy mistrz świata ze startu wspólnego (2010) i po dwa wygrane etapy w Vuelta a Espana (2013) i Giro d’Italia (2014).

Luka Mezgec (Słowenia, Giant-Shimano) – wygrany ostatni etap Giro d’Italia (2014).

Giampaolo Caruso (Włochy, Katiusza) – 4. Liege-Bastogne-Liege (2014), 4. Giro di Lombardia (2005).

Robert Gesink (Holandia, Belkin) – miejsca w „szóstce” Tour de France, Vuelta a Espana i Tour de Suisse.

Maxime Monfort (Belgia, Lotto-Belisol) – 6. Vuelta a Espana (2011), 7. Paryż-Nicea (2012), 14. Giro d’Italia (2014).

Christophe Kern (Francja, Europcar) – mistrz Francji w jeździe indywidualnej na czas (2011).

Osiągnięcia Polaków wyglądają dużo gorzej, ale i tak Majka, Niemiec i Szmyd mają czym pochwalić się w zawodowym peletonie:

Rafał Majka (Tinkoff-Saxo) – dwa wygrane etapy Tour de France (2014), 6. (2014) i 7. (2014) miejsce w Giro d’Italia, 19. Vuelta a Espana (2013), 2. Mediolan-Turyn (2013), 3. Giro di Lombardia (2013), 4. Tour de Pologne (2013), 7. Wyścig Dookoła Pekinu (2012).

Przemysław Niemiec (Lampre-Merida) – 6. Giro d’Italia (2013), 15. Vuelta a Espana (2012), 5. Giro di Lombardia (2011), 7. Volta a Catalunya (2013), 9. Tirenno-Adriatico (2013), 15. Igrzyska Olimpijskie – wyścig ze startu wspólnego (Pekin 2008) i mniej prestiżowy – Giro del Trentino: 3. (2009, 2014), 6. (2013) i 7. (2006).

Sylwester Szmyd (Movistar) – 7. (2012) i 9. (2007) Tour de Romandie, 14. (2006) i 17. (2009) Vuelta a Espana, 19. Giro d’Italia (2006) i wygrany etap jazdy drużynowej na czas (2010), 8. Criterium du Dauphine Libre (2008) i wygrany etap (2009), 6. (2001, 2010) i 7. (2009) Tour de Pologne, a w Giro del Trentino – 3. (2012), 6. (2006) i 8. (2003).

Maciej Bodnar (Cannondale) – specjalista od Mistrzostw Polski w jeździe indywidualnej na czas – zdobywca trzech złotych (2009, 2012, 2013) i dwóch srebrnych (2008, 2014) medali, ale na mistrzostwach świata największy jego sukces w tej konkurencji to 9. miejsce (2010).

Gorzej wyglądają osiągnięcia polskich kolarzy reprezentujących grupę CCC-Polsat-Polkowice, ale wymienić można trzech:

Tomasz Marczyński – 13. Vuelta a Espana (2012), 8. Dookoła Pekinu (2012).

Maciej Paterski – 19. Mistrzostwa świata ze startu wspólnego (2013).

Marek Rutkiewicz – w Tour de Pologne: 3. (2002), 5. (2003), 6. (2009), 7. (2010), 8. (2005, 2006) i 10. (2008).

Etap z Torunia do Warszawy zanosił się na rozgrywkę sprinterską, ale tak się wcale nie stało…

 

Źródła: własne, tourdepologne.pl, procyclingstats.com, pl.wikipedia.org, en.wikipedia.org, niniwateam.pl. „Tygodnik Przegląd Sportowy” Nr 30/2014, 30 lipca – 5 sierpnia 2014 r. Trening to forma ascezy – wywiad red. R. Graczyka z Sylwestrem Szmydem, „Plus Minus” – bezpłatny dodatek do „Rzeczpospolitej” z dnia 2-3 sierpnia 2014 r., s. 14-15. P. Jachym, Nowa umowa w przeddzień Tour de Pologne, „Metro” z dnia 4 sierpnia 2014 r., s. 12. WOJ, Impreza wraca do stolicy, „Przegląd sportowy” z dnia 4 sierpnia 2014 r., s. 20.

| < Październik 2017 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31          
Tagi