Wpisy z tagiem: Czechy

czwartek, 24 listopada 2011
Stadiony 2010 – cz. 4 Stadion Na Julisce w Pradze

Przemieszczając się z parku myśliwskiego do pałacu Troja, będąc na mostku nad Wełtawą zobaczyłem z daleka coś, co mogło wyglądać jak trybuna stadionu. Po konsultacjach z siostrą, przetrząśnięciu swojej pamięci i spojrzeniu na mapę nie miałem wątpliwości, że w oddali widoczny był stadion Dukli Praga, czyli na Julisce.

Przygotowując ten wpis obiecałem sobie, że skoro widziałem stadion z daleka, to nie poświęcę mu dużo miejsca. I właściwie tak się stało, gdyby nie fakt, że postanowiłem napisać także o Dukli, czyli klubie, który przez niemal całą swoją historię był związany z tym stadionem, a że historia ciekawa i trochę zbliżona do historii Legii Warszawa, to wyszło (prawie), jak zwykle, czyli dużo więcej niż zamierzałem.

Na_Julisce_1

Na_Julisce_2

Stadion Na Julisce, nazywany także Stadionem Juliska jest wielofunkcyjnym stadionem w Pradze. Znajduje się w części Pragi o nazwie Dejvice. Stadion używany jest przez piłkarzy i lekkoatletów Dukli Praga. Swoje mecze Na Julisce rozgrywa przede wszystkim pierwszoligowa (od tego sezonu) Dukla Praga. Od 2002 r. na stadionie odbywa się coroczny Memoriał Josefa Odložila, lekkoatlety specjalizujący się w biegach średnich, srebrnego medalisty olimpijskiego z Tokio’1964. W latach 1994-2001 Memoriał odbywał się na Stadionie Ezhero Rošického. Na Julisce trenowali i rywalizowali w zawodach lekkoatleci Dukli – mistrzowie olimpijscy, mistrzowie świata i rekordziści świata jak np. oszczepnik Jan Żelezny, dziesięcioboiści Tomas Dvorak i Roman Seberle, a także oszczepniczka Barbara Spotakova.

Pojemność stadionu wynosi 28.500 miejsc, w tym 1.830 siedzących. Pojemność trybuny głównej wynosi 12.000 Boisko ma wymiary 105 na 68 m. Wysoka trybuna główna jest najbardziej charakterystycznym elementem stadionu. Część miejsc pokrywają jeszcze drewniane ławki, ale i tak jest ona widoczna z daleka, co widać na zdjęciach. Na trybunie widoczny jest czerwono-żółty napis DUKLA. Trybuna główna zapewnia (jak informuje strona internetowa Dukli) piękny widok na panoramę Pragi i dogodny widok na okolicę.

Po awansie Dukli do czeskiej elity piłkarskiej, Czeski Związek Piłki Nożnej warunkowo dopuścił Na Julisce do rozgrywek ekstraklasy wymagając zainstalowania ogrzewania i 2.270 nowych miejsc siedzących, które były umieszczane w dniach od 23 września do 28 października 2011 r.. W dniu 29 lipca br. Dukla rozegrała Na Julisce pierwszy mecz w ekstraklasie od 1 czerwca 1994 r. Gospodarze zremisowali bezbramkowo z SK Sigmą Ołomuniec w obecności 3.857 widzów.

Historia stadionu

Stadion Na Julisce został otwarty latem 1960 r. Jak wynika z informacji umieszczonych na oficjalnej stronie Dukli, klub wcześniej grał na Strahovie, ale czy chodziło o Velký strahovský stadion (Strahov), czy o Stadion Ezhero Rošického, tego nie wyjaśniono. Stadion charakteryzowały niskie trybuny umieszczone wokół boiska.

W meczu otwarcia Dukla prowadzona przez Jaroslava Vejvodę pokonała 10 lipca 1960 r. Wiener Sportclub z Austrii 2:1 w ramach rozgrywek o Puchar Stredoevropkeho. W pierwszym meczu ligowym Dukla pokonała swoją imienniczkę z Kladna 2:1 w obecności 15 tys. widzów. W tym samym sezonie Dukla sięgnęła po mistrzostwo Czechosłowacji. W pierwszym meczu rozgrywanym Na Julisce w ramach europejskich pucharów, Dukla pokonała 13 września 1961 r. CDNA (późniejszy Lewski) Sofia w obecności 14 tys. widzów (niektóre źródła podają – 13.142 widzów). Do czasu renowacji stadionu w latach siedemdziesiątych Dukla rozegrała Na Julisce 14 spotkań w pucharach, osiągając niesamowity bilans: 12 zwycięstw – 1 remis – 1 porażka i bramki 39:8. Mecze obserwowało 138.413 widzów, co daje średnią 9.886 na mecz. Najwięcej widzów (jak wynika z dostępnych w internecie źródeł) zgromadził ćwierćfinałowy mecz Pucharu Europy z Tottenhamem Hotspur (1:0). W dniu 14 lutego 1962 r. na stadion przybyło 32.475 widzów. Być może to niedokładna informacja, bowiem niektóre mecze Dukla grała na Strahovie, ale też do końca niewiadomo czy na właściwym Strahovie czy na Stadionie Ezhero Rošického. W każdym bądź razie mecz z Realem Madryt (2:2) zgromadził 2 grudnia 1964 r. – 39.290 widzów.

W latach siedemdziesiątych stadion przeszedł gruntowną renowację. Pojemność stadionu zwiększyła się do 29 tys., z czego aż 12 tys. zasiadało na nowej trybunie głównej, która ma za sobą niewielki stok. W pierwszym meczu po przebudowie, albo jak podaje oficjalna strona internetowa Dukli – „w nowej erze Juliska”, Dukla pokonała w 1975 r. swoją imienniczkę z Trenczyna 4:0. W 22 meczach pucharowych Dukla osiągnęła bilans 14 zwycięstw – 6 remisów – 2 porażki i bramki 34:12. Mecze obejrzało 305.239 fanów, co daje średnią 14.535 na mecz. Komplet widzów obserwował mecze z Evertonem, VfB Stuttgart, Herthą Berlin, FC Barceloną, Manchesterem United i Interem Mediolan. Ostatni mecz w pucharach Na Julisce, Dukla rozegrała 7 listopada 1990 r. i zremisowała wtedy z Dynamem Kijów 2:2 a ostatniego gola zdobył Gunter Bittengel.

Dukla Praga

Sukcesy

Dukla Praga należy do najbardziej utytułowanych i zasłużonych klubów piłkarskich Czech, a właściwie Czechosłowacji. Dukla zdobyła 11 tytułów mistrza Czechosłowacji (1953, 1956, 1957/1958, 1960/1961, 1961/1962, 1962/1963, 1963/1964, 1965/1966, 1976/1977, 1978/1979 i 1981/1982). Więcej tytułów mistrza (19) zdobyła Sparta Praga, zaś Slavia Praga dziewięciokrotnie wygrywała mistrzostwo. Poza tym Dukla siedmiokrotnie kończyła rozgrywki ligowe na 2. miejscu i trzykrotnie na 3. miejscu. Dodatkowo Dukla zdobyła 8 Pucharów Czechosłowacji (1960/1961, 1964/1965, 1965/1966, 1968/1969, 1980/1981, 1982/1983, 1984/1985, 1989/1990). Wygrała jeszcze w sezonie 1950/1951, ale te rozgrywki uznawane są za nieoficjalne, podobnie jak rozgrywki z sezonów 1951/1952, 1955 i 1959/1960. Ciekawe, że Dukla tylko raz przegrała w finale krajowego pucharu, a stało się to w sezonie 1967/1968. Dukla, podobnie jak Sparta Praga to kluby, które najczęściej wygrywały Puchar Czechosłowacji.

Założenie klubu

Dukla została założona w 1947 r. jako ATK (Armádní tělovýchovný klub, czyli Wojskowy Klub Wychowania Fizycznego). Nowy zespół natychmiast otrzymał szansę na grę w pierwszej lidze w rywalizacji z MZK Pardubice. Dukla stale wzmacniała się ściągając do siebie zawodników z sąsiednich stołecznych drużyn pod pozorem odbycia służby wojskowej. Mechanizm ten działał dokładnie tak samo, jak w Warszawie, dlatego Dukla, podobnie jak Legia nie była lubiana w całym kraju. Dodatkowo Dukla miała silne poparcie władz państwowych, a zwłaszcza wojskowych i choć do końca nie była ulubieńcem kibiców, to sukces portowy rodził poważne zainteresowanie ze strony kibiców.

W 1952 r. Dukla osiągnęła pierwszy sukces zdobywając Puchar Czechosłowacji. Rok później zmieniła nazwę na z ATK na UDA (Ústřední dům armady, czyli Centralny Klub Armii). Po trzech kolejnych latach zespół przyjął wreszcie nazwę Dukla Praga na pamiątkę bitwy o Przełęcz Dukielską. W tym samym roku, niejako na uczczenie nowej nazwy, praski klub sięgnął po pierwsze mistrzostwo Czechosłowacji.

Cytując za wikipedią w odniesieniu do wspomnianej bitwy warto zauważyć, że „Operacja dukielsko-preszowska to wielka operacja wojskowa Armii Czerwonej, w wyniku której od 8 września do 30 listopada 1944 r. teren ten stał się miejscem walk i pochówku około 99 tys. żołnierzy Armii Czerwonej głównie Ukraińców, Słowaków oraz żołnierzy niemieckich. Straty wojsk sowieckich wyniosły ok. 123 000 zabitych, rannych i zaginionych. Wojska czechosłowackie straciły ok. 6500 żołnierzy, natomiast straty niemieckie i węgierskie szacuje się na prawie 70 000 ludzi. Operację dukielską zaliczono do najbardziej krwawych epizodów II wojny światowej na ziemiach polskich, a jedno z miejsc walk w pobliżu Chyrowej, gdzie toczyła się krwawa bitwa pancerna, nazwano „Doliną Śmierci”.”. W uzupełnieniu można dodać, że Dukla to także niewielkie miasto (2 tys. mieszkańców) w województwie podkarpackim

Historia Dukli Praga

W sezonie 1960/1961 r. funkcję trenera przejął Jaroslava Vejvoda, a Dukla zdobyła pierwszy w historii dublet i zapoczątkowała serię czterech tytułów mistrzowskich z rzędu. W tym czasie Dukla trzykrotnie dotarła do ćwierćfinału Pucharu Europy Mistrzów Klubowych w sezonach 1961/1962, 1962/1963 i 1963/1964. W sezonie 1966/1967 Dukla dotarła do półfinału tych rozgrywek, gdzie nie sprostała późniejszemu triumfatorowi – Celtikowi Glasgow (1:3, 0:0). Dukla w drodze do półfinału wyeliminowała duński Esbjerg (2:0, 4:0), Anderlecht (4:1, 2:1) i Ajax (1:1, 2:1). Celtic zdobył jedyny w historii Puchar Europy po zwycięstwie nad Interem Mediolan 2:1 na Estadio Nacional w Lizbonie.

Jako ciekawostkę świadczącą o sile Dukli w tamtym czasie można dodać, że w 1965 r. rezerwy Dukli wygrały drugą ligę, ale nie mogły awansować do pierwszej ligi, ponieważ zabraniał tego regulamin.

W 1961 r. Dukla zwyciężyła w Pucharze Amerykańskim (International Soccer League), w którym rywalizowało 16 elitarnych klubów świata. Dominacja Dukli była tak ogromna, że organizatorzy postanowili, że w kolejnych latach zwycięzcy fazy grupowej grali z Duklą. Prażanie wygrali trzy edycje American Challenge Cup (tak nazywano nowe rozgrywki) – w 1962, 1963 i 1964 r. W tej ostatniej pokonali Zagłębie Sosnowiec (3:1 i 1:1), aż wreszcie w 1965 r. kres ich dominacji położyła Polonia Bytom zwyciężając 2:0 i remisując 1:1. To była ostatnia edycja tych rozgrywek. Co ciekawe w ciągu pięciu lat Dukla rozegrała 16 meczów w Ameryce, w których przegrała tylko jeden – ten z Polonią Bytom.

W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych Dukla grała trochę gorzej i zdobyła tylko dwa mistrzostwa Czechosłowacji (1977 i 1979), oba pod wodzą Vejvody. W latach osiemdziesiątych było już lepiej. Wprawdzie prażanie zdobyli tylko jedno mistrzostwo (1982), ale trzy razy wygrali krajowy puchar (1981, 1983 i 1985). Po tym ostatnim triumfie Dukla dotarła do półfinału Pucharu Zdobywców Pucharów 1985/1986, gdzie przegrała z późniejszym triumfatorem tych rozgrywek – Dynamem Kijów (0:3, 1:1). Wcześniej Dukla wyeliminowała AEL Limassol (2:2, 4:0), AIK Sztokholm (1:0, 2:2) i Benficę Lizbona (1:0, 1:2). Dynamo natomiast pewnie pokonało Atletico Madryt 3:0 w finale rozegranym w Lyonie.

Lata dziewięćdziesiąte i aksamitna rewolucja znacznie obniżyły znaczenie armii, a tym samym wsparcie dla Dukli. Głowni rywale Dukli, jak Sparta i Slavia Praga bez problemów znajdowały sponsorów i budowały swoją siłę. Dukla z powodu komunistycznej przeszłości była skazana na problemy, ale w 1990 r. zdobyła Puchar Czechosłowacji. Klub dotrwał w pierwszej lidze do sezonu 1993/1994. Wtedy wygrał tylko jeden mecz i z przyczyn finansowych został zdegradowanych do trzeciej ligi. Był to pierwszy spadek Dukli z pierwszej ligi w historii klubu.

W 1996 r. Dukla połączyła się z FC Portal Pribram (wykupionym przez Bohumila Duricko) i zajęła jego miejsce w drugiej lidze. Po roku Dukla wygrała drugą ligę i jako drugoligowiec dotarła do finału Pucharu Czech, który był rozgrywany na stadionie Ezhero Rošického. Dukla przegrała po dogrywce 0:1 ze Slavią Praga. Niedługo później zarząd klubu nie doszedł do porozumienia z władzami wojskowymi, które były właścicielem stadionu Na Julisce, i przeniósł Duklę do Pribram – miasta oddalonego od Pragi o 60 km, zmieniając nazwę klubu na FC Dukla, Dukla Pribram i FK Marila Pribram. Obecnie klub nosi nazwę 1. FK Pribram.

W tym czasie Na Julisce swoje mecze rozgrywała Dukla Dejvice założona w 1959 r. Dukla przyjęła barwy dawnej Dukli, czyli żółto-czerwone. Niebawem ponownie założono Duklę Praga, która zastąpiła występującą w czwartej lidze Duklę Dejvice. W 2006 r. Dukla przejęła prawo występów w drugiej lidze od FK Jakubovice. W sezonie 2010/2011 Dukla wygrała drugą ligę i świętowała pierwszy od dawna awans do czeskiej elity.

Barwy Dukli reprezentowali m.in. Pavel Nedved, Karel Rada.

Rywalizacja Dukli z polskimi klubami

Dukla dwukrotnie grała u siebie z Górnikiem Zabrze w Pucharze Europy i dwukrotnie awansowała dalej. W sezonie 1963/1964 w II rundzie przegrała w Zabrzu 0:2, a u siebie wygrała 4:1. W następnym sezonie znowu wygrała w Pradze 4:1, ale w Zabrzu przegrała 0:3. Dodatkowy mecz rozegrany w Dusiburgu zakończył się bezbramkowym remisem i szczęśliwym dla Dukli rzutem monetą. Sześć lat później losowanie w Strasburgu po meczu z Romą dało Górnikowi finał Pucharu Zdobywców Pucharów. A wracając do Dukli, to pod koniec kwietnia 1966 r. uświetniła obchody jubileuszu 50-lecia Legii (1:1).

Jaroslav Vejvoda

Jaroslav_Vejvoda

Zdjęcie pochodzi z oficjalnego serwisu Dukli Praga – www.fkdukla.cz.

Jaroslav Vejvoda jest jedną z legend klubu. Jako piłkarz wystąpił w 122 meczach ligowych, w których zdobył 55 bramek. Ze Spartą Praga trzykrotnie (1944, 1946, 1948) zdobył mistrzostwo Czechosłowacji. W reprezentacji zagrał jeden mecz, w którym zdobył gola. Vejvoda zasłynął jednak jako trener Dukli. Pracował w tym klubie w latach 1960-1966, 1970-1973 i 1975-1979, przerywając tą pracę z trenowaniem Legii Warszawa (1966-1969 i 1973-1975), a dodatkowo w 1970 r. był tymczasowym trenerem reprezentacji (3 mecze). Vejvoda zdobył z Duklą aż siedem z jedenastu tytułów mistrza Czechosłowacji (1961, 1962, 1963, 1964, 1966, 1977, 1979) i trzy z ośmiu krajowych pucharów (1961, 1965, 1966). Skuteczny był także w Legii, którą poprowadził w 138 oficjalnych meczach i wywalczył mistrzostwo Polski (1969), Puchar Polski (1966) i finał Pucharu Polski w 1969 r.

Co ciekawe w obu klubach pozostawił po sobie warunki do kolejnych sukcesów. Gdy w 1966 r. odszedł do Legii, to Dukla w następnym sezonie (1966/1967) dotarła do półfinału Pucharu Europy. Podobna sytuacja miała miejsce w Warszawie. Vejvoda wrócił do Pragi w 1969 r., a Legia w sezonie 1969/1970 także dotarła do półfinału Pucharu Europy.


Źródła: własne, fkdukla.cz, wikipedia, fotbal.idnes.cz, groundhopping.de, erlebnis-stadion.de.

Zdjęcia wykonano we wrześniu 2010 r.

środa, 16 listopada 2011
Stadiony 2010 – cz. 3 Stadion Ezhero Rošického w Pradze

Stadion Evžena Rošického jest położony w Pradze na wzgórzu Petrin (327 m.) w kompleksie sportowym o nazwie Strahov. Choć stadion niszczeje z roku na rok i jest przede wszystkim stadionem lekkoatletycznym, to zajmuje szczególne miejsce w historii czeskiej, a dokładniej praskiej piłki nożnej.

Kompleks Strahov tworzą: stadion Strahov nazywany także Velký strahovský stadion, bądź Strahovský stadion, stadion Evžena Rošického (oddziela je jedynie ulica Zatopkova), treningowy stadion lekkoatletyczny zwanym Stadionem Przyjaźni (Stadion Přátelství), mały stadion (Maly sportovni stadion), miejsce gry do squasha, kryty basen i centrum odnowy biologicznej. Od ulicy Vanickovej położone są w następującej kolejności: Strahov, Stadion Evžena Rošického, Stadion Przyjaźni i co ciekawe połączone są nadziemnym tunelem.

Stadion_Ezhero_Rošického_w_Pradze_12
Stadion_Ezhero_Rošického_w_Pradze_13

Stadion_Ezhero_Rošického_w_Pradze_14

Historia i nazwa stadionu

Stadion został wybudowany w latach 1931-1935 i początkowo był nazywany „Masarykův” ku czci Tomáša Garrigue Masaryka (1850-1937), pierwszego i najdłużej urzędującego prezydenta Czechosłowacji, nazywanego ojcem niepodległej Czechosłowacji. Pojemność stadionu wynosiła 50 tys. miejsc. Później stadion przyjął nazwę Armii Czechosłowackiej, aż wreszcie nadano mu imię - Evžena Rošického (1914-1942) – czeskiego lekkoatlety, dziennikarza sportowego i członka ruchu oporu zamordowanego przez nazistów.

Nadanie stadionowi imienia Rošického nie było przypadkowe, ponieważ Rosicky był wielokrotnym mistrzem i rekordzistą Czechosłowacji w biegu na 800 m i 400 m ppł, olimpijczykiem w Berlinie (1936). Nie może, więc dziwić, że stadion ma charakter lekkoatletyczny i właśnie na nim odbyły się 12. Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce (1978), a w latach 1994-2001 coroczny Memoriał Josefa Odložila (kolejny lekkoatleta, specjalizujący się w biegach średnich, srebrny medalista olimpijski z Tokio’1964). W 2002 r. memoriał został przeniesiony na stadion Dukli Praga – „Na Julisce”, ale dość już o lekkoatletyce!

Znaczne zmniejszenie pojemności stadionu nastąpiło w 1990 r. i obecnie wynosi 19.032 miejsce. Do niedawna stadion dysponował 213 miejscami VIP i 63 miejscami dla dziennikarzy. Boisko ma wymiary 107 m X 68 m, a oświetlenie zapewniają reflektory o mocy 1.400 Luxów.

Stadion_Ezhero_Rošického_w_Pradze_15
Stadion_Ezhero_Rošického_w_Pradze_16
Użytkowanie stadionu, czyli głównie Slavia

Na stadionie Evžena Rošického swoje ligowe, a także pucharowe mecze rozgrywały praskie kluby, których stadiony nie spełniały wymogów licencyjnych, podlegały modernizacji bądź były budowie. Slavia Praga zawitała na stadion na czas budowy własnego stadionu – Eden (obecnie Synot Tip Arena). Tymczasowa wizyta z uwagi na problemy finansowe podczas budowy Edenu przeciągnęła się od 2000 r. aż do… 2008 r.!!! Poza tym na stadionie Evžena Rošického swoje mecze rozgrywała czeska kadra, FC Bohemians Praga i SK Sparta Krc (6. liga). Dodatkowo pucharowe mecze z atrakcyjnymi rywalami (Glasgow Rangers, Chelsea Londyn i Betisem Sewilla) Viktoria Żiżkov przeniosła właśnie na ten stadion.

Od 1994 r. do obecnego sezonu spośród 18 finałów Pucharu Czech aż 14 odbyło się na tym stadionie. Ostatni raz w 2009 r. W finale rozgrywanym na stadionie Evžena Rošického najczęściej wygrywały praskie kluby (Sparta – 4 razy, Slavia – 3 i Viktoria Żiżkov – 2). Reprezentacja Czech rozegrała na tym stadionie jeden mecz – w sierpniu 2004 r. bezbramkowo zremisowała z Grecją.

Stadion_Ezhero_Rošického_w_Pradze_18
Stadion_Ezhero_Rošického_w_Pradze_19
Patrząc na stan stadionu – obdrapane ściany, odpadające tynki, uszkodzone lampy – aż trudno uwierzyć, że całkiem niedawno, bo w sezonie 2007/2008 Slavia rozgrywała tutaj mecze w ramach fazy grupowej Ligi Mistrzów z Arsenalem (0:0), FC Sewillą (0:3) i Steuą Bukareszt (2:1). Co do pucharów, to od 2000 r. Slavia gościła na tym stadionie m.in. Anderlecht Bruksela, Ajax Amsterdam, AC Fiorentinę, Panathinaikos Ateny, Celtę Vigo, Tottenham Hotspur, AS Monaco, US Palermo, Besiktas Stambuł, PAOK Saloniki i Partizan Belgrad. Robi wrażenie? Może i tak, ale jak gra się co sezon w pucharach i wcale nie od pierwszej rundy eliminacyjnej, to niekoniecznie robi wrażenie, tym bardziej, że Slavia zwycięsko wyszła tylko z potyczek z Ajaxem, Partizanem i PAOK. Największy sukces Slavii w europejskich pucharach, prawdopodobnie osiągnięty na tym stadionie, nastąpił w sezonie 1995/1996, gdy Slavia dotarła do półfinału Pucharu UEFA eliminując Sturm Graz, Freiburg, Lugano, Lens i AS Romę. Silniejsze okazało się Bordeaux – naszpikowane przyszłymi gwiazdami (Dutuel, Witschge, Zidane, Lizarazu i Dugarry). Jeszcze w sezonie 1999/2000 Slavia dotarła do ćwierćfinału, ale odpadła po meczach z Leeds United.

Grając na tym stadionie Slavia sięgnęła po Mistrzostwo Czech (2008), którym pożegnała się ze stadionem, bo od sezonu 2008/2009 grała już na Edenie. Poza tym w latach 2000-2008, gdy trwała budowa Edenu, Červenobílí (czerwono-biali) zdobyli cztery wicemistrzostwa i trzy Puchary Czech.

Subiektywne spojrzenie

Podczas mojej wizyty w Pradze we wrześniu zeszłego roku stadion wydawał się zamknięty na cztery spusty. Wprawdzie jupitery widać już znad Wełtawy (stadion znajduje się na wzgórzu Petrin w dzielnicy Strahov), to jednak nie sprawia najlepszego wrażenia. Wokół stadionu jest mnóstwo drzew i rzeźba sztafety budząca skojarzenia z rzeźbą stojącą przed Stadionem X-lecia, upsss…. przed Stadionem Narodowym.

Stadion_Ezhero_Rošického_w_Pradze_1

Stadion jest elementem kompleksu sportowego Strahov, dlatego jest połączony swego rodzaju korytarzem (tunelem nadziemnym) ze stadionem Strahov i boiskiem treningowym, znajdując się między nimi. Wygląda to naprawdę ciekawie, gdy widać stadion Strahov i Stadion Rošického oddzielone od siebie ulicą Zatopkovą a nad ulicaąprzebiega tunel. Po obejściu stadionu można napotkać podobny widok między stadionem Rošického a boiskiem treningowym.

Stadion_Ezhero_Rošického_w_Pradze_2

Stadion_Ezhero_Rošického_w_Pradze_3

Gdy podszedłem do bramy wjazdowej umożliwiającej dostanie się bezpośrednio na płytę boiska i próbowałem zrobić zdjęcie wciskając obiektyw aparatu między deski bramy, usłyszałem za sobą spory hałas. Gdy odwróciłem się, zobaczyłem wyluzowanego kolesia w drelichu, który zszedł z kosiarki, żeby otworzyć bramę! Z grzeczności zapytałem w języku dumnych synów albionu, czy mógłbym wejść na stadion i zrobić trochę zdjęć. Koleś albo nie zrozumiał, albo miał to, co mówiłem w głębokim poważaniu, bo pokiwał głową i ze znużeniem w oczach włożył słuchawki od swojego mp3 do uszu. On pojechał kosić murawę, a ja zacząłem robić zdjęcia.

Stadion_Ezhero_Rošického_w_Pradze_4

Obiekt niszczeje, co bardzo dobrze widać na zdjęciach. Zardzewiałe elementy metalowe, sypiące się tynki, wystające przewody, czy uszkodzone elementy oświetlenia nie robią dobrego wrażenia, a pomyśleć, że jeszcze niedawno grała tutaj Liga Mistrzów!

Stadion_Ezhero_Rošického_w_Pradze_5

Stadion_Ezhero_Rošického_w_Pradze_6

Stadion_Ezhero_Rošického_w_Pradze_7

Wydaje się, że mecze piłkarskie ogląda się z trudem, bo trybuny są niskie i oddzielone od boiska bieżnią. Wyglądają na nachylone pod wysokim kątem, a to chyba poprawia komfort oglądania. Co ciekawe jedynymi pozostałościami po niedawnych meczach Slavii są: reklama Gambrinusa (sponsora tytularnego czeskiej ligi) na tablicy świetlnej, czerwono-białe tablice (ale bez nazwy klubu) przy wejściach na trybuny, kanciapa, która wygląda na klubowy magazyn i jedna (!) naklejka ze stroną internetową klubu. Patrząc na stadion, a zwłaszcza biorąc pod uwagę bliskość zaniedbanego Strahova chciałoby się powiedzieć – „Komuno wróć!”.

Stadion_Ezhero_Rošického_w_Pradze_8

Stadion_Ezhero_Rošického_w_Pradze_9

Stadion_Ezhero_Rošického_w_Pradze_10

Stadion_Ezhero_Rošického_w_Pradze_11

Źródła: własne, wikipedia, stadiumguide.com, worldstadiums.com.

Dojazd:
Linie tramwajowe: 15, 22, 23 i 25 – przystanek Malovanka,
Linie autobusowe: 143, 149, 176 i 217 – przystanki: Koleje Strahov, Stadion Strahov, Hybsmanka i Malovanka.

Zdjęcia zostały wykonane we wrześniu 2010 r.

Wpis został opublikowany także na tej stronie.

| < Październik 2017 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31          
Tagi