Wpisy z tagiem: Chelsea

sobota, 18 lipca 2015
London Sports Tour - część 1

Przy każdej okazji, gdy jestem w innym mieście staram się, niezależnie, czy jest to wyjazd służbowy, czy prywatny, a więc, niezależnie czy jest to szkolenie, delegacja, czy urlop, o ile jest to oczywiście możliwe, zobaczyć miejscowe areny sportowe. Tak też było w Londynie. W sobotę 3 stycznia 2015 r. po ponad tygodniu pobytu w Londynie przyszła żona udała się na całodniowe zakupy, a ja na oglądanie londyńskich aren sportowych, głównie stadionów. Przez cały dzień obejrzałem z zewnątrz dziewięć londyńskich obiektów.

Swoją wędrówkę rozpocząłem od zakupu całodniowego biletu na komunikację miejską w strefach 1-3. Zanim jednak dotarłem do stacji metra Wimbledon musiałem dostać się tam tramwajem, a dodać trzeba, że z uwagi na rozbudowane metro, linie tramwajowe są w Londynie rzadkością.

 

Przystanek nr 1 – Craven Cottage

Następnie ruszyłem zieloną linią (District Line) i wysiadłem na stacji metra Putney Bridge, aby dotrzeć na stadion Fulham FC – Craven Cottage. Na obiekt najłatwiej dotrzeć ścieżką wzdłuż Tamizy. O tym dowiedziałem się jednak dopiero, gdy wracałem.

2015.01.03_Craven_Cottage_1

Klub, którego właścicielem do niedawna był Mohamed Al-Fayed, jeszcze w sezonie 2013/2014 grał w Premier League a w 2010 r. awansował do finału Ligi Europy. Tym bardziej zaskakuje wygląd, co tu dużo nie mówić, przestarzałego stadionu. Nazwa stadionu pochodzi o rezydencji Craven Cottage, która spłonęła w 1888 r., a na jej miejscu powstał stadion. Budowa trwała w latach 1894-1905, ale pierwszy mecz (Fulham – Minerva) rozegrano już w 1896 r. zanim powstały trybuny. Pojemność stadionu wynosi obecnie 24.600 miejsc, a rekordową frekwencję, prawie dwa razy większą (49.335) odnotowano w 1938 r. podczas meczu Fulham – Millwall.

Stadion (zaprojektował Archibald Leicht) „i jego słynna fasada trybuny głównej pozostają jednym z najwspanialszych zabytków po tym architekcie” (cyt. za: stadiony.net). Obecnie „uznawany jest za jeden z najbardziej tradycyjnych obiektów w Anglii” (cyt. za: stadiony.net). Trybuny z klasycznym zadaszeniem oparte na dźwigarach przypominają bardziej stodołę niż element obiektu sportowego, ale to tylko moje subiektywne wrażenie.

2015.01.03_Craven_Cottage_2

Warto zwrócić uwagę na to, że stadion jest bardzo ciekawie położony. Jedna trybuna przylega do parku (Bishop’s Park), przeciwległa do małego skweru, a jedna leży nad Tamizą! Czwarta z trybun ma zabytkową zabudowę, a czerwona cegła, z której jest zbudowana wpisuje się w zabudowę dzielnicy. Przed stadionem znajduje się pomnik najwybitniejszego piłkarza w historii klubu – Johny’ego Haynessa.

2015.01.03_Craven_Cottage_3

2015.01.03_Craven_Cottage_4

Gospodarzem stadionu jest Fulham FC, dla którego był to dziewiąty stadion z rzędu. Swoje mecze towarzyskie rozgrywały tu reprezentacje Australii i Irlandii. „W 1948 roku odbyły się tu mecze Igrzysk Olimpijskich, a w 1967 padł najszybszy hattrick w historii – Irlandczyk Jimmy O’Connor potrzebował zaledwie 133 sekundy na zdobycie trzech bramek” (cyt. za stadiony.net).

W dniu, gdy oglądałem stadion, Fulham grał w III rundzie Pucharu Anglii z Wolverhamptonem, ale pod stadionem, jak i w fan shopie (zabójcze ceny!) kibiców praktycznie nie było.

 

Przystanek nr 2 – Stamford Bridge

Następnie przejechałem dwie stacje i wysiadłem na Fulham Broadway skąd udałem się na Stamford Bridge. Nie jestem fanem „The Blues” (wręcz przeciwnie), a we wrześniu 2012 r. zwiedziłem stadion bezpłatnie w ramach London Pass, ale nie mogłem przepuścić okazji, aby zobaczyć stadion jednego z najlepszych i najbardziej utytułowanych klubów w ostatnich latach. Następnego dnia Chelsea grała z Watfordem w III rundzie Pucharu Anglii, a pod stadionem, jak i w sklepiku klubowym było trochę kibiców.

2015.01.03_Stamford_Bridge_1

Okolica, a tym samym stadion, wygląda znacznie lepiej niż w przypadku Craven Cottage. O ile w przypadku stadionu Fulham maszty oświetleniowe stanowią wyraźną wskazówkę o tym, gdzie znajduje się stadion, o tyle Stamford Bridge idealnie wpisuje się w okoliczne zabudowania. Z drugiej strony położenie przy głównej ulicy, linii kolejowej i metra poważniej utrudnia jego rozbudowę.

2015.01.03_Stamford_Bridge_2

Nazwa stadionu odnosi się do Stanford, nieistniejącego już potoku będącego dopływem Tamizy. Inni uważają, że nazwa nawiązuje do bitwy pod Stamford Bridge w 1066 r., gdy król Harold pokonał Wikingów. Chelsea gra na tym stadionie nieprzerwanie od powstania klubu, czyli od 1905 r., ale stadion powstał wcześniej w 1877 r. Pełnił wtedy rolę stadionu lekkoatletycznego, z którego korzystał London Athletics Club. Rozegrano na nim finał mistrzostw świata w hokeju galijskim, a także kilka walk bokserskich. Stadion mógł pomieścić 100 tys. widzów i był drugim pod względem wielkości obiektem w Anglii, po stadionie Crystal Palace (według niektórych źródeł planowano, aby uzyskał taką pojemność). Jedyną trybunę mogącą pomieścić 5 tys. miejsc zaprojektował Archibald Leicht, choć według niektórych zaprojektował on cały stadion. Rekordową frekwencję 83 tys. widzów zanotowano w 1935 r. podczas meczu derbowego Chelsea – Arsenal.

2015.01.03_Stamford_Bridge_3

Niewiele brakował, aby na Stamford Bridge grało Fulham. Właściciele obiektu, bracia Henry i Joseph T. Maers zaoferowali stadion temu klubowi, ale odrzucił on ofertę. Nie pozostało im nic innego jak założyć własny. Do 1930 r. nie dokonywano żadnych remontów na stadionie, ale rosnące zainteresowanie meczami „The Blues” wymusiło  rozbudowę kolejnych trybun. Budowa jednej z nich spowodował poważne zadłużenie klubu, a jej właścicielem przez prawie dwadzieścia lat był deweloper. W latach 1984-1985 między boiskami a trybunami pojawiło się ogrodzenie pod napięciem, ale nie zostało uruchomione.

Stadion był miejscem rywalizacji zawodów lekkoatletycznych, żużlowych, futbolu amerykańskiego, krykieta, wyścigów hartów. W latach 1920-1922 rozegrano na nim trzy finały Pucharu Anglii, pięciokrotnie zagrała na nim reprezentacja (ostatni raz w 1946 r.). Obecnie stadion może pomieścić 41 798 widzów i od 2003 r. średnia widzów w sezonie nie spada poniżej 41 tys.

2015.01.03_Stamford_Bridge_4

Obiekt wchodzi w skład multipleksu obejmującego hotele, restauracje, sale bankietowe i konferencyjne, kluby nocne, parking podziemny, pomieszczenia rekreacyjne i odnowy biologicznej. Ciekawostką jest też fakt, że w ramach stadionowych zabudowań znajdują się ogólnodostępne toalety.

Przed Stamford Bridge znajduje się pomnik Petera Osgooda środkowego napastnika o pseudonimie „Czarnoksiężnik z krainy Oz”. Osgood grał w „The Blues” w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych minionego stulecia. Nie rozegrał największej liczby spotkań i nie strzelił najwięcej goli, ale z dorobkiem 380 meczów, 150 goli znajduje się w czołówkach obu klasyfikacji wszechczasów. Osgood był gwiazdą drużyny, która w 1971 r. sięgnęła po Puchar Zdobywców Pucharów.

 

Przystanek nr 3 – Earls Court

Następnie pojechałem na stację metra Earl’s Court, gdzie zamiast czytać oznaczenia na stacji poszedłem na „czuja” i to był błąd. Trochę pokrążyłem po okolicy, a wystarczyło cofnąć się w kierunku Wimbledonu.

2015.01.03_Earls_Court

Earls Court Exhibition Centre to zespół dwóch połączonych hal widowiskowo-wystawowych w stylu art deco. W miejscu obiektu do 1887 r. mieściło się wysypisko śmieci, ale od przejęcia go przez Johna Robinsona Whitleya szybko zaadaptowano go na potrzeby międzynarodowych wystaw. W 1937 r. obiekt został przebudowany, a 1991 rozbudowany i uzyskał obecny kształt.

Hale były przede wszystkim miejscem wystaw i targów, a w latach trzydziestych nawet zawodów narciarskich na specjalnie wybudowanym stoku. W czasie II wojny światowej obiekt zmilitaryzowano i ustanowiono w nim miejsce napraw balonów wojskowych. W 1948 i 2012 r. gościł Igrzyska Olimpijskie. Podczas pierwszej z nich w hali rozegrano eliminacje boksu oraz zawody w gimnastyce, podnoszeniu ciężarów i zapasach, a podczas drugiej – męski i żeński turniej siatkówki. Więcej niż sportu było w hali koncertów muzycznych (m.in. Pink Floyd, Led Zeppelin, Elton John, Queen, Genesis, Whitney Houston, Take That, Oasis, Celine Dion, The Spice Girls, Muse, Kylie Minogue, Janet Jackson, Arctic Monkeys).

Obiekt został zamknięty 13 grudnia 2014 r., a w jego miejscu do 2033 r. ma powstać nowe osiedle mieszkaniowe.    

 

Przystanek nr 4 – Emirates Stadium (Ashburton Grove, Arsenal Stadium)

Niebieską linią metra (Piccadilly) dojechałem do stacji Arsenal, skąd podobnie jak we wrześniu 2012 r. poszedłem na jeden z najnowocześniejszych stadionów w Anglii. Tym razem moja wizyta ograniczyła się do zobaczenia stadionu z zewnątrz, wizycie w sklepiku „The Armoury” i odwiedzeniu Highbury.

2015.01.03_Emirates_1

The Emirates (Emirates Stadium) to stosunkowo nowy stadion położony w dzielnicy Islington, budowany w latach 2004-2006. Budowa stadionu pochłonęła 450 milionów funtów, a konstrukcja stadionu 390 milionów funtów. Zainaugurował go w lipcu 2006 r. mecz sparingowy Arsenal – Ajax Amsterdam (2:1) w ramach miniturnieju piłkarskiego Emirates Cup, a oficjalnie otworzył księże Filip w październiku 2006 r. Oprócz meczów Arsenalu stadion gościł mecze reprezentacyjne, a pierwszym był hit Brazylia – Argentyna (3:0, wrzesień 2006).

2015.01.03_Emirates_2

Obiekt jest położony w pobliżu linii kolejowej Northern City, łączącej stadion z Dayton Park, a jego budowa wymusiła budowę dwóch mostów nad koleją. W pobliżu jest także linia metra, o której już wspomniałem. Stacja Arsenal jest najbliższa północnej części stadionu, a Holloway Road południowej. Na stadion można dotrzeć także autobusem.

Początkowo nazywany był Ashburton Grove, co nawiązywało do ulicy, przy której powstał, ale jeszcze przed otwarciem, w październiku 2004 r. umowę (na 15 lat, przedłużono później na 7 lat) na nazwę stadionu podpisały linie lotnicze Emirates, dlatego złośliwi nazywają obiekt „Arsenal Terminal”. UEFA nazywa stadion Arsenal Stadium. Stadion, choć nowoczesny nawiązuje do poprzedniej siedziby „Kanonierów”, czyli Highbury. Przykładem jest przeniesiony z Highbury słynny zegar wiszący na Clock End.

2015.01.03_Emirates_3

Pojemność stadionu wynosi 60 272 (inne źródła 60.355), co czyni z niego drugi pod względem pojemności stadion w Premier League, a trzeci w Anglii. Widownia została podzielona na cztery poziomy, a bilety na mecze Arsenalu należą do najdroższych na świecie.

Sklepik klubowy „The Armoury” znajduje się w zabudowaniach stadionu, ale już muzeum klubowe w odrębnym budynku, obok stadionu. Toalety są usytuowane na stadionie, ale także poza nim i są dostępne także w czasie, gdy mecze nie są rozgrywane.

Przed obiektem (w różnych miejscach) znajdują się pomniki wybitnych piłkarzy. Tony Adams nie rozegrał największej liczby spotkań w barwach Arsenalu (więcej ma tylko David O’Leary), ale uchodzi za najwspanialszego kapitana w historii klubu. Thierry Henry jest najlepszym strzelcem w historii klubu, choć, gdy przychodził do „Kanonierów” nie zanosiło się na to, że zdystansuje Iana Wrighta.

2015.01.03_Emirates_4

Kiosk przed Emirates, w którym można kupić program meczowy.

 

Przystanek nr 5 – Highbury

Poprzedni stadion Arsenalu – Highbury był za mały i wielokrotnie nie mógł pomieścić wszystkich chętnych do obejrzenia meczu. O potrzebie rozbudowy stadionu mówiono od wielu lat, ale dopiero na początku lat dziewięćdziesiątych pojawiły się pierwsze plany budowy nowego stadionu. Władze klubu podkreślały, że niedostateczna pojemność Highbury znacząco zmniejszała przychody klubu, zwłaszcza z tzw. dnia meczowego. Postanowiono o przeprowadzce ledwie pięćset metrów dalej na nowy stadion, choć rozważano też przenosiny na Wembley, na którym Arsenal rozgrywał mecze Ligi Mistrzów w latach 1998-2000. Projekt ogłoszono w listopadzie 1999 r.

W 1913 r. Arsenal przeprowadził się z południowego Londynu, a stadion mimo sprzeciwów lokalnych klubów (Leyton Orient, Tottenham) został wybudowany w rekordowym tempie trzech miesięcy kosztem 125 tys. funtów. Grunty, an których znajdował się stadion wydzierżawiono na 21 lat za 20 tys. funtów, aż wreszcie wykupiono w 1925 r. za 64 tys.

Reprezentacja Anglii w latach 1920-1961 rozegrała na Highbury 12 meczy. W najsłynniejszym z nich, w 1934 r. Anglia pokonała 3:2 mistrzów świata Włochów 3:2, dla których był to pierwszy mecz po zdobyciu tytułu. W tamtym czasie Anglicy przekonani o swojej dominacji nie grali w mistrzostwach świata. Mecz został nazwany „Bitwą na Highbury” z powodu wyjątkowej brutalności obu drużyn i licznych kontuzji po obu stronach.

2015.01.03_Highbury_1

W trakcie II wojny światowej stadion zarekwirowała obrona przeciwlotnicza, a na boisku swoje mecze rozgrywali żołnierze. Arsenal, co obecnie trudno sobie wyobrazić, rozgrywał swoje mecze na stadionie Tottenhamu, czyli White Hart Lane. W trakcie bombardowania Londynu uszkodzona została jednak z trybun – North Bank.

2015.01.03_Highbury_2

Na Highbury rozegrano mecz grupowy i ćwierćfinał turnieju piłkarskiego Igrzysk Olimpijskich w Londynie w 1948 r., ale z uwagi na niewielką pojemność stadionu nie był on areną innych dużych imprez rozgrywanych w Anglii, jak piłkarskie mistrzostwa świata (1966 r.) i mistrzostwa Europy (1996 r.). Na stadionie odbywały się także mecze krykieta, baseballa i walka o mistrzostwo świata w boksie, w której Muhammad Ali pokonał Henry’ego Coopera. Na Highbury nigdy nie rozegrano meczu finałowego Pucharu Anglii. Przenosiny na Emirates niewątpliwie zwiększyły możliwość goszczenia dużych i prestiżowych imprez sportowych.

Stadion tworzyły cztery trybuny, które nie stykały się narożnikami i były położone blisko boiska – West Stand, East Stand (obie uchodzą za znakomite przykłady stylu art deco), North Bank i Clock End z charakterystycznym zegarem. „(…) obiekt charakteryzował się tym, że komponował się z otaczającymi go szeregowymi domkami jednorodzinnymi. Różniło go jedynie to, że górował nad nimi swoimi rozmiarami.” (cyt. za: „Wielkie Kluby Europy: Arsenal Londyn”). Stadion został zamknięty w 2006 r. Pojemność wynosiła 38.500 miejsc, a rekord frekwencji został ustanowiony w marcu 1935 r. – 73.295 widzów podczas meczu Arsenal – Sunderland. Obecnie na miejscu Highbury znajduje się park z alejkami i miejscami rekreacyjnymi, otoczony trybunami, w których znajdują się biura i apartamenty.

2015.01.03_Highbury_3

 

Ciąg dalszy nastąpi...

| < Sierpień 2017 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31      
Tagi