Wpisy z tagiem: Metalist Charków

sobota, 23 maja 2015
Legia pokonała Metalista i awansowała do fazy pucharowej Ligi Europy

W czwartek 6 listopada 2014 r. Legia Warszawa pokonała Metalist Charków 2:1 (1:1) w czwartej kolejce fazy grupowej Ligi Europy i po raz drugi w historii klubu zapewniła sobie awans do fazy pucharowej tych rozgrywek.

Legia od początku spotkania przejęła inicjatywę i atakowała, choć przyznać trzeba, że Metalist ułatwił Legii taką grę, ponieważ cofnął się i od początku czekał na kontry. Pierwszą groźną akcję przeprowadzili gospodarze. Marek Saganowski podał do Michała Kucharczyka, którego strzał z trudem odbił bramkarz Vladimir Dišljenković. Minutę później Tomasz Jodłowiec przebiegł z piłką połowę boiska i oddał minimalnie niecelny strzał. Po kolejnych dwóch minutach Metalist przypomniał, że też potrafi stwarzać zagrożenie pod bramką rywala. Brazylijczyk Jajá odważnie wbiegł w pole karne między obrońców, ale oddał niecelny strzał. Po tym bardzo obiecującym początku tempo spadło, ale to Legia częściej była przy piłce. Tymczasem bramkę zdobył Metalist!

2014.11.06_Legia__Metalist_Charkw_LE

Po dośrodkowaniu z rzutu rożnego błąd popełnił Saganowski, który nie trafił piłki, Marco Torsiglieri podbił piłkę piętą, a Wasyl Kobin oddał strzał przewrotką i zdobył piękną bramkę. Legia straciła pierwszego gola w tej edycji Ligi Europy dopiero w czwartym meczu, co więcej była to pierwsza bramka stracona przez Legię w tym sezonie europejskich pucharów od… 644 min. (odliczając walkower z Celtikiem).

2014.11.06_Legia__Metalist_Charkw_LE_1

Radość piłkarzy Metalista po objęciu prowadzenia.

2014.11.06_Legia__Metalist_Charkw_LE_4

Takiego wyniku nikt w Warszawie nie spodziewał się.

Legia próbowała natychmiast odpowiedzieć. W 25 minucie Michał Żyro po podaniu Ivicy Vrdoljaka oddał strzał z pola karnego, ale bramkarz bez trudu poradził sobie z tym uderzeniem. Cztery minuty później Legia doprowadziła do wyrównania. Po dośrodkowaniu Kucharczyka z rzutu rożnego na dalszy słupek Saganowski skierował piłkę głową do bramki Metalista, choć Dišljenković podbił piłkę. Przez kilka kolejnych minut gra się uspokoiła, ale później do natarcia ruszyła Legia, choć do przerwy nie przyniosło ono oczekiwanych skutków.

2014.11.06_Legia__Metalist_Charkw_LE_5

W 35. minucie Łukasz Broź znakomicie podał do wbiegającego w pole karne Kucharczyka, ale „Kuchy” tak długo zwlekał ze strzałem, że w końcu jego strzał zablokował Cristián Villagra. Dwie minuty później pokazał się wreszcie Ondrej Duda, który zbiegł z piłką ze skrzydła do środka boiska i oddał niecelny strzał zza pola karnego. W 43. minucie Kucharczyk dośrodkował w pole karne, Broź mocno strzelił z woleja, ale bramkarz gości odbił piłkę, choć nawet, gdyby piłka zatrzepotała w siatce, to gola by nie było, bo sędzia odgwizdał pozycję spaloną Saganowskiego. Minutę później Kucharczyk podał do środka do Dudy, ale słowacki talent przestrzelił z szesnastu metrów.

2014.11.06_Legia__Metalist_Charkw_LE_6

Pierwsza połowa upłynęła pod znakiem przewagi Legii. Nie była to przygniatająca przewaga, ale widać było, że legioniści kontrolują wydarzenia na boisku i wyciągają wnioski z poprzednich meczów w Lidze Europy, a zwłaszcza z poprzedniego sezonu. Przewaga gospodarzy wyrażała się przede wszystkim w posiadaniu piłki, dużej liczbie strzałów i zminimalizowaniu zagrożenia ze strony gości.

Druga połowa wyglądała jednak inaczej, choć początek należał raczej do Legii. Już w pierwszej minucie po przerwie groźnie z rzutu wolnego uderzał (słabo grający w tym meczu) Żyro, ale piłka przeleciała obok słupka bramki gości. W następnej minucie Kucharczyk dośrodkował z bocznej strefy boiska, ale strzał głową Iñaki Astiza spokojnie złapał bramkarz. Dwie minuty później znowu pokazał się Duda. Tym razem ograł Kobina i Juana Manuela Torresa i świetnie dośrodkował w pole karne do Saganowskiego, który mając przed sobą częściowo pustą bramkę strzelił dokładnie w to miejsce, w którym stał Dišljenković!!! To zdecydowanie powinna być druga bramka dla gospodarzy.

2014.11.06_Legia__Metalist_Charkw_LE_9

Później do głosu doszli goście. W 54. minucie Ołeh Krasnopiorow strzelił z dystansu, ale nad poprzeczką. Minutę później po dośrodkowaniu Guilherme z rzutu wolnego Vrdoljak główkował nad poprzeczką. W 58. minucie Pawło Rebenok wycofał piłkę do Torresa, ale piłka po jego strzale zza pola karnego poleciała wysoko nad poprzeczką bramki strzeżonej przez Kuciaka. Dwie minuty później goście przeprowadzili szybką kontrę, ale podanie Denysa Kułakowa było niecelne. Po upływie kolejnych sześciu minut Jaja podał do Rebenoka, który odegrał piłkę do Kobina, który z kolei znalazł się w dobrej sytuacji, ale spudłował. W 71. minucie Rebenok dośrodkował do Kułakowa, ale jego uderzenie zablokował Astiz. Legia odpowiedziała strzałem Jodłowca z prawie trzydziestu metrów, po którym piłka poszybowała nad poprzeczką bramki gości. W 75. minucie po podaniu Kułakowa, tylko w boczną siatkę strzelił Villagra.

2014.11.06_Legia__Metalist_Charkw_LE_101

Flaga, która wzbudziła sporo kontrowersji po pierwszym meczu Legii i Metalista, rozegranym w Kijowie.

Pięć minut później po podaniu piłki z głębi pola od Brozia, Duda świetnie przyjął piłkę na klatkę piersiową, ale zamiast podać do lepiej ustawionego Orlando Sa (wprowadzony w 75 minucie za Saganowskiego), oddał niecelny strzał. W 82. minucie Edmar ograł Jodłowca, ale jego strzał świetnie obronił Kuciak. W następnej minucie Kuciak złapał strzał Kobina z woleja z pola karnego. Po chwili Legia cieszyła się z drugiej bramki! Duda podał piłkę przed polem karnym do Sa, który odegrał ją w pole karne, a Duda spokojnie strzelił obok bramkarza. Legia objęła prowadzenie 2:1.W 90. Minucie Kuciak w ostatniej chwili ubiegł w polu karnym Kobina po dośrodkowaniu z rzutu wolnego.” (cyt. za: 90minut.pl). Legia wygrała.

2014.11.06_Legia__Metalist_Charkw_LE_14

Legioniści cieszą się po zdobyciu drugiego gola.

Pomeczowe statystyki wskazują, że grę prowadził Metalist, ale to Legia była groźniejsza w swoich akcjach. Metalist był częściej przy piłce (53%), dlatego nie może dziwić, że miał przewagę w liczbie podań (403:366), w tym także celnych podań (345:307). Jednak to Legia efektywniej wykorzystywała posiadanie piłki i podania, oddając więcej strzałów (15:10), w tym przede wszystkim więcej strzałów celnych (8:3). Nie przypadkiem trener Henning Berg powiedział po meczu, że nie był to mecz na najwyższym poziomie, ale liczy się skoncentrowanie, skuteczność i cierpliwość jego piłkarzy. W podobnym tonie wypowiedział się Marek Saganowski mówiąc, że „nie liczy się tylko technika, taktyka, ale także walka, którą najczęściej podejmuje się w środku pola” (cyt. za: legia.sport.pl). Ondrej Duda dokonał indywidualnej oceny mówiąc, że nie był to najlepszy jego występ, ale gole które zdobył w obu meczach były najważniejsze w jego karierze.

Zwycięstwo nad Metalistem było czwartym kolejnym w fazie grupowej Ligi Europy i dało legionistom pewny awans do fazy pucharowej. Podobnie jak trzy lata temu Legia zapewniła sobie awans po czterech kolejkach. Co więcej, uwzględniając tylko wyniki osiągnięte na boisku, to Legia w tym sezonie wygrała po raz dziewiąty z rzędu w europejskich pucharach z niesamowitym, jak na polskie kluby, bilansem bramkowym 19:2. Rok temu po czterech meczach Legia miała na koncie cztery porażki i łącznie osiem meczów bez zwycięstwa w europejskich pucharach. Wtedy Legia była na drodze do zostania najgorszą drużyną w historii fazy grupowej Ligi Europy. Teraz Legia była jedną z rewelacji tych rozgrywek. Po czterech kolejkach cztery zwycięstwa w Lidze Europy miało jeszcze tylko Dynamo Moskwa, a w Lidze Mistrzów – Real Madryt, Borussia Dortmund i Bayern Monachium. Doborowe towarzystwo… Ironii całej sytuacji dodaje fakt, że rok temu Legia grała lepiej w tym sensie, że częściej była przy piłce, stwarzała więcej groźnych sytuacji i częściej przejmowała inicjatywę w grze niż w obecnym sezonie. Nauka nie poszła jednak w las i Legia jest bardziej wyrachowana, a przede wszystkim bardziej skuteczna.

Co do Metalista, to przed meczem z Legią miał jeszcze teoretyczne szanse na awans, ale Legia ostatecznie pozbawiła Ukraińców tych szans. Metalist po raz pierwszy w historii startów w europejskich pucharach nie przebrnął fazy grupowej Ligi Europy. Legia zapewniła sobie drugi awans spośród trzech startów w fazie grupowej.

 

6 listopada 2014, godz. 21:05 - Warszawa (Stadion Wojska Polskiego / Pepsi Arena)

IV kolejka Grupy „L” Ligi Europy 2014/2015

Legia Warszawa 2-1 Metalist Charków

Bramki: Marek Saganowski (29 min.), Ondrej Duda (84 min.) – Wasyl Kobin (22 min.)

Legia: 12. Dušan Kuciak – 28. Łukasz Broź, 25. Jakub Rzeźniczak, 15. Iñaki Astiz, 6. Guilherme – 33. Michał Żyro, 21. Ivica Vrdoljak, 3. Tomasz Jodłowiec, 8. Ondrej Duda, 18. Michał Kucharczyk (81 min., 20. Jakub Kosecki) – 9. Marek Saganowski (75 min., 70. Orlando Sá).

Rezerwowi, którzy nie zagrali: 91. Konrad Jałocha, 4. Igor Lewczuk, 14. Mateusz Szwoch, 23. Helio Pinto, 31. Krystian Bielik.

Trener: Henning Berg (Norwegia).

Metalist: 81. Vladimir Dišljenković – 3. Cristián Villagra, 4. Andrij Berezowczuk, 6. Marco Torsiglieri, 77. Wasyl Kobin – 46. Artem Radczenko (51 min., 22. Denys Kułakow), 32. Ołeh Krasnopiorow (81 min., 8. Edmar), 19. Juan Manuel Torres (90 min., 14. Wołodymyr Homeniuk), 10. Cleiton Xavier, 82. Pawło Rebenok – 50. Jajá.

Rezerwowi, którzy nie zagrali: 29. Oleksandr Horianow, 7. Sierhiej Bołbat, 17. Sierhiej Pszenicznych, 43. Jurij Tkaczuk.

Trener: Ihor Rachajew.

żółte kartki: Kucharczyk (45+1 min.), Orlando Sá (86 min.), Rzeźniczak (90+1 min.) – Villagra (14 min.), Torres (62 min.), Kułakow (63 min.), Edmar (86 min.).

sędziowali: Eitan Shemeulevitch jako główny, Dvir Shimon i Oren Borneshtain jako sędziowie asystenci, Shabtai Nahmias jako sędzia techniczny oraz Orel Grinfeld i Ziv Adler jako sędziowie dodatkowi (wszyscy Izrael).

widzów: 25 809.

 

Źródła: własne, 90minut.pl, legia.sport.pl, weszlo.com, legionisci.com, uefa.com.

poniedziałek, 18 maja 2015
Metalist Charków – rywal Legii Warszawa (część 2)

Sukcesy

Metalist nigdy nie zdobył tytułu mistrzowskiego, niezależnie, czy występował w lidze ZSRR, czy Ukrainy. W czasach władzy ludowej, Metalist zdobył Puchar ZSRR (1988), grał w finale (1983) i półfinale (1981). Poza tym, wygrał mistrzostwo Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej (1978) i grał w finale Pucharu Ligi ZSRR (1987). Więcej sukcesów Metalist odniósł po rozpadzie ZSRR, choć, co jeszcze raz podkreślę, nigdy nie zdobył mistrzostwa Ukrainy. Od 2007 r. nieprzerwanie zajmuje miejsce na podium – jedno wicemistrzostwo Ukrainy (2012/2013) i siedem brązowych medali (2006/2007, 2007/2008, 2008/2009, 2009/2010, 2010/2011, 2011/2012, 2013/2014), choć z powodu korupcji został pozbawiony trzeciego miejsca w sezonie 2007/2008.

Metalist tylko raz zagrał w finale Pucharu Ukrainy, w historycznej pierwszej edycji, w 1992 r. Poza tym, trzykrotnie zagrał w półfinale Pucharu Ukrainy (1992/1993, 2006/2007, 2008/2009).

W 2014 r. Metalist zajął drugie  miejsce w towarzyskim turnieju United Super Cup (Memoriał Achmata Kadyrowa) rozegranym na przełomie stycznia i lutego w izraelskiej Petah Tikvie. Turniej ten uchodził za nieoficjalne mistrzostwa Rosji i Ukrainy.

 

Europejskie puchary

Największym sukcesem Metalista w europejskich pucharach jest awans do ćwierćfinału Ligi Europy w sezonie 2011/2012, w którym odpadł ze Sportingiem Lizbona (1:2 na wyjeździe, 1:1 u siebie). Wcześniej w fazie eliminacyjnej zwyciężył Sochaux (0:0 u siebie, 4:0 na wyjeździe), a w grupie zdecydowanie zdystansował AZ Alkmaar (dwa remisy 1:1), Austrię Wiedeń (2:1 na wyjeździe, 4:1 u siebie) i Malmoe FF (4:1 na wyjeździe i 3:1 u siebie). Następnie w fazie pucharowej wyeliminował Salzburg (4:0 u siebie, 4:1 na wyjeździe) i Olympiakos Pireus (0:1 u siebie, 4:1 u siebie). Co ciekawe, w tym samym sezonie pogromca Metalista, czyli Sporting Lizbona dwie rundy wcześniej wyeliminował… Legię! W 1/16 finału Ligi Europy Sporting Lizbona zremisował z Legią 2:2 na wyjeździe i wygrał 1:0 u siebie.

Od sezonu 2007/2008 Metalist regularnie występował w europejskich pucharach. W tym czasie aż czterokrotnie awansował do fazy grupowej Pucharu UEFA / Ligi Europy i za każdym razem przechodził do fazy pucharowej. Tam jednak odpadał już z silnymi ekipami – Dynamem Kijów (1/8 finału, sezon 2008/2009), Bayerem Leverkusen (1/16 finału, 2010/2011), Sportingiem Lizbona (1/4 finału, 2011/2012) i Newcastle United (1/16 finału 2012/2013).

Metalist wyeliminował już m.in. Besiktas Stambuł, Sampdorię Genua, FC Sochaux, Red Bull Salzburg, PAOK Saloniki, Olympiakosu Pireus a w pojedynczych meczach był lepszy od Galatasaray Stambuł i Benfiki Lizbona. Największym rozczarowaniem w historii startów Metalista w europejskich pucharach nie jest jednak porażka z niżej notowanym rywalem, tylko wydarzenia z początku sezonu 2012/2013. Przed decydującym dwumeczem z Schalke 04 Gelsenkirchen Metalist został wykluczony przez UEFA z europejskich pucharów za ustawienie kilka lat wcześniej ligowego meczu z Karpatami Lwów. Działacze Metalista odwoływali się od decyzji UEFA, ale nawet Trybunał Arbitrażowy ds. Sportu w Lozannie (CAS) nie przyznał im racji.

Największe zwycięstwo u siebie – 4:0 Metalist odniósł w meczu z Borac Banja Luka (5 października 1988 r., I runda Pucharu Zdobywców Pucharów), a na wyjeździe – 5:0 z Debreczynem (16 września 2010 r., faza grupowa Ligi Europy). Najwyższą porażki Metalist poniósł w meczach 1/16 finału Ligi Europy z Bayerem Leverkusen – 0:4 u siebie (17 lutego 2011 r.) i 0:2 na wyjeździe (24 lutego 2011 r.).

Przed drugim meczem z Legią w grupie Ligi Europy, Metalist rozegrał łącznie w europejskich pucharach 61 meczów, z których 30 wygrał, 15 zremisował i 16 przegrał. Ciekawostką jest fakt, że Metalist nigdy nie grał w rozgrywkach nieistniejącego już Pucharu Intertoto.

 

Mecze z polskimi klubami

Do tej pory Legia dwukrotnie spotykała się z klubami z Ukrainy. W sezonie 1986/1987 wyeliminowała w I rundzie Pucharu UEFA Dniepr Dniepropietrowsk (wtedy jeszcze ZSRR) (0:0, 1:0), a w sezonie 2006/2007 odpadła w III rundzie eliminacji Ligi Europy z Szachtarem Donieck (0:1, 2:3). Metalist tylko raz spotkał się w pucharach z klubem z polski i było to w tym sezonie, gdy w fazie play-off (IV runda eliminacji) Ligi Europy wyeliminował chorzowski Ruch (0:0 i 1:0 po dogrywce).

Wliczając również mecze klubów ukraińskich pod egidą ZSRR spotykały się one z polskimi klubami dziewięciokrotnie i aż sześć razy wychodziły z tej rywalizacji zwycięsko. Bilans spotkań jest dosyć wyrównany, ale minimalnie korzystniejszy dla klubów z Ukrainy – 18 meczów, 6 zwycięstw, 7 remisów, 5 porażek i bramki 17:14. Do tego zestawienia nie zostało wliczone zwycięstwo Legii w pierwszym meczu tych klubów.

W październiku 2013 r. podczas przerwy na mecze reprezentacji Metalist rozegrał w Polsce mecz sparingowy i rozbił Lechię Gdańsk na PGE Arenie 3:0 po bramkach Ksynoza, Homeniuka i Blanco. Mecz obejrzało 5.561 widzów.

 

Polacy w Metaliście

Dotychczas w barwach Metalista występowało dwóch Polaków. Od wiosny 2006 do jesieni 2009 występował Seweryn Gancarczyk, który rozegrał 85 meczów, w których zdobył 6 bramek. Jesienią 2009 do Gancarczyka dołączył Marcin Burkhardt, który rozegrał 7 ligowych meczów. Wcześniej przez trzy sezony (2005/2006 – 2007/2008) reprezentował Legię, dla której zagrał 45 ligowych meczów i strzelił 6 bramek. Pierwszym piłkarzem, który zagrał w Metaliście i Legii był jednak Rosjanin Aleksandar Kaniszczew. W 1990 r. zaliczył cztery ligowe występy w Metaliście, przeniósł się do Polski (Stilon Gorzów, Pogoń Szczecin), a jesienią 1991 r. zagrał w trzech ligowych meczach w Legii.

W klubie z Charkowa występowało wielu piłkarzy, którzy z reguły kontynuowali karierę w polskiej lidze, choć zdarzali się tacy z odwrotną karierą. Wśród najbardziej znanych są m.in. Litwin Vidas Alunderis i Macedończyk Vlade Lazarevski i przede wszystkim Brazylijczyk Rodrigo Modesto da Silva Moledo, który jesienią 2009 r. rozegrał w Odrze Wodzisław trzy ligowe mecze. Już wtedy wyróżniał się umiejętnościami, ale śląskiego klubu nie było stać na pozostawienie go na następną rundę. Rodrigo powrócił do SC Internacional Porto Alegre i cztery lata później za kwotę pięciu milionów euro trafił do Metalista. Zadebiutował w reprezentacji Brazylii, w Metaliście zagrał trzynaście ligowych meczów, w których strzelił jednego gola i doznał kontuzji, którą leczy praktycznie do dzisiaj. Obecnie w kadrze Metalista jest Portugalczyk David Caiado, który jesienią 2009 r. rozegrał w barwach Zagłębie Lubin dziewięć ligowych meczów, w których zdobył jedną bramkę.

 

Znani piłkarze i trenerzy w historii Metalista

W historii Metalista wystąpiło wielu reprezentantów swoich krajów, a oficjalna strona klubu podaje, że reprezentowali ZSRR, Ukrainę, Polskę, Gruzję, Mołdowę, Macedonię i Argentynę.

W latach 1925-1934 w barwach Metalista, a właściwie ChPZ Charków grali tak dobrzy piłkarze jak bramkarz reprezentacji ZSRR – Aleksandr Babkin, reprezentanci Ukrainy – bracia Petr i Pavel Semenow, a także reprezentanci ZSRR – Nikołaj Krotow i Iwan Natarow.

Na dzień 25 maja 2014 r. najwięcej meczów w barwach Metalista rozegrał Oleksandr Horianow – 491 (w latach 1993-1995, 1997-2003, od 2005 r.), a kolejne miejsca w tej klasyfikacji zajmują Władimir Linke – 376 (w latach 1976-1985, 1994-1996) i Nikołaj Koroliow – 361 (w latach 1956-1966 i 1969). Najwięcej w lidze rozegrał Horianow, ale już w europejskich pucharach Papa Gueye (2006-2014) – 49.

Najlepszym strzelcem w historii klubu jest Marko Dević z 98 golami (w latach 2006-2012 i 2013-2014), Nikołaj Koroliow – 86 (w latach 1956-1966) i Władimir Linke – 77 (w latach 1976-1985 i 1994-1996). Dević strzelił najwięcej goli w lidze (84) i europejskich pucharach (10), ale najlepszym strzelcem w krajowym pucharze jest Jurij Tarasow – 11 (w latach 1983-1991 i 1993-1994). Warto zauważyć, że Dević jako jedyny piłkarz Metalista został królem strzelców ligi ukraińskiej w 2008 r., gdy zdobył 19 bramek.

Trenerami Metalista w całej historii klubu byli obywatele ZSRR i republik postradzieckich. Niektórzy z nich w swoim CV mogą pochwalić się prowadzeniem Metalista, jak i reprezentacją Ukrainy – Łonid Tkaczenko, Mychajło Fomenko (trzykrotnie prowadził Metalista), Ołeksandr Zawarow i przede wszystkim Miron Markiewicz, który jest zdecydowanie najbardziej znanym i utytułowanym trenerem klubu. Prowadził Metalista w latach 2005-2014, a więc w czasie, gdy Metalist nie schodził z podium ukraińskiej ekstraklasy. Wśród byłych trenerów Metalista jest też Hennadij Łytowczenko, który był asystentem trenera reprezentacji Ukrainy do lat 21.

*** Na dzień podawania wpisu najwięcej meczów w europejskich pucharach rzeczywiście rozegrał Papa Gueye, ale nie 49, tylko 54. Natomiast najwięcej bramek strzelił nie Dević, tylko Cleiton Xavier – 11.

 

Budżet i finanse

Po awansie do ukraińskiej ekstraklasy w sezonie 2003/2004, Metallist został przejęty przez UkrSibbank należący do Ołeksandra Jarosławskiego. W 2013 r. ukraiński magnat gazowy 28-letni Serhij Kurczenko odkupił klub od Jarosławskiego za 300 milionów dolarów, a dodatkowo od władz Charkowa wykupił za 80 milionów stadion Metalista. W marcu 2014 roku, po obaleniu prezydenta Wiktora Janukowycza, uciekł z Ukrainy i ukrywa się w nieznanym miejscu, ale prawdopodobnie jest to Rosja. Od 20 marca Kurczenko jest poszukiwany listem gończym, Objęto go sankcjami Unii Europejskiej i zablokowano mu dostęp do zagranicznych aktywów. Przeciwko Kurczence i jego współpracownikom prowadzonych jest co najmniej jedenaście postępowań dotyczących m.in. malwersacji finansowych. Podobno zakupem klubu był zainteresowany Ihor Kołomyjski, jeden z trzech najbogatszych Ukraińców, ale także właściciel Dnipro Dniepropietrowsk! Kurczenko dalej pozostaje właścicielem klubu, co de facto komplikuje funkcjonowanie Metalista i powoduje stopniowe odchodzenie najlepszych piłkarzy. Co ciekawe, przed meczem przedostatniej kolejki poprzedniego sezonu z Karpatami we Lwowie, piłkarze Metalista pojechali do rosyjskiego Biełgorodu, gdzie spotkali się z właścicielem klubu, czyli Sierhijem Kurczenką.

 

Obecna drużyna

Przed rozpoczęciem obecnego sezonu w kadrze Metalista było aż siedmiu Argentyńczyków i pięciu Brazylijczyków. Napięta sytuacja na wschodniej Ukrainie, a w konsekwencji zniknięcie właściciela klubu – Kurczenki, negatywnie wpłynęły na kadrę klubu i spowodowała stopniowe odchodzenie najlepszych piłkarzy. Latem po zakończeniu zgrupowania w Austrii trzech Argentyńczyków odmówiło powrotu na Ukrainę obawiając się o swoje bezpieczeństwo – kapitan Jose Ernesto Sosa, który wrócił z wypożyczenia do Atletico Madryt, Alejandro Gomez (kiedyś Catania Calcio) i Jonathan Cristaldo. Wcześniej powrotu z Argentyny odmówił Sebastian Blanco. Ostatecznie Sosa odszedł do Besiktasu Stambuł za 4 miliony euro, Gomez odszedł do Atalanty Bergamo, Cristaldo (po okresie wypożyczenia do Bolonii) podpisał kontrakt z brazylijskim Palmeiras, a Sebastian Blanco z West Bromwich Albion. Dwóch Brazylijczyków wróciło do ojczyzny: środkowy napastnik Willian został sprzedany do Cruzeiro Belo Horizonte, do którego był wcześniej wypożyczony, a pomocnik Diego Souza przeszedł do Recife. W połowie sierpnia do Szachtara Donieck odeszło dwóch Brazylijczyków – obrońca Marcio Azevedo i napastnik Marlos (8 mln euro). Metalist zarobił na tych transferach ponad 30 mln euro, a na wzmocnienia nie wydał ani eurocenta!

W składzie Metalista pozostało jednak kilku wartościowych piłkarzy. Na pierwszy plan wysuwa się najdroższy i najskuteczniejszy – Brazylijczyk Cleiton Xavier, a także środkowy pomocnik – naturalizowany Ukrainiec pochodzący z Brazylii – Edmar (15 meczy / 1 gol w reprezentacji Ukrainy). Na uwagę zasługują także dwaj Ukraińcy wypożyczeni z Szachtara Donieck – skrzydłowy Wasyl Kobin (11 występów w reprezentacji) i ofensywny pomocnik Sergiej Bołbat, który był regularnie powoływany do reprezentacji młodzieżowej. Najwięcej meczów w reprezentacji (31) rozegrał Nigeryjczyk Ayila Yussuf. Inni znani gracze Metalista to m.in. wspomiany już Rodrigo Moledo (kiedyś Odra Wodzisław).

Jeśli chodzi o trenera, to w lutym 2014 r. z pracy zrezygnował wieloletni trener Metalista – Miron Markiewicz. „Zastąpił go 41-letni Ihor Rachajew, który z Charkowem związany jest od urodzenia, tutaj spędził większość kariery piłkarskiej i całą trenerską, z czego ostatnie osiem właśnie w Metaliście, gdzie prowadził zespoły młodzieżowe, a potem był asystentem Markiewicza.” (cyt. za pilkanozna.pl).

*** W trakcie sezonu 2014/2015, już po meczach z Legią, jesienią i zimą z klubu odeszło kilku kolejnych kluczowych piłkarzy – bramkarz Bohdan Szust (Wołyń Łuck), obrońcy Cristian Villagra (Argentyna, CA Rosario Central), Marco Torsiglieri (Argentyna/Włochy, CA Boca Juniors Buenos Aires), Papa Gueye (Senegal, Dnipro Dniepropietrowsk), a także pomocnicy Cleiton Xavier (Brazylia, SE Palmeiras Sao Paulo) i Ayila Yussuf (Nigeria, Dynamo Kijów – wrócił z wypożyczenia) oraz napastnik Jaja Coelho (Brazylia, Chongqing Lifan FC), o którego (jak później ujawnił prezes Leśnodorski) starała się Legia…

 

Podsumowanie

Metalist nie jest już tą samą drużyną, co w sezonie 2011/2012, gdy dotarł do ćwierćfinału Ligi Europy. Nie jest też tą samą drużyną, co w zeszłym sezonie, czy latem 2014 r. Niepewna sytuacja polityczna na Ukrainie i niepewność wypłat spowodowała, że z klubu odchodzili najlepsi piłkarze, a Metalist stał się ligowym średniakiem, który został zdystansowany nie tylko przez Szachtar Donieck i Dynamo Kijów, ale także Dnipro Dniepropietrowsk oraz… Zoria Ługańsk i Worskłą Pełtawę! „Można chyba śmiało powiedzieć, że Ukraińcy to jedna z najsłabszych drużyn z pierwszego koszyka, na które mogła trafić Legia Warszawa. O słabej formie tej drużyny mogą także świadczyć ich występy w rodzimej ekstraklasie.” (cyt. za: legionisci.com). Drużyny Metalista nie czeka nic dobrego, tak samo jak jego prezesa Sierhija Kurczenki.

 

Źródła: własne, 90minut.pl, en.metalist.ua, pilkanozna.pl, uefa.com, futbol.pl, gazeta.pl, eurofutbol.pl, en.wikipedia.org, pl.wikipedia.org, sportowefakty.pl, 2x45.info, transfermarkt.pl, stadiony.net, legia.com, legionisci.com, e-czytelnia.abrys.pl, poprostufutbol.pl, chriss11.blogspot.com, ekstraklasa.net, urbanfile.org, info-stades.fr. M. Heatley, Stadiony piłkarskie Europy, Dom Wydawniczy Bellona, Warszawa 2006, s. 126. „Magazyn. Wydanie specjalne” – bezpłatny dodatek do „Przeglądu Sportowego” z dnia 31 marca 2012 r. „Euro 2012. Skarb kibica” – bezpłatny dodatek do „Przeglądu Sportowego” z dnia 6 czerwca 2012 r. MAT, Ukraiński koszmar, „Przegląd Sportowy” z dnia 14 października 2013 r., s. 12. Brazylijczyk odchodzi z Metalista, „Przegląd Sportowy” z dnia 18 sierpnia 2014 r., s. 15. P. Żelazny, Właściciel ucieka, „Rzeczpospolita” z dnia 28 sierpnia 2014 r., s. 16. L. Błażyński, Ruch wraca na ziemię, „Przegląd Sportowy” z dnia 29 sierpnia 2014 r., s. 3. Transfery przeciwników Legii, „Przegląd Sportowy” z dnia 1 września 2014 r., s. 29. MACK, Słaby mecz rywala Legii, „Przegląd Sportowy” z dnia 20 października 2014 r., s. 16. „Legia Warszawa. Oficjalny program meczowy nr 20-21 (20-21)”.

Metalist Charków – rywal Legii Warszawa (część 1)

W fazie grupowej Ligi Europy 2014/2015 rywalem Legii w przedostatnim meczu był Metalist Charków. Dwa tygodnie wcześniej Legia wygrała w Kijowie 1:0 po bramce Ondreja Dudy, a zwycięstwo w meczu w Warszawie dawało Legii awans do fazy pucharowej.

Metalist przystąpił do rozgrywek pucharowych od rundy play-off, w której wyeliminował, aczkolwiek z wielkim trudem chorzowski Ruch. W pierwszym meczu w Gliwicach padł bezbramkowy remis, a w Kijowie Metalist wygrał 1:0 po golu zdobytym dopiero w dogrywce z rzutu karnego. Metalist był losowany z pierwszego koszyka, a okazał się absolutnie najsłabszą drużyną w grupie! Przed meczem w Warszawie przegrał wszystkie trzy mecze w grupie. Gdy, (teoretycznie) był gospodarzem przegrał we Lwowie 1:2 z Trabzonsporem. Następie przegrał na wyjeździe 0:1 z Lokeren i u siebie (na starym stadionie Dynama Kijów) 0:1 z Legią.


Historia

Klub został założony w grudniu 1925 r., gdy miejscowy Charkowski Zakład Budowy Lokomotyw (obecnie Fabryka Maliszewa) udostępnił piłkarzom boisko, dlatego klub nosił nazwę ChPZ Charków. Dziesięć lat później klub wygrał mistrzostw Charkowa, które były przepustką do startu w następnym sezonie w Pucharze ZSRR.

Po II wojnie światowej klub pod nazwą Dzerżyneć wznowił działalność w rozgrywkach lokalnych, które doprowadziły do awansu w 1947 r. do sowieckiej II ligi B (czwarty poziom rozgrywkowy). Po zaledwie trzech sezonach Awangard (nazwa od 1949 r.) został zdegradowany, ale powrócił do tych rozgrywek w 1956 r. zastępując w nich lokalnego rywala, czyli Lokomotiw Charków (obecnie ten klub jest bardziej znany z powodu sekcji siatkarskiej).

W 1960 r. Awangard, na skutek reorganizacji rozgrywek, awansował do pierwszej ligi ZSRR, ale tylko na cztery sezony. W pierwszym z tych sezonów Metalist pod wodzą trenera Aleksandra Ponomarewa z Moskwy i jego asystenta Witalija Zuba zajął 6. miejsce w lidze ZSRR, co jak się później okazało, było najlepszym osiągnięciem w historii występów Metalista w tych rozgrywkach. Przed następnym sezonem Ponomarew niespodziewanie opuścił Charków i został pierwszym trenerem Dynama Moskwa. Za trenerem podążyło czterech piłkarzy, co poważnie osłabiło siłę ofensywy Metalista. W 1967 r. zmieniono nazwę klubu na Metalist. Dwa lata później rozpoczęto budowę bazy treningowej we wsi Wysokij.

W 1981 r. Metalist ponownie awansował do pierwszej ligi ZSRR i pozostał w niej przez dziesięć sezonów aż do rozwiązania rozgrywek. W tym czasie tylko raz zajął miejsce wyższe niż dziesiąte – w 1989 r. zajął siódme miejsce. W międzyczasie Metalist dwukrotnie zagrał w finale Pucharu ZSRR. W 1983 r. przegrał z... Szachtarem Donieck 0:1, ale w 1988 r. pokonał Torpedo Moskwa 2:0. Dzięki temu zadebiutował w Pucharze Zdobywców Pucharów, w którym uporał się z jugosłowiańskim (a właściwie bośniackim) Borakiem Banja Luka, ale odpadł po rywalizacji z holenderską Rodą Kerkrade.

Drużyna Metalista Charków z Pucharem ZSRR w 1988 r.
Drużyna Metalista Charków z Pucharem ZSRR w 1988 r.
Źródło: en.metalist.ua.

W 1991 r. Metalist wystąpił w rozgrywkach ZSRR, ale w związku z rozpadem tego państwa, klub został przydzielony do rozgrywek ukraińskiej Wyższej Ligi, czyli pierwszego poziomu rozgrywkowego. W pierwszym sezonie rozgrywek piłkarskich niepodległej Ukrainy, Metalist po raz pierwszy i jak dotychczas ostatni awansował do finału Pucharu Ukrainy, w którym przegrał po dogrywce z Czarnomorcem Odessa. W trzecim sezonie ukraińskiej ligi Metalist zaznał goryczy spadku, ale po czterech latach powrócił.

W sezonie 2001/2002 Metalist, Metalurg Zaporoże i Dnipro Dniepropietrowsk zdobyły po 40 punktów), a z uwagi na najlepszy bilans bezpośrednich meczów między tymi trzema klubami, wydawało się, że Metalist zajmie czwarte miejsce i uzyska promocję do Pucharu UEFA. Po proteście Metalurga, ukraińska federacja przyznała czwarte miejsce właśnie temu klubowi. Bezskuteczne protesty kibiców i władz Metalista, a także zniechęcenie piłkarzy, działaczy i kibiców doprowadziły w kolejnym sezonie do osiemnastego miejsca i spadku. Banicja trwała tylko jeden sezon, bo Metalist szybko wrócił do ukraińskiej ekstraklasy.

Od 2007 r. przez osiem kolejnych sezonów Metalist zajmował miejsce na podium, będąc niesamowicie regularnym. Zdobywał wtedy między 57 a 66 punktów, przy czym najgorszy dorobek miał w sezonie z dwoma meczami mniej niż w pozostałych. Przez wspomniane osiem sezonów Metalist rozegrał 238 meczów, z których 143 wygrał, 58 zremisował i 37 przegrał. W sezonie 2011/2012 Metalist osiągnął największy sukces w historii klubu na arenie międzynarodowej, czyli ćwierćfinał Ligi Europy.

W 2013 r. piłkarze Metalista przerwali trwającą od siedemnastu lat hegemonię Szachtara Donieck i Dynama Kijów, zajmując drugie miejsce w lidze. W tym samym roku klub został przejęty przez Serhieja Kurczenkę, który zapowiedział ambitne plany walki o sukcesy na Ukrainie i w europejskich pucharach. Kurczenko rozpoczął także ogromne inwestycje w rozwój młodzieżowego futbolu w Charkowie. Co więcej, Kurczenko i jego Wschodnio-Europejska Kompania Paliwowo-Energetyczna (VETEK) zaangażowali się finansowo w budowę wielofunkcyjnego kompleksu sportowego, który miał gościć EuroBasket w 2015 r. Ostatecznie, z uwagi na napiętą sytuację na wschodniej Ukrainie i brak bezpieczeństwa dla koszykarzy, FIBA odebrała Ukrainie prawo organizacji turnieju.


Nazwa, barwy i przydomki

Pierwszą historyczną nazwą klubu był ChPZ Charków, od nazwy założyciela klubu, czyli Charkowskiego Zakładu Budowy Lokomotyw. Później klub nosił nazwę Dzierżyniec i Awangard. W 1967 r. zmieniono nazwę klubu na Metalist. Jedna z wersji stanowi, że nazwa została nadana przez trenera Wiktora Kanewskija, a druga – zarząd fabryki Maliszewa. Nic więc dziwnego, że przydomek klubu nawiązuje do jego nazwy – „metalowcy".

Herb Metalista Charków
Herb Metalista Charków.
Źródło: en.metalist.ua.

Herb klubu ma kształt tarczy i jest podzielony na trzy części. W lewym górnym rogu znajduje się czarna litera „M" na żółtym tle, pod nią napis czarną czcionką – Metalist, a obok niej piłka. Ta część herbu nawiązuje do nazwy klubu i wyraźnie wskazuje, że Metalist jest klubem piłkarskim. W prawnym górnym rogu znajduje się nieco zmieniony herb miast Charków. Herb ten został ustanowiony uchwałą Charkowskiej Rady Miejskiej z dnia 14 września 1995 r. Uchwała stanowi, że: „Herb miasta stanowi tarcza heraldyczna typu francuskiego (czterokątna, zaostrzona u dołu). Na zielonym polu tarczy przedstawione są skrzyżowane ze sobą róg obfitości (napełniony bogactwami natury i ukwiecony) oraz kaduceusz (złota laska ze srebrnymi skrzydłami), spowity przez węże w kolorze srebrnym. Zielony kolor w heraldyce symbolizuje nadzieję, radość, dostatek. Róg obfitości symbolizuje bogactwa naturalne. Kaduceusz jest stałym atrybutem boga Merkurego, który w starożytności uważany był za patrona handlarzy, wędrowców, posłańców. Węże okręcające kaduceusz symbolizują mądrość." (cyt. za: pl.wikipedia.org). Dolną część herbu wypełniają żółto-niebieskie pasy, bo takie są barwy klubu. Na pasach znajduje się napisany czarną czcionką rok założenia klubu, czyli 1925. Skoro była mowa o barwach, to warto dodać, że Metalist występuje w strojach Adidasa nieprzerwanie od 2003 r., ale w latach 2000-2003 grał w strojach Pumy, Adidasa i Lotto.

Największym rywalem Metalista jest Dnipro Dniepropietrowsk. Oba kluby znajdują się we wschodniej części Ukrainy, ale nie jest to taki wschód, jak w przypadku Doniecka, Słowiańska, Ługańska, czy Mariupola.


Stadion(y)

W obecnym sezonie Metalist może pochwalić się niezwykłym osiągnięciem, ponieważ jako gospodarz wystąpił aż na czterech stadionach. Oprócz własnego stadionu – Metalist Arena, gościł swoich rywali także na Stadionie Olimpijskim w Kijowie, Stadionie im. Walerego Łobanowskiego w Kijowie (Stadion Dynamo) oraz Arenie Lwów.

Metalist Arena (Obłasnyj sportywnyj kompleks Metalist)

Budowa stadionu Metalista rozpoczęła się w 1925 r. na zlecenie Anastasa Mikojana na terenie cmentarza Ducha Świętego. Projekt stadionu opracował Z. W. Permyloskij, a stadion został oddany do użytku w dniu 12 września 1926 r. pod nazwą „Traktor", która nawiązywała do lokalnej fabryki ciągników. Uroczystości otwarcia stadionu zakończył mecz Metalista z Dnipro Dniepropietrowsk zakończony remisem 2:2. Jeszcze przed wybuchem II wojny światowej stadion został przemianowany na Dzierżyniec na cześć Feliksa Dzierżyńskiego. Od 1967 r. stadion nosi obecną nazwę, czyli Metalist Arena, nawiązującą do zmienionej w tym samym roku nazwy klubu. Od początku swojego istnienia stadion Metalista był największą areną sportowych zmagań w Charkowie, choć dopiero w 1967 r. pojemność trybun sięgnęła 10 tys.

Stadion
Stadion Metalista po wybudowaniu – widok na fasadę trybun.
Źródło: en.metalist.ua.

Pierwsza poważna renowacja stadionu miała miejsce w latach 1961-1967 i polegała na odnowieniu północnej (a według niektórych źródeł także zachodniej) trybuny. W latach 1970-1974 miała miejsce gruntowna przebudowa obiektu według projektu J. A. Tabakowa, zwiększająca jego pojemność do 30 tys. (według niektórych źródeł do 40 tys.). Wybudowano wtedy północną i południową trybunę, część dachu, a także zamontowano pierwszy w ZSRR system drenażu. 23 września 1980 r. zanotowano rekord frekwencji stadionu – 42 tys. w meczu Metalista z Tawriją Symferopol.

W latach -80 i -90 obiekt był poddany kosmetycznym pracom renowacyjnym, aż wreszcie w latach 1998-2007 i 2008-2009 przeprowadzono zasadniczą przebudową. Wybudowano nowe trybuny, a zadaszenie zostało poszerzone dzięki 24 ogromnym dźwigarom zlokalizowanym wokół stadionu, powodującym, że stadion wygląda jak pająk, dlatego potocznie jest nazywany „Pajęczą Areną". Dźwigary są najbardziej widoczną pozostałością tej renowacji, ale tak naprawdę wymieniono niemal całą infrastrukturę – telebimy, krzesełka, a nawet wyposażenie biur. Pod południową trybuną mieszczą się trzy centra handlowe, apteka, gabinet lekarski, a także biura wynajmowane przez UkrSibbank, liczne lokalne przedsiębiorstwa i inne banki. Modernizacja pod kątem UEFA Euro 2012 została sfinansowana w 30% przez prezesa (i właściciela) klubu Ołeksandra Jarosławskiego. Stąd też data ponownego otwarcia stadionu nie była przypadkowa – 5 grudnia 2009 r., czyli dzień 50. urodzin Jarosławskiego.

Stadion
Stadion Metalista Charków.
Źródło: stadiony.net (za en.metalist.ua).

Pojemność stadionu wynosi 40.003 miejsca (netto 35.721), a według stadion.net – 38.613. Na stadionie jest 506 miejsc w strefie VIP (w 116 lożach), 500 miejsc dla prasy (300 miejsc z biurkami i 200 miejsc bez biurek), 240 miejsc komentatorskie i 102 miejsca dla niepełnosprawnych. Dach z poliwęglanu pokrywa wszystkie miejsca na stadionie i co ciekawe jest wytrzymały na trzęsienie ziemi 8 stopni w skali Richtera. Wejście na stadion umożliwia 88 kołowrotków (74 na pełnej wysokości i 12 standardowych (w tym 4 w strefie VIP) i 2 dla osób niepełnosprawnych). Boisko ma wymiary 105 m x 68 m, a moc oświetlenia to 2.400 luxów. Nieprzerwanie od 1926 r. wokół boiska znajduje się bieżnia lekkoatletyczna. W pobliżu stadionu znajdują się cztery wejścia do stacji metra „Sportyvna" i trzy wejścia do stacji metra „Metrobudivnykiv imeni Vaschenko". Stadion znajduje się w odległości 7,5 km od lotniska, 5 km od dworca kolejowego i 1,5 km od dworca autobusowego.

Stadion Metalista Charków (2)
Stadion Metalista Charków.
Źródło: en.metalist.ua.

Na stadionie Metalista kilka meczów rozegrała reprezentacja Ukrainy, w tym w el. MŚ 2014 w październiku 2013 r., gdy Ukraina pokonała Polskę 1:0. Stadion trzykrotnie gościł finał Pucharu Ukrainy (2008, 2010 i 2013), ale w żadnym z tych meczów nie wystąpiła drużyna Metalista. Na stadionie rozegrano także trzy mecze fazy grupowej UEFA Euro 2012.

Baza treningowa Metalista znajduje się 18 km od stadionu klubu i 15 km od lotniska. Składają się na nią m.in. cztery pełnowymiarowe boiska (105 m x 68 m), w tym jedno ze sztuczną nawierzchnią. W główny budynku znajduje się 48 pokoi, strefa VIP i restauracja dla 50 osób, a także centrum rehabilitacji z basenem o wymiarach 17 m x 8 m, strefą kontroli antydopingowej, szatniami i salą dla prasy. Budynek dla drużyny rezerw składa się z 32 pokoi.

Stadion Olimpijski w Kijowie

Rozgrywki w europejskich pucharach w tym sezonie Metalist rozpoczął od dwumeczu z Ruchem Chorzów. Mecz rewanżowy zamiast w Charkowie rozegrał jednak na Stadionie Olimpijskim w Kijowie, ponieważ UEFA uznała argumentację Chorzowian o braku bezpieczeństwa w Charkowie.

Stadion Olimpijski w Kijowie
Stadion Olimpijski w Kijowie.
Źródło: e-czytelnia.abrys.pl.

Stadion Olimpijski został otwarty w dniu 12 sierpnia 1923 r. i nosił imię Czerwonego Stadionu Leona Trockiego. Po roku usunięto nazwę patrona, ale w dalszym ciągu był to „Czerwony Stadion". Zresztą nazwę zmieniał jeszcze ośmiokrotnie i obecnie właściwa nazwa to Narodowy Kompleks Sportowy „Olimpijski". Budowę stadionu planowano już w 1914 r., ale uniemożliwił ją wybuch I wojny światowej. Kolejna wojna uniemożliwiła zaplanowane na czerwiec 1941 r. ponowne otwarcie stadionu, po drugiej modernizacji. Pierwszą, gruntowną modernizację, a właściwie znaczącą przebudowę zakończono w 1936 r. z uwagi na liczne wady konstrukcyjne pierwotnego stadionu. W każdym razie stadion otworzono w 1948 r., a następnie poddawano go kolejnym modyfikacjom. W latach -50 pojawiły się budynek administracyjny oraz 45-metrowe maszty oświetleniowe. „Obecnego kształtu nabrał w latach 1966-67, kiedy nad wielką niecką nadbudowano drugi poziom trybun. Pojemność wzrosła do 102 tys. i pozwoliła Olimpijskiemu (wtedy „Centralnemu") stać się jednym z największych stadionów świata. Liczba ta spadła w drugiej połowie lat 90., kiedy instalacja krzesełek zmniejszyła możliwości do 83 450 miejsc. Kolejną redukcję przyniosła największa od kilku dekad modernizacja. W latach 2008-11 trybuny dolne zdemontowano i ułożono od nowa, górne odświeżono, a główną przebudowano zupełnie. Rozbudowa strefy VIP i biznesowej sprawiła, że liczba widzów mogących jednocześnie oglądać mecz wynosi obecnie 70 tysięcy." (cyt. za stadiony.net). Ostatnia rozbudowa była związana z organizacją przez Polską i Ukrainę finałów piłkarskich mistrzostw Europy – UEFA Euro 2012. Na stadionie rozegrano pięć meczów, a w tym finał. Liczba widzów na każdym z meczów przekraczała 63 tys. Warto dodać, że stadion Olimpijski był miejscem rozgrywania innych ważnych wydarzeń. Podczas Igrzysk Olimpijskich w Moskwie w 1980 r. pełnił rolę drugiego stadionu piłkarskiego (po moskiewskich Łużnikach). Zresztą dwukrotnie wtedy zgromadził stutysięczną widownię. W latach 1992-2007 Stadion Olimpijski był nieprzerwanie gospodarzem Pucharu Ukrainy, aż do jego przebudowy, ale po niej tylko raz, w 2012 r. organizacja tego meczu wróciła do Kijowa.

Pojemność stadionu wynosi 70.050 miejsc, w tym 738 miejsc VIP (w 38 lożach), 3.546 miejsc biznesowych, 150 miejsc dla osób niepełnosprawnych i 1.497 dla prasy. Boisko ma standardowe wymiary, czyli 105 m x 68 m, a moc oświetlenia wynosi 2.000 – 2.500 luxów (według rożnych źródeł). Stadion jest w pełni zadaszony i tworzy go 640 przezroczystych kopuł, które dają dodatkowe oświetlenie w ciągu dnia. Podobnie jak na Metalist Arenie wokół boiska znajduje się lekkoatletyczna bieżnia, dlatego zapowiadano, że Kijów będzie starał się o organizację Mistrzostw Świata w Lekkoatletyce. Jak na razie bezskutecznie. Przebudowa stadionu na potrzeby Euro 2012 kosztowała 500-550 mln euro. Otwarcie nastąpiło 9 listopada 2011 r. podczas koncertu Shakiry.

Stadion „Dynamo" im. W. Łobanowskiego w Kijowie

Gospodarzem meczu z Legią, Metalist był na innym kijowskim stadionie – im. Walerego Łobanowskiego, czyli dawnym stadionem Dynama, który znajduje się w parku w pobliżu centrum miasta, tuż nad rzeką Dniepr. Obiekt jest już mocno przestarzały, ale jest zabytkiem o dużym znaczeniu lokalnym. Trybuny znajdują się na jednym poziomie i nie są zadaszone, a trybuny za bramkami są znacznie oddalone od boiska, co utrudnia widoczność.

Stadion „Dynamo" im. W. Łobanowskiego w Kijowie
Stadion „Dynamo" im. W. Łobanowskiego w Kijowie.
Źródło: poprostufutbol.pl.

Na miejscu obecnego stadionu mieściły się szklarnie, które dostarczały jarzyny i owoce do carskiej rezydencji – Pałac Marysinki. W latach -20 minionego stulecia „na ich miejscu Kijowska gubernialna rada społeczeństwa „Dynamo" zbudowała kilka boisk: do koszykówki, siatkówki i piłki ręcznej, a także boisko piłkarskie z drewnianą przebieralnią i gimnastyczne miasteczko" (cyt. za: pl.wikipedia.org). Stadion wybudowano w latach 1932-1934, głównie przez więźniów i pracowników społecznych. W 1936 r. wybudowano kolumnady, które do dzisiaj stoją przed stadionem i stanowią jego charakterystyczny element. Pod arkadami miały miejsce starcia opozycjonistów ze służbami rządowymi w czasie Euromajdanu.

Kolumnady przed stadionem Dynamo w Kijowie
Charakterystyczne kolumnady przed stadionem Dynamo w Kijowie.
Źródło: chriss11.blogspot.com.

Stadion wielokrotnie zmieniał nazwy: Kijowski Stadion Dynamo im. Balickiego (1933-34), Wszechukraiński Stadion Dynamo im. Balickiego (1934-36), Wszechukraiński Stadion Dynamo im. Jeżowa (1937-39), Wszechukraiński Stadion Dynamo (1940-41), Deutsches Stadion (1941-43), Kijowski Stadion Dynamo (1943-2002). Nazwa „Deutsches Stadion" (Niemiecki Stadion) wynikała z tego, że podczas II wojny światowej stadion był używany przez nazistów. Z tego też powodu stadion został poważnie zniszczony, a miny na stadionie i w jego okolicy odnajdowano jeszcze długo. Dynamo Kijów wróciło na stadion w 1945 r., ale z powodu zniszczenia stadionu wyprowadziło się z niego w 1949 r. na Stadion Republikański (późniejszy Olimpijski). Stadion odbudowano po wojnie dopiero w latach 1954-1956 i wtedy Dynamo wróciło na niego. Kolejna znacząca renowacja została przeprowadzona dopiero w 1996 r., gdy stadionowi nadano charakter wyłącznie piłkarski. Ważniejsze mecze w europejskich pucharach klub piłkarski Dynamo Kijów rozgrywał na znacznie pojemniejszym stadionie Olimpijskim.

W 1971 r. w pobliżu stadionu wybudowano pomnik piłkarzy, którzy wzięli udział w tzw. „meczu śmierci" podczas II wojny światowej. W 2003 roku, niemal rok po śmierci legendarnego Walerija Łobanowskiego, obiektowi nadano jego imię i wzniesiono pomnik tego szkoleniowca. Na stadionie kilkanaście meczów rozegrała reprezentacja Ukrainy, ostatnio 22 maja 2014 r. z Nigrem (2:1).

Pomnik Walerija Łobanowskiego w pobliżu stadionu Dynamo w Kijowie
Pomnik Walerija Łobanowskiego w pobliżu stadionu Dynamo w Kijowie.
Źródło: ekstraklasa.net.

Pojemność stadionu wynosi 16.873 miejsc, w tym 25 miejsc VIP i 94 dla prasy. Boisko ma niestandardowe wymiary, bo zamiast 105 m x 68 m jest 100 m x 75 m. Oświetlenie nie należy do nowoczesnych a jego moc wynosi 1.200 luxów.

Warto jeszcze dodać, że w Kijowie znajdują się dwa stadiony piłkarskie, ale z całą pewnością nie spełniają one wymogów do rozgrywania na nich meczów Ligi Europy – Obolon Arena o pojemności 5.103 miejsca i znacznie mniejszy Stadion NTK im. B. M. Bannikowa o pojemności 1.678 miejsca.

Arena Lwów

Pozostałe mecze w fazie grupowej Ligi Europy Metalist rozgrywał na Arenie Lwów. Stadion ten powstał z myślą o UEFA Euro 2012 i od samego początku sprawiał poważne problemy. Po pierwsze jest położony znacznie dalej od centrum miasta niż dwa inne stadiony – „Ukraina" i „SKA", co utrudnia przeprowadzenie się drużyny Karpat Lwów na stałe na ten stadion. Obiekt leży 7,5 km od centrum miasta, praktycznie na jego obrzeżach, o czym można przeczytać tutaj. Drugim powodem były trudności z projektantami i wykonawcami skutkujące poważnymi opóźnieniami w budowie stadionu. „W rezultacie opóźnienia i wzrost ceny nie dziwią, choć skala jest bardzo duża – lwowski stadion kosztował dwukrotnie więcej niż tej samej klasy Stadion Wojska Polskiego w Warszawie, a powstał ok. rok później niż planowano wstępnie." (cyt. za: stadiony.net).

Stadion Arena Lwów (1)
Stadion Arena Lwów.
Źródło: urbanfile.org.

Oficjalne otwarcie stadionu nastąpiło 29 października 2011 r. (koncert z motywami regionalnymi), a 15 listopada 2011 r. rozegrano na nim mecz towarzyski Ukraina – Austria (2:1; strzelcem pierwszej bramki na stadionie został Artem Milewskij), choć prace wykończeniowe trwały praktycznie do rozpoczęcia Euro 2012. Podczas turnieju we Lwowie rozegrano trzy mecze fazy grupowej.

Stadion Arena Lwów (2)
Stadion Arena Lwów.
Źródło: info-stades.fr.

Kilka meczów ligowych w roli gospodarza Areny Lwów rozegrała drużyna Karpat Lwów, a także FK Zakarpattia (Howerla) Użhorod, gdy Stadion Awangard w Użhorodzie podlegał pracom renowacyjnym. W tym sezonie oprócz Metalista ze stadionu korzysta (choć na stałe) Szachtar Donieck zmuszony do tego z uwagi na niestabilną sytuację we wschodniej Ukrainie, de facto stan wojny w Doniecku i zniszczenia wspaniałego stadionu Donbas Arena.

Pojemność Areny Lwów wynosi ponad 34 tys. (według różnych źródeł – 34.512, 34.915), w tym 450 miejsc VIP (w 150 lożach), 112 miejsc dla osób niepełnosprawnych i 650 miejsc dla prasy.

| < Październik 2017 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31          
Tagi